Της φωτιάς οι μάγοι

Μέρες στα χακί #2

2012-02-05T18:28:00.005+02:00

Τα κύματα της ανάγκης

σκορπίζονται στα βράχια του εγωισμού

άραγε είμαι τόσο περήφανα δυνατός;

Εαυτέ μου αποκλειστικέ/ το παρόν σου είναι κάτι σαν ποτέ...

Μέρες στα χακί

2011-12-27T21:12:00.001+02:00

Είδα τον κόσμο μέσα από ένα κλισιοσκόπιο
σημαδεύοντας με το όπλο που μου είπαν ότι θα έχω σαν γκόμενα
-δεν είχαν κι άδικο-
Κοίταξα ψηλά στα αστέρια
(όταν δεν τουρτούριζα απ’ το κρύο)
τι βαθύς διαλογισμός!
μοναχική ώρα…
Ή πήρα τον χρόνο που ήθελα πάντα,
για να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου
Διάβασα Καρυωτάκη στο θλιβερό 2-4
αυτοκτονία; είχε πλάκα
(βρήκα το βιβλίο παρατημένο καθώς ετοιμαζόμουν)
Υπέκυψα σε μια σοκολάτα φράουλα
γιατί ΕΣΥ ποτέ δεν ήσουνα εκεί
πνίγεις τις κάβλες σου; μου είπαν
(γέλασα!)
Τελικά βαρέθηκα να σέρνω την ύπαρξή μου στα χακί
πλήρης εξάρτυση και δε συμμαζεύεται
Καλές φάσεις δε λέω
φίλοι, σειρά
κοφτές κουβέντες

Δεν βλέπω την ώρα όμως να επιστρέψω στον κόσμο μου.

Έργα και ημέραι σε μια σουρεαλιστική Ολλανδία (Μέρος πρώτο;)

2011-05-07T20:40:00.021+03:00

Πρώτη απόπειρα στο blog να φερθώ σαν Ολλανδός και απέτυχε! Άστοχο προηγούμενο ποστ-briefing, μιας και δεν θα κάνω τίποτα από αυτά που ανέφερα. Εντωμεταξύ έχει περάσει και τόσος καιρός που είμαι εδώ και δεν έχω μπορέσει να γράψω τίποτα. Όπως λέει και ο π.Λίβυος, δεν γράφω ούτε από συνήθεια ούτε από επαγγελματισμό, γράφω από εσωτερική προτροπή. Το blog αυτό άλλωστε ανέκαθεν ήταν ένα καταφύγιο όταν "δεν χωρούσα πουθενά". Αλλά έγραφα για να τα μοιραστώ, ώστε να μετέχουν και οι άλλοι στο δικό μου προβληματισμό... Το τελευταίο διάστημα λοιπόν, η εσωτερική προτροπή ξεκινούσε από έντονα συναισθήματα (απώλειας). Αυτά που είχα μέσα μου, τα έγραψα τελικά παραδίπλα, δεν τα μοιράστηκα εδώ. Δεν ήμουν σίγουρος. Δεν ήμουν σίγουρος αν ο αναγνώστης μπορεί να διδαχτεί από αυτά ή αν αφορούσαν μονάχα εμένα. Ίσως να ήταν και για πολλά δάκρυα τώρα που το σκέφτομαι. Και στη ζωή δε θέλουμε δάκρυα, θέλουμε αισιοδοξία για να αναπνέουμε ελεύθερα. Απλώς (άντε θα πω μόνο αυτό) όταν είσαι μακριά, πρέπει να κατά κάποιο τρόπο να ξανανακαλύψεις τον κόσμο από την αρχή... Ο κόσμος που άφησες πίσω σου μοιάζει τόσο φωτεινός, που κάθε ανάμνηση στιγμών πάλλεται μέσα σου σα να είναι ζωντανή, σα να σε ταρακουνάει που τις άφησες να γίνουν παρελθόν...

Αρκετά με τον πρόλογο!!! Ξεχνάω όλα τα... πολύπλοκα που σκέφτηκα για τη ζωή στην Ολλανδία, αφού δεν μπορώ να γράψω από επαγγελματισμό, ξεχνάω και τους κόμπους στο στομάχι όταν μου έλειπε... το σπίτι μου (όχι το κτίριο...). Πάμε για μια σειρά ό,τι-να-ναι φωτογραφιών από μια "κουλή" Ολλανδία!

Στο βιομηχανικό Rotterdam με τα κάθε λογής φουγάρα,

ο κόσμος θα μπορούσε να έχει ένα άδειο πρόσωπο...

αλλά όχι σε μια ζεστή απριλιάτικη μέρα!

Στο γραφικό Delft η νύφη πηγαίνει με ποδήλατο στο γάμο

οι τουλίπες είναι πολύ περήφανες πλάι στον πύργο...

και κάποια κανάλια διαθέτουν όλα τα κομφόρ!

Στο Amsterdam, ένα σωρό φιλόδοξες βασίλισσες

να κατουράνε στο δρόμο...

ντροπή! Αυτά ούτε στην Ελλάδα δεν γίνονται!!!

Briefing

2011-05-02T19:58:00.004+03:00

Έχω δύο ποστ στο μυαλό. Κανονικά ίσως θα ΄πρεπε πρώτα να γράψω για την Ολλανδία... αλλά λέω να το αφήσω δεύτερο αυτό. Φυσάει δυνατός αέρας άλλωστε και λέω να καθυστερήσω λίγο να ξανασηκώσω το ποδήλατο...

Κι αν φύγω μη σε νοιάζει

2011-04-03T04:19:00.006+03:00

Ένα βράδυ δεν είναι καθόλου αρκετό για να ανταλλάξουμε έστω και τις πιο σημαντικές μόνο σκέψεις μας, αγαπημένοι μου φίλοι. Πώς να είναι, όταν ο καθένας από εσάς είναι τόσο ξεχωριστός; Όλα αυτά τα χρόνια κάνατε τη ζωή μου πιο όμορφη και ελπίζω να ήμουν και γω αντάξιος συνοδοιπόρος. Και πόσο ταιριαστό να παίξει στον επίλογο αυτό το τραγούδι... Το αφιερώνω σε όλους εσάς που έχουμε μοιραστεί μαζί όλα... τα όμορφα... αυτά που μας βασάνιζαν... τα μεγάλα... τα μικρά... τα γλυκά ή τα πικρά! Στης ζωής τα μονοπάτια θα βρεθούμε πάλι!

A step forward

2011-03-08T00:24:00.002+02:00

Συχνά, εκεί που δεν το περιμένεις, βρίσκονται άνθρωποι για να κάνεις τις καλύτερες συζητήσεις. Δεν περίμενα να μου μείνει από τη σημερινή μέρα κάτι τόσο απλό αλλά και τόσο... αγνοημένο: η ζωή λέει είναι πολύ μικρή για να είμαστε εγωιστές. Σκέφτομαι πόσο μια τέτοια πεποίθηση μπορεί να αλλάξει τον "ρου της ιστορίας": πόσα χάνουμε όταν μας καθηλώνει ο εγωισμός μας...; Αλήθεια, λέω να το πάρω πολύ στα σοβαρά από δω και πέρα. Ειδικότερα όταν η κοπέλα που μου το... φώναξε, τα παράτησε όλα για να ξενιτευτεί στην άλλη άκρη του κόσμου. Μου εκμυστηρεύτηκε ότι βρήκε τον εαυτό της εκεί. Της είπα ότι είμαι υπέρ. Μάλλον περιττά τη ρώτησα αν το μετάνοιωσε ποτέ. Τα μάτια της ήδη μου το είχαν δηλώσει από ώρα: "κάθε άλλο". Θα μου πείτε τώρα τι σχέση το ένα με το άλλο και αναφέρω την ιστορία. Νομίζω ότι είναι το ίδιο πράγμα: η ζωή είναι πολύ μικρή για να μην κάνουμε τα χατήρια της καρδιάς μας.

Η στρεβλή, facebook επικοινωνία

2011-02-08T14:02:00.012+02:00

Εναλλακτικά, σκεφτόμουν τον τίτλο "το facebook και η νέα γενιά". Βέβαια, μπορεί να ακούγεται λίγο υπερβολικό, αν όχι αστείο, να χαρακτηρίζει ένας 23άρης τους 5-6 χρόνια μικρότερούς του "νέα γενιά". Ποιοτικά όμως, υπάρχει ένα αξιοπρόσεκτο χάσμα. Το χάσμα αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι η εξέλιξη της τεχνολογίας και των μέσων έχει επηρεάσει δραματικά την κοινωνική μας ζωή και τις ανθρώπινες σχέσεις τα 3-4 τελευταία χρόνια. Μιλώ προφανώς για την ανάπτυξη και την ευρεία αποδοχή των ιστοσελίδων "κοινωνικής δικτύωσης", με πλέον κυρίαρχο το facebook. Ας ξεκαθαρίσω λίγο πρώτα όμως, τι θεωρώ και τι όχι το facebook. Δεν πιστεύω ότι είναι κάποιο σκοτεινό όργανο της παγκόσμιας νέας τάξης και των οργανώσεων κατασκοπείας, άλλωστε όσοι ψάχνετε για κατασκόπους αρκεί να ρίξετε μια ματιά στους 1000+ ""φίλους"" σας [διπλά εισαγωγικά για να μην κανιβαλιστεί περισσότερο η έννοια που εμπεριέχει η λέξη]. Ως εκ τούτου, δεν πιστεύω ότι είναι κάτι παραπάνω από μια εξαιρετικά προσοδοφόρα μπίζνα για τον κύριο Ζούκερμπεργκ και την παρέα του. Όσο για τους χρήστες, θα όφειλε να είναι απλώς ένα εργαλείο συμπληρωματικής "κοινωνικής δικτύωσης" και εκεί θα σταματούσε όλη η ανάλυση...

Παρατηρούνται όμως οι εξής ακραίες αντιθέσεις ως προς αυτό το τελευταίο: υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, νέοι κυρίως, που ζουν μέσω facebook ή ζουν για το facebook (θα εξηγήσω τι εννοώ) και αρκετοί που αρνούνται πεισματικά να εγγραφούν ως χρήστες. Όσον αφορά τη δεύτερη "ακραία" κατηγορία, δεν ενδιαφέρει τόσο ώστε να ασχοληθώ ιδιαίτερα, εξάλλου αργά ή γρήγορα θα "υποκύψουν" στον πειρασμό, αφού δυστυχώς το facebook τείνει να εξελιχθεί σε ανάγκη, για να μην πω και σε κοινωνικό αγαθό [και δεν είναι υπερβολή, όταν υπάρχει κόσμος που κάνει λόγο για... "φασιστοποίηση" του facebook!]. Όσον αφορά την πρώτη "ακραία" κατηγορία, που στάθηκε και η αφορμή για να προβληματιστώ και να καταγράψω τις σκέψεις μου, εκεί είναι που διαπιστώνω πόσο στρεβλά επικοινωνεί η νέα γενιά. Μπορεί όχι μόνο η νέα γενιά αλλά αυτό με ενδιαφέρει, θεωρώντας ότι για όσους μεγαλύτερους ισχύει το ίδιο, αποτελεί καθαρή επιλογή, χωρίς ελαφρυντικά. Βλέπω λοιπόν, ότι έφηβοι και φοιτητές των πρώτων ετών αναλώνουν κάθε στιγμή του ελεύθερου χρόνου τους στο facebook. Η ζωή τους, από την ψυχαγωγία, την επικοινωνία, και τον έρωτα υπάρχει μόνο στο facebook. Είναι μάλλον εύκολο και ανώδυνο να βιώνει κανείς την νεανική του ύπαρξη, με τις όποιες έντονες τάσεις αυτή συνεπάγεται, ηλεκτρονικά, με ένα κλικ, σε μία οθόνη... Ενώ κανονικά, οι άνθρωποι όταν συζητούν, κοιτούν ο ένας μία ζωντανή εικόνα του άλλου και όχι ένα στιγμιότυπο, χαμογελούν ή κατσουφιάζουν με κινήσεις του προσώπου και όχι με emoticons, ακούν μουσική σιγοτραγουδώντας πλάι πλάι και όχι με youtube, share και like... Όταν γουστάρονται έχουν το θάρρος να το πουν κοιτώντας στα μάτια τον λατρεμένο ή τη λατρεμένη τους, με φωνή που μπορεί και να σπάσει και με το σασπένς του πρώτου φιλιού να πλανάται και όχι πληκτρολογώντας σε ένα άψυχο τσατ μποξ, εξασφαλίζοντας ένα... πήδημα; Και ας υπάρχουν και αυτοί/αυτές που έχουν 867 φωτογραφίες από πάρτυ, διακοπές κτλ. Πόσο πιστεύω ότι πολλοί από αυτούς τα βιώνουν μέσω του facebook, αφού η κάθε τους στιγμή περιλαμβάνει την προοπτική να ανέβει στο facebook!

Η κρυφή γοητεία του facebook

Συζητούσα με έναν φίλο εχθές, πόσο, πολλοί άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη να κάνουν μια καινούρια αρχή και πόσο βολικά προσφέρεται για αυτό το facebook. Εμφανίζει κανείς όσες πτυχές του εαυτού του θέλει, ή και όχι του εαυτού του, φωτογραφίες που είναι τόσο πειραγμένες που δεν ανταποκρίνονται καν στην πραγματική του εικόνα και άλλα τέτοια... Είναι σεβαστό και θεμιτό να θέλουν οι άνθρωποι να κάνουν καινούρια αρχή, όταν κύκλοι της ζωής αλλάζουν, καινούρια περιβάλλοντα προκύπτουν ή και τίποτα να μη συμβαίνει από όλα αυτά. Όλοι μας ίσως έχουμε κάνει καινούριες αρχές. Αλλά η πραγματική ζωή είναι έξω, όχι στο facebook. Όχι δεν είσαι καθόλου γαμάτος όταν η προσέγγισή σου είναι add as friend και geia, ti kaneis? στο τσατ, ρε φίλε, σε μία γκόμενα που σου πετάχτηκαν τα μάτια έξω όταν είδες τη φωτογραφία της (άλλη κι αυτή!). Βγες έξω, πήγαινε στο πανεπιστήμιο, στο κάμπινγκ, στο μπαρ έστω, δεν ξέρω, μίλα και αντάλλαξε τηλέφωνο (και όχι facebook!). Νιώσε τον άλλον από κοντά, το να ζαχαρώνεις τις σέξυ φωτογραφίες και να καυλαντίζεις στο τσατ δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση ερωτισμού που σου υποδεικνύει να υποκαταστήσεις τη σεξουαλική σου ζωή με την αυτοϊκανοποίηση. Έχε το θάρρος να πεις τη γνώμη σου σε μια μάζωξη ανθρώπων, σε μια συνέλευση, σε ένα χώρο, κάπου, άσε τον ηλεκτρονικό σχολιασμό. Γράψε μια ατάκα, δε λέω... ή γιατί δεν διατηρείς ένα μπλογκ καλύτερα; Αντί να επιδεικνύεσαι ως ψαγμένο εναλλακτικό γκομενάκι, μάζεψε τους φίλους σου και πρότεινέ τους να πάτε σινεμά ή σε ένα live ή έστω για ένα ποτό κάπου ωραία, αν σου αρέσουν τα παιχνίδια προσκάλεσέ τους φίλους σου για επιτραπέζιο στο σπίτι ή στο playhouse και όχι στο... farmville του facebook!

Εν κατακλείδι, θεωρώ το facebook ένα εργαλείο που προσφέρει συγκεκριμένες δυνατότητες, επικοινωνίας και ενημέρωσης αλλά συμπληρωματικά, για κανένα λόγο δεν πρέπει να είναι το κύριο. Και ένα εργαλείο δεν είναι από μόνο του καλό ή κακό αλλά εξαρτάται από το πώς θα επιλέξουμε να το χρησιμοποιήσουμε. Με στεναχωρεί όταν βλέπω τους ανθρώπους εγκλωβισμένους στο facebook και με ανησυχεί που οι ανθρώπινες σχέσεις στριμώχνονται μέσα σε μια ηλεκτρονική κλειδαρότρυπα... Η ζωή είναι έξω, είναι αληθινή και είναι ωραία!

Διαβάστε ακόμη: Το facebook & η προσωπικότητα -μια "παγκόσμια" συνομωσία.

[Απαραίτητη υποσημείωση 1: Δεν υπάρχει λόγος να με μισήσει κανείς αν βρει τον εαυτό του σε αυτό το κείμενο! Δεν στοχεύω σε κανέναν προσωπικά ούτε καταδικάζω κανέναν, θέλω απλώς να καταδείξω μία προβληματική κατάσταση!

Απαραίτητη υποσημείωση 2: Καυλαντίζω/-ομαι: Συνομιλώ ηλεκτρονικά με κάποιον υποψήφιο ερωτικό σύντροφο, αφήνοντας συνεχώς υποννοούμενα σεξουαλικού περιεχομένου και περιστρέφοντας εν γένει την κουβέντα γύρω από το σεξ.]

Athens stroll

2011-01-23T14:21:00.015+02:00

Οδός Σταδίου, Αθήνα, Ελλάδα. Επαίτης σε κεντρικό δρόμο της πρωτεύουσας.

Παρατηρήσεις:

Ο καθένας θα έσκυβε το κεφάλι μπροστά στην ταφόπλακα της κοινωνικής αντίδρασης των πρώτων ημερών της υποταγής.

Ο "χώρος", σαν άμοιρος ευθυνών, απροκάλυπτα βιώνει το δικό του φαντασιακό εξέγερσης, σε ένα παράλληλο σύμπαν επαναστατικού υπερθεάματος [κρότου-λάμψης].

Ο καταναλωτισμός καλά προσπαθεί να σωθεί. Το σλόγκαν, χωρικά τουλάχιστον, χυδαίο.

Και ο αδικοχαμένος μικρός... τι θα έλεγε άραγε για όλα αυτά...

Snapshots of an epilogue

2011-01-15T17:33:00.009+02:00

Ξεσσαλονίκη: Φωτογραφίζοντας το ηλιοβασίλεμα

[στο ηλιοβασίλεμα της φοιτητικής μου ζωής]

Απορία

2011-01-12T13:29:00.004+02:00

Θέλω να μάθω πόση τηλεόραση είδε ο τύπος πριν βγει στους δρόμους παριστάνοντας τον εξεγερμένο.

Η "μαγεία" του ίντερνετ

2011-01-08T20:11:00.006+02:00

Απομόνωση σημαίνει να έχεις ανοιχτό facebook, msn, skype και όλα τα mail. Μοναξιά σημαίνει να μην ακούς από πουθενά τον χαρακτηριστικό ήχο. Απόγνωση σημαίνει να εναλλάσεις τα παράθυρα με λανθάνουσα αγωνία. Απελπισία σημαίνει να κλείσεις όλα αυτά τα παράθυρα και να επιστρέψεις στο παλιό καλό ίντερνετ, απ' όπου μπορείς να συλλέξεις άφθονες χρήσιμες πληροφορίες.

Όσο μπορείς

2011-01-04T03:33:00.005+02:00

Στίχοι: Κ. Π. Καβάφης

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Σύμφωνοι. Και αντί γι' αυτό, κάνε φίλους, όσο μπορείς.

2011

2011-01-01T00:47:00.009+02:00

Φοιτητικά

2010-12-29T17:14:00.002+02:00

Με αφορμή το βίντεο σχετικά με τον ξυλοδαρμό ανθρώπου με ειδικές ανάγκες από την αστυνομία κατά τη διάρκεια των φοιτητικών κινητοποιήσεων στην Αγγλία (ΕΔΩ), στο οποίο μάλιστα ο άτυχος νέος δέχεται και την άθλια επίθεση του δημοσιογράφου-φερεφώνου της εξουσίας (θεωρώ κυβέρνηση και αστυνομία), αλλά και τις αντιδράσεις που έχουν ξεκινήσει για τις μεταρρυθμίσεις στα ελληνικά Πανεπιστήμια, αναδημοσιεύω ένα ενδιαφέρον κειμενάκι από το blog βλέμμα. Λέει πολύ λίγα αλλά εύστοχα.

Η βοή των πλησιαζόντων

Οι φοιτητικές ταραχές στη Βρετανία, επί αρκετές εβδομάδες, αποτελούν συνέχεια σε ανάλογη αναταραχή που διατρέχει τους νεανικούς πληθυσμούς στη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία. Σε όλη την Ευρώπη, στο πλούσιο κέντρο και την φτωχή περιφέρεια, η νεολαία πρώτη αντιδρά στην περιστολή του κράτους πρόνοιας, όπως αυτή εκφράζεται στην παιδεία, στον πολιτισμό, στον κοινωνικό μισθό.

Οι Βρετανοί φοιτητές δεν αντιδρούν μόνο στην αύξηση των διδάκτρων και οι ηπειρωτικοί Ευρωπαίοι δεν αντιδρούν μόνο σε μεταρρυθμίσεις που αποσκοπούν στην κυνική σύνδεση της παιδείας με την παραγωγή. Αντιδρούν διότι καλούνται να χρηματοδοτήσουν αδρά τις σπουδές τους και να διαθέσουν τη νιότη και τη ζωτικότητά τους, χωρίς να λαμβάνουν καν μια καριέρα· απεναντίας, οδηγούνται σε ένα επισφαλές περιβάλλον, εργασιακά και κοινωνικά, εκ των προτέρων φτωχό και αυστηρά προδιαγεγραμμένο.

Οι νέοι των αναταραχών είναι οι, κατά τεκμήριο, πιο μορφωμένοι και υποσχόμενοι, οι γόνοι των μεσοστρωμάτων που θα ανατροφοδοτούσαν την κυκλοφορία των ελίτ με νέα ζωτικότητα και νέες ευαισθησίες, που θα έδιναν νέο περιεχόμενο στις δημοκρατίες της ύστερης νεωτερικότητας. Η αντίδρασή τους είναι η εναντίωσή τους σε έναν μείζονα αποκλεισμό που τους απειλεί: αποκλεισμό από την κοινωνική κινητικότητα, αποκλεισμό από το μέλλον, συμπίεση σ’ ένα δυσφορικό παρόν.

Αυτό που βλέπουμε στην ταραγμένη Ευρώπη σήμερα είναι πνευματική κόπωση, ανίκανες ηγεσίες, κοινωνική στασιμότητα, συρρίκνωση του δημόσιου χώρου, εξουθένωση του συλλογικού βίου, σχετικοποίηση των ηθικών αξιών, αποθέωση του ατομικιστή θηρευτή. Υπό μία έννοια, η ποικίλη Ευρώπη είναι σαν να βιώνει ένα μακρύ επώδυνο μεταίχμιο, σαν να μεταβαίνει από τα καταγωγικά πεδία της ελληνικής δημοκρατίας και της ρωμαιοχριστιανικής οικουμενικότητας προς μια δυσοίωνη μετανεωτερική ρευστότητα. Σαν να περιμένει την επέλαση των βαρβάρων. Αυτή η βοή των πλησιαζόντων ταράζει τους νέους της γηραιάς Αλβιόνος, της γηραιάς Ευρώπης.

[...]

2010-12-20T02:50:00.013+02:00

Τώρα που φτάνω στο τέλος... σκέφτομαι πώς θα αποχωριστώ το σπίτι μου.
Η μόνη παρηγοριά είναι ότι το σπίτι μου θα συνεχίσει να έχει ανθρώπους που είναι φτιαγμένοι από την ίδια ουσία με μένα. Είμαι σίγουρος γι' αυτό.

Ναι, αυτό είναι μια παρηγοριά.

Βόλτα στην πόλη [παλιά]

2010-11-17T20:44:00.000+02:00

Τα φώτα της πόλης σαν φαντάσματα με παρακολουθούν
όταν η πόλη είναι εχθρική
μέσα από τα γυάλινα μάτια τους με κοιτούν οι βαθμοφόροι
και είναι τόσο κυνικοί
οι άνθρωποι από δίπλα μου σαν ξένοι περνούν
αφιλόξενοι περαστικοί

Νιώθω ότι η πόλη δε με χωρά
όταν μόνος πια περπατώ χωρίς εσένα
ανυπόφορα ασφυκτικοί
είναι οι δρόμοι που περπατούσαμε μονάχοι μαζί
υπάρχεις παντού κι όμως τώρα είσαι τόσο μακριά μου
είναι η σκέψη μου που σε βγάζει πάντα μπροστά μου

Μόνο το φεγγάρι με κοιτάει και σωπαίνει
μέσα στο ματωμένο φόντο
ξέρει άραγε τι με περιμένει;
μου χαμογελά θλιμμένα
με λούζει με μελαγχολικό φως
και μου υπόσχεται
μου υπόσχεται…

Δίνοντας μάχες...

2010-10-30T12:31:00.007+03:00

Στον πόλεμο που όλοι είμαστε εμπλεκόμενοι ένας βασικός εχθρός είναι ο κακός μας εαυτός.

Rudyard Kipling - If

If you can keep your head when all about you
are losing theirs and blaming it on you,
If you can trust yourself when all men doubt you,
but make allowance for their doubting too;

If you can wait and not be tired by waiting,
or being lied about, don't deal in lies,
or being hated, don't give way to hating,
and yet don't look too good, nor talk too wise;

If you can dream-and not make dreams your master;
If you can think-and make thoughts your aim;
If you can meet with triumph and disaster,
and treat those two impostors just the same;

If you can bear to hear the truth you've spoken
twisted by knaves to make a trap for fools,
or watch the things you gave your life to, broken,
and stoop and build 'em up with worn-out-tools;

If you can make one heap of all your winnings,
and risk it on one turn of pitch-and-toss,
and lose, and start again at your beginnings
and never breathe a word about your loss;

If you can force your heart and nerve and sinew
to serve your turn long after they are gone,
and so hold on when there is nothing in you
except the will which says to them: «Hold on!»

If you can talk with crowds and keep your virtue,
or walk with Kings-nor lose the common touch,
if neither foes nor loving friends can hurt you,
If old men count with you, but none too much;

If you can feel the unforgiving minute
with sixty seconds' worth of distance run,
yours is the Earth and everything that's in it,
and which is more- you'll be a Man, my son!

Για μεταφράσεις στα ελληνικά πατήστε ΕΔΩ.

Το τρελοβάπορο

2010-08-18T15:34:00.007+03:00

Τι καλοκαίρι και τούτο! Πάλι ήμουν τυχερός και ταξίδεψα σ’ ένα σωρό μέρη και τώρα θα προσπαθήσω να διηγηθώ την ιστορία αυτή.

Από τον Αστακό της Αιτωλοακαρνανίας, στην όμορφη τοποθεσία με το απάνεμο λιμάνι και κάποιες μολυσμένες από τις ιχθυοκαλλιέργειες θάλασσες, όπου το πολλά υποσχόμενο eco κάμπινγκ απέτυχε σε διοργάνωση και συμμετοχή, βρεθήκαμε για ελεύθερο κάμπινγκ κάπου απέναντι, στο ημι-παρθένο νησάκι Κάλαμος. Ναυαγοί! Ανεβήκαμε σε μονοπάτια και περπατήσαμε μέχρι τον οικισμό για να προμηθευτούμε νερό και αναψυκτικά, φάγαμε τον άμπακο από κονσέρβες, μας πολιόρκησαν νυχτερίδες και τελικά μείναμε μέχρι αργά να παρατηρούμε τον έναστρο ουρανό και να σχολιάζουμε τις ανησυχίες μας για το σύμπαν και τον άνθρωπο (όπως είθισται φυσικά σε τέτοιες περιπτώσεις). Επιστροφή στον πολιτισμό (πφφ) το επόμενο βράδυ με μοχίτο (χεχε) στον Άγιο Νικήτα της Λευκάδας. Από τις θαλάσσιες σπηλιές στο Κάθισμα, ένα στραμπουληγμένο πόδι μας έστειλε στο νοσοκομείο Λευκάδας για να σπάσουμε πλάκα με τις νοσοκόμες και… τον άτυχο φίλο μας. Οι μέρες όμως έφτασαν για να αναχωρήσουμε για Πήλιο. Παίρνοντας λάθος δρόμο -ευτυχώς- από το Αγρίνιο, διασχίσαμε τα ψηλά βουνά της Ευρυτανίας, βγήκαμε φωτογραφίες με το εντυπωσιακό καμπαναριό του Προυσσού και από το πίσω κάθισμα ακούσαμε ιστορίες από την Αντίσταση, για τον Άρη, τον καπετάνιο του Ελάς. Στο Μεγάλο Χωριό φάγαμε κουνέλι και κατσικάκι μαγειρευτά και στο ιστορικό Μικρό Χωριό αποδώσαμε φόρο τιμής στους γενναίους ανθρώπους που αντιστάθηκαν. Αργά τη νύχτα φτάσαμε στην Άνω Γατζέα και με πρώτη ταχύτητα και αρκετό σασπένς ανεβήκαμε στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό. Στο αυτοοργανωμένο εναλλακτικό κάμπινγκ που στήθηκε εκεί τις επόμενες μέρες, συναντηθήκαμε παλιοί και νέοι φίλοι, βοηθήσαμε, συζητήσαμε, γνωρίσαμε ενδιαφέροντες ανθρώπους, μαγειρέψαμε, τραγουδήσαμε, κάναμε μπάνιο με κουβά στο παγωμένο ρυάκι και ακολουθήσαμε σιδηροδρομικές ράγες με το φακό για να βρούμε τις σκηνές μας. Βιώσαμε στην πράξη την αλληλεγγύη και τη συνεργασία, έννοιες ξεχασμένες ή στρεβλωμένες και δώσαμε ραντεβού για το επόμενο εναλλακτικό κάμπινγκ με την υπόσχεση ότι θα περάσουμε ακόμα καλύτερα. Ένα αυτοκίνητο γεμάτο καλούς φίλους, μερικές μεστές συζητήσεις και ένα γλυκό ηλιοβασίλεμα ήταν ο καλύτερος επίλογος για την επιστροφή στη Θεσσαλονίκη.
Από τον Παλιό Άγιο Παντελεήμονα (Πιερίας), όπου φάγαμε νόστιμα φαγητά (μπιφτέκι αγριογούρουνου!) και απολαύσαμε την καταπληκτική θέα, εκεί που η καφεπράσινη κακοτραχαλιά του βουνού συναντά τη λεία γαλάζια θάλασσα, και το κάστρο του Πλαταμώνα, βρέθηκα στη Θάσο, με το επιβλητικό Ψαριό και στους πρόποδές του την πρωτεύουσα, τον Λιμένα. Αποικία των αρχαίων Αθηναίων στο ιδανικότερο ίσως σημείο του νησιού, με το αρχαίο θέατρο να δεσπόζει σε ένα μοναδικό σημείο, από το οποίο οι θεατές έχουν θέα προς τη θάλασσα και τον κόλπο. Φίνα μάρμαρα στοιβαγμένα σε λατομεία που έχουν καταπληγώσει το βουνό, κατάρες για την άναρχη δόμηση, τη λεηλασία της φύσης και τον παρασιτικό τουρισμό και όνειρα για ένα μοντέλο Άλλης ανάπτυξης στους παραθεριστικούς προορισμούς.
Στη Μαρώνεια, τη γη των αρχαίων Κικόνων, στην αγαπημένη μου Θράκη με τους ζεστούς και φιλόξενους ανθρώπους, περιηγηθήκαμε με αρκετή δόση περιπέτειας έξω από το -λανθασμένα- υποτιθέμενο σπήλαιο του Κύκλωπα Πολύφημου, φάγαμε πεντανόστιμο φρέσκο ψάρι και μία χειροποίητη, αρκετά… «πρόστυχη» μελιτζανοσαλάτα, από τις χαμογελαστές αδερφές Ρούλα και Γιάννα, οι οποίες μάλιστα μας έστρωσαν κάτασπρο φρεσκοπλυμένο τραπεζομάντηλο και εμείς βέβαια υποσχεθήκαμε ότι θα τις ξανατιμήσουμε. Όχι μακριά από την Ξάνθη, λίγο μετά από τα συμπαθητικά χωριά Τοξότες και Γαλάνη, ακολουθώντας τη σιδηροδρομική γραμμή που πρώτος κατασκεύασε ένας Οθωμανός σουλτάνος το 19ο αιώνα για να ενώσει την Πόλη με τη Δύση, οδηγηθήκαμε στα περίφημα Στενά του Νέστου και βουτήξαμε στα κρύα νερά του ποταμού που διασχίζει μεγαλοπρεπής και αγέρωχος ψηλές απόκρημνες όχθες και καλοστρωμένες απαλές αμμουδιές.
Σχέδια για Σαμοθράκη. Μαζευόμαστε, ξεκινάμε. Ασυνήθιστο νησί, μοιάζει με κομμάτι από βουνό πεταμένο στη θάλασσα, πλούσιο σε νερά και βλάστηση και μυστηριακό ήδη από την αρχαιότητα. Γυμνιστές, νεοχίπηδες και χύμα-εναλλακτικοί «επαναστάτες» τζίβα-ρίζλα συνθέτουν μία Γούντστοκ κατάσταση με μπόλικο λαϊφστάιλ παρά περιεχόμενο. Ποιος νοιάζεται; Όλοι κάμπινγκ «ανοργάνωτο» και το βράδυ μάζεμα και παρεΐστικο άραγμα στα Θέρμα. Το οτοστόπ είναι τελικά γαμάτο και είναι στάνταρ κατάσταση στο νησί, εξάλλου «όποιος έχει αυτοκίνητο στη Σαμοθράκη το μοιράζεται». Αργά τη νύχτα οριζοντιωθήκαμε στην παραλία κάτω από τον αστροκατάστικτο ουρανό, όπου και εμπνευστήκαμε και θεμελιώσαμε το… κίνημα του «αστρογυμνισμού» [σημ. θρησκειολογικά: γυμνοαστρισμός κατά το ζωροαστρισμός], που προϋποθέτει την παρατήρηση αστεριών και πεφταστεριών και την ανάπτυξη θεωριών για τη ζωή και το θάνατο όντας τσίτσιδος. Στις βάθρες του Φονιά, περπατήσαμε και ανεβήκαμε μονοπάτια, βουτήξαμε στα δροσερά νερά και ήπιαμε πικρό και κρυστάλλινο νερό από τα αφρισμένα καταρρακτάκια. Στη Χώρα, κάτσαμε για καφέ στο Κάστρο αλλά για το περιβόητο γλυκό πίσσα-πούπουλα μάθαμε κατόπιν εορτής (ένας φίλος πάντως εξέφρασε αρκετά αυθόρμητα την ιδέα να αποχωρήσει από το νησί με πίσσα και ροζ πούπουλα). Το επόμενο μεσημέρι, αντί για τη βάθρα Γριά Βάθρα προτιμήσαμε την ταβέρνα Γριά Βάθρα με τις φανταστικές σπεσιαλιτέ (μιάμ!). Κάναμε συντροφιά με μία όμορφη παρέα και την τελευταία μέρα αφού σκαρφαλώσαμε στις βάθρες στον Γρηγοράκη (!) καταλήξαμε όλοι μαζί στη Γριά Βάθρα –που δεν την αλλάζουμε με τίποτα!- όπου συμποσιασθήκαμε επί πέντε ώρες κουβεντιάζοντας και γελώντας και αποχωρήσαμε πανευτυχείς και με μερικά έξτρα κιλά (κυρίως μπύρας). Επίλογος: ένα κρύο ντους με φόντο τη χαραυγή! Τι καλύτερο;

κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα

Λευτεριά στην Παλαιστίνη!

2010-06-04T21:01:00.013+03:00

Με αφορμή την πρόσφατη επίθεση των Ισραηλινών κομάντο-πειρατών στο Στόλο της Ελευθερίας που επιδίωξε να σπάσει την πολιορκία της Λωρίδας της Γάζας και να μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια στον ταλαιπωρημένο παλαιστινιακό λαό, δημοσιεύω το παρακάτω κείμενο, που επιχειρεί να εμβαθύνει λίγο περισσότερο πάνω στις διάφορες πτυχές του Παλαιστινιακού Ζητήματος. Να σημειωθεί ότι το αρχικό κείμενο είναι των Α.Φοι.Νο. της Νομικής και πάνω σε αυτό έκανα διάφορες αλλαγές και προσθαφαιρέσεις πέρσι, προκειμένου να μοιραστεί στη σχολή μετά τα γεγονότα, τον βομβαρδισμό και την εισβολή των Ισραηλινού στρατού δηλαδή, στη Γάζα. Υπάρχουν αρκετές ελλείψεις και πρέπει να τονιστεί πολύ περισσότερο ο ρόλος των εξωτερικών Δυνάμεων (κυρίως των ΗΠΑ) και συμφερόντων στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Παλαιστίνης, ειδικότερα τώρα που νέες Δυνάμεις και μάλιστα γειτονικές, έχουν βγει στο προσκήνιο (Ιράν, Τουρκία...). Οπότε κάθε παρατήρηση ή προσθήκη είναι καλοδεχούμενη.

Ιστορικό
Το Παλαιστινιακό ζήτημα γεννήθηκε το 1948, όταν μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου υπό την υπαγόρευση των σιωνιστικών πολιτικών απόψεων και το αντίκτυπο του Ολοκαυτώματος ξεκίνησε η μαζική μετανάστευση Εβραίων από την Ευρώπη στην υπό Βρετανική κατοχή Παλαιστίνη όπου κατοικούσαν κυρίως αραβικοί πληθυσμοί, οι οποίοι περίμεναν την ανεξαρτησία τους. Τα Ηνωμένα Έθνη ωστόσο αποφάσισαν τη διχοτόμηση των Παλαιστινιακών εδαφών σε δύο ίσα περίπου κομμάτια, έτσι ώστε το ένα να αποτελέσει το ανεξάρτητο (εβραϊκό) κράτος του Ισραήλ και το άλλο των Παλαιστινίων (αραβικό).
Αυτή απόφαση απηχεί έντονα τα αντικρουόμενα συμφέροντα των Υπερδυνάμεων, Σοβιετικής Ένωσης, Δυτικο-ευρωπαϊκών κρατών και αργότερα ΗΠΑ, στη Μέση Ανατολή.
Από κει και έπειτα η περιοχή μετατράπηκε σε ένα πεδίο συνεχών αραβο-ισραηλινών συγκρούσεων οι οποίες έπαιρναν συχνά διαστάσεις πολέμου. Κυριότερο γεγονός αποτελεί ο περίφημος Πόλεμος των Έξι Ημερών το 1967 που εξαπέλυσε το Ισραήλ ενάντια στον αραβικό συνασπισμό των γειτονικών χωρών και απέσπασε νέα εδάφη, που ανήκαν στους Παλαιστίνιους, εξωθώντας τους στη Λωρίδα της Γάζας, στη Δυτική Όχθη και στα υψώματα του Γκολάν.

Τα μεγάλα συμφέροντα στην περιοχή
Βασική συνιστώσα του Μεσανατολικού ζητήματος (το Παλαιστινιακό είναι κομμάτι αυτού) αποτελούν τα συμφέροντα των Υπερδυνάμεων στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Η περιοχή αποτελεί πεδίο παγκόσμιων γεωπολιτικών συγκρούσεων λόγω των σημαντικών πλουτοπαραγωγικών πηγών που διαθέτει και συνάμα του στρατηγικού της ρόλου.
Συγκεκριμένα, η ταύτιση και η χωρίς όρους στήριξη της αμερικανικής πολιτικής στο Ισραήλ -υπό την πίεση και των πολύ ισχυρών εβραϊκών λόμπυ στους κόλπους των αμερικανικών κυβερνήσεων- καταδεικνύει την πάγια και οργανωμένη (οικονομική, πολιτική και στρατιωτική) ανάμειξη των Η.Π.Α. στην περιοχή με σκοπό τον έλεγχό της.
Αυτή η τακτική δεν είναι καινούρια αλλά μέρος μιας διαχρονικής προσπάθειας των εκάστοτε Υπερδυνάμεων για επιβολή και κυριαρχία σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη ώστε να εμπεδωθούν τα οικονομικά και πολιτικά τους συμφέροντα.

Εβραϊκή θρησκεία
Οι Εβραίοι ήταν λαός νομαδικός, διασκορπισμένοι σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. Η θρησκεία τους, με τη διαδασκαλία της περί «εκλεκτού λαού» του Θεού και της συνακόλουθης ανώτερότητάς τους σε σχέση με τους άλλους «κατώτερους» λαούς, αποτέλεσε το συνεκτικό στοιχείο εκείνο που υπαγορεύοντας την κοινωνική ζωή σε απόλυτο βαθμό (βλ. Ταλμούδ) και επιτάσσοντας αυστηρά τη διατήρηση της καθαρότητας της φυλής, τους επέτρεψε να διατηρήσουν μια εθνολογική ταυτότητα. Διαμόρφωσαν ασφυκτικά κλειστές κοινότητες και εμποδίστηκε η αφομοίωσή τους από τους ντόπιους πληθυσμούς αλλά και η ουσιαστική ένταξή τους στις κοινωνίες που ζούσαν.
Η κλειστή και ελιτίστικη οργάνωση ζωής αλλά και η ανάδειξη πολύ πλούσιων οικογενειών και λόμπυ μέσα στους κόλπους της εβραϊκής κοινότητας οδήγησε τους γηγενείς πληθυσμούς να αναπτύξουν πολλές φορές αντισημιτικά αισθήματα.
Ο Σιωνισμός, πολιτικό κίνημα που ξεκίνησε τον 19ο αιώνα χαρακτηρίζεται από εβραϊκό εθνικισμό, ο οποίος εκφράζεται με τον σκοπό της δημιουργίας ενός εβραϊκού κράτους που θα συγκεντρώσει όλους τους Εβραίους της διασποράς. Το πέτυχε τελικά το 1948, με την Διακήρυξη της Ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ στην περιοχή της Παλαιστίνης.
Έκτοτε, η απροθυμία μιας κοινωνίας αποπροσανατολισμένης από τα διδάγματα του Εβραϊσμού και του Σιωνισμού για αρμονική συνύπαρξη με τους ντόπιους αραβικούς πληθυσμούς έχει πνίξει την περιοχή στο αίμα.

Φατάχ και Χαμάς
Το 1987 ήταν η χρονιά της πρώτης Ιντιφάντα, δηλαδή της ένοπλης Παλαιστινιακής αντίστασης, κατά τη διάρκεια της οποίας δημιουργήθηκε η Χαμάς. Η Ιντιφάντα έληξε το 1993, οπότε με μυστικές συνομιλίες, η Φατάχ (το πρώτο κύριο οργανωμένο μέτωπο αντίστασης των Παλαιστινίων ήδη από το 1964 και εκπρόσωπος του αγώνα τους προς τα έξω) κατέληξε στις συμφωνίες του Όσλο με το Ισραήλ, δηλαδή στην αναγνώριση του Ισραηλινού κράτους με αντάλλαγμα την αυτονομία της Γάζας και της Δυτικής Όχθης και την ίδρυση της Παλαιστινιακής Εθνικής Αρχής. Οι συμφωνίες αυτές θεωρήθηκαν από πολλούς προδοσία του σκοπού του αγώνα και η Χαμάς αρνήθηκε να τις αναγνωρίσει και να συμμετάσχει στις ακόλουθες εκλογές.
Η επίσιμη Παλαιστινιακή Αρχή συνδέθηκε με αναποτελεσματικότητα που σε συνδυασμό με τη διαφθορά οδήγησε σταδιακά στην πτώση του κύρους της Φατάχ και στην ανάδειξη της Χαμάς.
Στις εκλογές του 2006 η Χαμάς κέρδισε αποτυπώνοντας έτσι τη νομιμοποίησή της. Τότε ξέσπασαν ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ Φατάχ και Χαμάς, που τελείωσαν το 2007 με τη Χαμάς να αναλαμβάνει την κυριαρχία της Λωρίδας της Γάζας διώχνοντας τη Φατάχ και τη Φατάχ να κάνει το αντίθετο στη Δυτική Όχθη και να διαλύει με προεδρικό διάταγμα την κυβέρνηση αναλαμβάνοντας μονομερώς τη διακυβέρνηση.
Παράλληλα ξεκίνησε η οικοδόμηση του Τείχους (Τείχος της Ντροπής), ενός οικοδομήματος που χωρίζει τα εδάφη όπου διαμένουν οι Παλαιστίνιοι. Εντάθηκε με αυτόν τον τρόπο σε απόλυτο βαθμό ο αποκλεισμός που επέβαλαν οι Ισραηλινοί στους Παλαιστίνιους φέρνοντάς τους σε δεινή θέση.
Η μόνη εναλλακτική που απέμενε στον απεγνωσμένο Παλαιστινιακό λαό που έβλεπε τις ελπίδες του για ίδρυση δικού του ανεξάρτητου κράτους και έναν ευνοϊκό καθορισμό συνόρων να καταρρέουν, ήταν να συνεχίσει την ένοπλη αντίσταση στους κόλπους της Χαμάς και να βάλει τον τρόμο στη ζωή των Ισραηλινών γειτόνων του με ανταρτοπόλεμο και επιθέσεις αυτοκτονίας. Εξού και η Χαμάς θεωρείται από πολλές χώρες τρομοκρατική οργάνωση. Το ισχυρό κοινωνικό έργο της Χαμάς (σχολεία, νοσοκομεία, ορφανοτροφεία, κ.α.) καθώς και η αφοσίωσή της στον αγώνα για τη δικαίωση των Παλαιστινίων εξηγούν την υποστήριξη που απολαμβάνει από την πλειοψηφία των Παλαιστινίων.

Επί του πολιτικού
Η Χαμάς δίκαια μπορεί να χαρακτηριστεί ως ακραία ισλαμική οργάνωση, μιας και διαπνέεται από θρησκευτικά και εθνικιστικά χαρακτηριστικά που συχνά μας φέρνουν σε αμηχανία. Για εμάς όμως η Χαμάς αποτελεί τη μοναδική διέξοδο αγώνα των Παλαιστινίων αυτή τη στιγμή για την υλοποίηση των διεκδικήσεών τους για γη και ελευθερία. Τα ακραία χαρακτηριστικά της πρέπει να ερμηνευτούν μέσα από την ιστορική παράδοση χρόνων του λαού αυτού και από τις υλικές και συνακόλουθα τις ιδεολογικές ανάγκες και ιδιαιτερότητές του.
Κάθε κοινωνία έχει δικαίωμα να αναπτύσσεται αυτόφωτα χτίζοντας η ίδια σταδιακά τα χαρακτηριστικά της. Γι’ αυτό ο Παλαιστινιακός λαός διεκδικεί και πρέπει να έχει δικαίωμα ύπαρξης, δικαίωμα σχηματισμού κράτους, ώστε αυτόνομα να μορφοποιείται δυναμικά στο χρόνο με τα χαρακτηριστικά που αυτός επιλέγει. «Η πατρίδα αντιπροσωπεύει το αδιαφιλονίκητο και ιερό δικαίωμα κάθε ανθρώπου, ομάδας ανθρώπων, ενώσεων, κοινοτήτων, περιοχών, να ζουν, να σκέφτονται, να θέλουν και να δρούν κατά τον τρόπο τους, που γεννήθηκε σαν αποτέλεσμα της μακροχρόνιας ιστορικής εξέλιξης» -Μιχαήλ Μπακούνιν.
Παρόλα αυτά πρέπει να εξεταστεί κατά πόσο είναι βιώσιμη η λύση των δύο ξεχωριστών κρατών, ενός παλαιστινιακού και ενός εβραϊκού, καθ’ ότι τα εδάφη είναι φτωχά και οι πλουτοπαραγωγικές πηγές περιορισμένες. Σε καμία περίπτωση δεν είναι αποδεκτή η δημιουργία δύο κρατών–προτεκτοράτων γιατί τότε θα είναι ξεκάθαρος ο ρόλος του εντολοδόχου συμφερόντων που θα διαδραματίσουν στην περιοχή.
Το Παλαιστινιακό είναι ένα ζήτημα που δεν μπορεί να ιδωθεί ξεκομμένο από τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή. Η δίψα τους για έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών της Μέσης Ανατολής αντικατοπτρίζεται με την επιμονή τους για επιβολή της κυριαρχίας τους στην περιοχή. Η συμμαχία με το Ισραήλ παίζει καταλυτικό ρόλο στην προσπάθεια αυτή. Γι’ αυτό και κάθε καθεστωτικός φορέας (ΜΜΕ, κυβερνητικά κόμματα κτλ.) της «πολιτισμένης» Δύσης κάνει τα στραβά μάτια στα εγκλήματα πολέμου που διαπράττουν οι Ισραηλινοί σε βάρος ενός ολόκληρου λαού.

[μέσα και έξω από τον λαβύρινθο]

2010-05-07T20:25:00.006+03:00

Τα δαιδαλώδη μονοπάτια της ζωής
είναι ο λαβύρινθος που περιπλανιέσαι
νεαρέ πρίγκηπα Θησέα
φαίνεται να μην έχει ούτε αρχή ούτε τέλος
στα ίδια σταυροδρόμια
έχεις να αντιμετωπίσεις διαφορετικά διλήμματα
ο μίτος είναι μια απάτη
η Αριάδνη όμως μπορεί και να 'ναι αληθινή
αλλά παραμένει το έπαθλο του εγκλωβισμένου στο λαβύρινθο
και σκέψου να στην κλέψει ένας Διόνυσος
τζάμπα έφαγες τα νιάτα σου στο λαβύρινθο
οι Μινώταυροι που καραδοκούν είναι ο κακός σου εαυτός
πριν ακόμα βγεις ζωντανός
σκέφτεσαι ότι άσπρα πανιά δεν πήρες μαζί σου
ελπίζεις να μη σε δει ο πατέρας σου να γυρνάς

και αυτοκτονήσει.

Σημεία των καιρών

2010-05-06T21:11:00.007+03:00

-Είναι γεγονός ότι η χώρα διανύει μία από τις πιο κρίσιμες φάσεις της νεότερης ιστορίας της. Η κατάρρευση είναι γεγονός και η κηδεμονία από αφεντικά που δεν έχουνε πατρίδα επίσημη.

-Ήρθε η ώρα ο καθένας μας, μέχρι και το τελευταίο πρόσωπο, συλλογικότητα ή φορέα, να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν.

-Η χθεσινή μέρα ήταν ένα μεγάλο στοίχημα. Οι χιλιάδες λαού που διαδήλωσαν αποτελούν θεμέλιο για μια διαφορετική προοπτική σε αυτόν τον τόπο.

-Το γεγονός αυτό δεν μπορεί να αμαυρωθεί σε καμία περίπτωση από τον τραγικό θάνατο των τριών αθώων ανθρώπων, οι οποίοι είναι τα πρώτα θύματα της χούντας των ΔΝΤ-Ε.Ε. και των ντόπιων υποχείριών τους υπό το οπλισμένο χέρι ανεγκέφαλων και μισάνθρωπων μπάχαλων που παραδοσιακά με τις πρακτικές τους εξυπηρετούν μόνο το συμφέρον των αφεντικών και υπονομεύουν τα γνήσια κοινωνικά κινήματα.

-Φορείς τύπου ΚΚΕ και ΠΑΜΕ αλλά και διαφόρων γκρουπούσκουλων δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν στην παρούσα συγκυρία εφόσον αρνούνται πεισματικά να αρθρώσουν ρεαλιστικό λόγο που να ανταποκρίνεται στα ελληνικά δεδομένα. Ας ελπίσουμε ότι οι ώρες τους είναι μετρημένες και ότι νέες και φρέσκιες δυνάμεις, με θετικά μηνύματα, θα ξεπροβάλλουν από τους καπνούς των ερειπίων και των δακρυγόνων.

-Η χώρα χρειάζεται μία Άλλη Ανάπτυξη, σύμφωνη με τις δημογραφικές και γεωμορφολογικές ιδιαιτερότητές της, που να βασίζεται σε επιτυχημένες συνταγές της παράδοσης του τόπου αλλά και άλλων χωρών (Λατινική Αμερική;). Μέτρα και μεταρρυθμίσεις προερχόμενες από τις νεοφιλελεύθερες Μεγάλες Δυνάμεις της Δύσης, που βασίζονται στο ίδιο, καταστροφικό μοντέλο ανάπτυξης που εφαρμόζεται τόσα χρόνια, είναι αυτονόητο ότι δεν μπορούν να δώσουν μακροχρόνιες λύσεις. Εκτός αυτού, ο ελληνικός λαός δεν είναι ραγιάς κανενός παγκοσμιοποιημένου αφεντικού.

-Υπάρχουν λογής και λογής υπεύθυνοι για την κατάρρευση. Ανίκανοι και καρεκλοκένταυροι πολιτικοί αλλά και άπληστοι και βολεψάκηδες πολίτες. Ξένα συμφέροντα που με μαζί με τις ντόπιες ελίτ λεηλάτησαν τον πλούτο της χώρας.

-Καλώ κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο, ιδιαίτερα τους συνομηλίκους μου, να παραμερίσει όσο μπορεί τις ατομικές επιδιώξεις του και να συμμετέχει ενεργά σε συλλογικές διεργασίες. Είναι χρέος μας να δώσουμε μια νέα προοπτική στον τόπο που μας ανέθρεψε. Γιατί αν αύριο δεν υπάρχει χώρα, δεν θα έχουμε τίποτα, παρά μόνο την λύση της μετανάστευσης.

-Υπάρχει μία ικμάδα αισιοδοξίας μέσα στη στάχτη που άφησε η λαίλαπα των καταστροφέων. Ότι ο λαός μας θα επιβιώσει και θα ζήσει το μέλλον του όχι με πολυτέλεια αλλά με ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.

ΟΥΤΕ ΔΝΤ ΟΥΤΕ ΓΕΡΜΑΝΙΑ
ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Οι σκέψεις αυτές αφιερώνονται στους αγωνιστές του παρελθόντος που έπεσαν για το συλλογικό συμφέρον και στους αγωνιστές του παρόντος και του μέλλοντος που θα συνεχίσουν αυτήν την κληρονομιά.

...

2010-04-22T18:49:00.003+03:00

Μπορείς να έχεις
τα πάντα,
αν δεν ζητήσεις
τίποτε.

Οψοποιείον η Ωραία Ελλάς,
κάπου σε μία πάροδο στη Θεσσαλονίκη.

Εσύ, κύριε

2010-04-20T21:25:00.004+03:00

-Ποιούς λες;
-Αυτούς που το Κράτος αποκαλεί τρομοκράτες,
αδερφέ μου.
Άλλον ορισμό δεν ξέρω να σου πω.
Γιατί μπορεί κρυφά να τους νιώθω και λίγο
και σε μένα σίγουρα δεν προκαλούν τρόμο.
Τους βγάζουν τώρα στην τηλεόραση και τους δικάζουν
και λεν στον κόσμο ότι αυτοί είν’ εγκληματίες.
Τρομοκρατούν.
Οι δημοσιογράφοι αυτοί έχουν μεγάλα αξιώματα στο βασίλειο του Τίποτα.
Στη ζούγκλα της αστικής δημοκρατίας
είναι οι βρομερές ύαινες που ορμάνε πάνω στα πτώματα,
τα κατακρεουργημένα από το καθεστώς.
Ρε γαμώτο, στο δρόμο να βγούμε
και θα σου δείξω ποιοι με τρομοκρατούν.
Τα καθάρματα της Σιωπής.
Εσύ, κύριε, πού πας, με τη γραβάτα και το γυαλιστερό αυτοκίνητο;
Η γραβάτα σου είναι κόκκινη σαν το αίμα που πίνεις.
Εσύ, κυρά μου; Νεαρέ; Παππού;
Καθημερινά φίλε μου βλέπω μπροστά μου τους συνένοχους στο αληθινό Έγκλημα.

Ξεκινώντας από τον μικρό καθρέφτη του μπάνιου, αν θέλεις.

Ανάσταση

2010-04-04T01:24:00.006+03:00

Ξέρω είμαι τρελή αντικομφόρμα. Κανονικά, για την ηλικία μου, θα έπρεπε α) να χλαπακιάζω πασχαλιάτικα εδέσματα, β) να στριμώχνομαι σε κάποιο κλαμπ της περιοχής, γ) να κοιμάμαι ή να κάνω κάτι άσχετο χωρίς να έχω δώσει καθόλου σημασία στα θρησκευτικά έθιμα, ως καθωσπρέπει άθεος. Αλλά βρε παιδί να έχω πάει στην Ανάσταση και μετά να κάθομαι μπροστά στο pc και να γράφω, ε αυτό παραπάει. Πάντως αυτό το μάζεμα στην πλατεία δεν είναι κακή ιδέα. Αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι είναι λίγο fake η φάση -δηλαδή ακόμα και για έναν κάθε άλλο παρά πιστό όπως εγώ, είναι λίγο εξοργιστικό να αντιλαμβάνομαι πώς κάποια πράγματα έχουν χάσει πέρα για πέρα το νόημά τους. Όλοι ντυμένοι στην τρίχα, οι γκόμενες έτοιμες για παντρειά, οι "γαμπροί" σενιαρισμένοι κι αυτοί (στυλιστική παρατήρηση: αμάν με αυτά τα άσπρα κοστούμια ρε μάγκες πασχαλιάτικα!). Εκτός τόπου και χρόνου εγώ φυσικά... Α, για το νόημα που έλεγα πριν. Δεν μας έφταναν όλα τ' άλλα, θέλετε και φως απ΄τον πανάγιο τάφο να έρθει με charter! Όταν επικεντρώνεται κανείς στην υλική υπόσταση του συμβολισμού, χάνει τελείως την ουσία (καλά, και ποιός πιστεύει ότι εκείνο το φως είναι σταλμένο απ΄τα... Θεία;). Τι θα γινόταν αν τη λαμπάδα στην άναβα εγώ με το σπίρτο βρε χριστιανέ; Το μήνυμα δεν είναι το ίδιο; Αχ, και αντί να ζητάτε επανάσταση ζωντανών μπας και δούμε άσπρη μέρα, ανάσταση νεκρών προσδοκάτε... δεν τους αφήνετε στην ησυχία τους να δούμε τι θα κάνουμε οι "του επάνω";

http://neoisekrisi.wordpress.com/

2010-03-17T19:56:00.001+02:00

Σκατά στην αστική δικαιοσύνη

2010-02-16T14:18:00.007+02:00

Ως μια ελάχιστη κίνηση συμπαράστασης και αλληλεγγύης προς τον Αυγουστίνο (υπόθεση ζαρντινιέρα...), αναδημοσιεύω το παρακάτω κείμενο από το Indymedia, θέλοντας να κάνω γνωστή την νέα, αδιανόητη, υπόθεσή του. Πριν από αυτό όμως, ας θυμηθούμε με ένα βιντεάκι το ανατριχιαστικό συμβάν που έλαβε χώρα στη Θεσσαλονίκη, το Νοέμβριο του 2006.

Και σαν να μην έφτανε που τα βρομερά καθάρματα της Ασφάλειας τη γλίτωσαν με αστείες ποινές, καλείται τώρα ο νεαρός να καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου!

"ΖΑΡΝΤΙΝΙΕΡΑ" Κατηγορητήριο εμφανίζει τον κύπριο φοιτητή να έδειρε αστυνομικούς!

Στο “σκαμνί” για... ξυλοδαρμό αστυνομικών(!) οδηγείται ο κύπριος σπουδαστής Αυγουστίνος Δημητρίου, που ξυλοκοπήθηκε άγρια από άνδρες της ΕΛΑΣ στη γνωστή υπόθεση της “ζαρντινιέρας”. Κατηγορητήριο που εκδόθηκε από την εισαγγελία Θεσσαλονίκης τον παρουσιάζει να έχει... χτυπήσει αστυνομικούς “με γροθιές και κλοτσιές”.
Η περίεργη τροπή που πήρε η υπόθεση, περισσότερα από τρία χρόνια μετά το επεισόδιο που συγκλόνισε το πανελλήνιο, έχει προκαλέσει την έντονη αντίδραση τόσο των συγγενών όσο και του συνηγόρου του νεαρού. Επισημαίνουν μάλιστα πως με το κατηγορητήριο επιχειρείται να διαψευστούν ακόμη και οι εικόνες που κατέγραψαν οι τηλεοπτικές κάμερες και οι φωτογραφικοί φακοί, οι οποίες στάθηκαν βασικά στοιχεία για την παραπομπή και την καταδίκη των αστυνομικών που ενεπλάκησαν στον ξυλοδαρμό του σπουδαστή.
Ο νεαρός σπουδαστής Αυγουστίνος Δημητρίου παραπέμπεται να δικαστεί για πέντε αδικήματα στο τριμελές πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης και το κλητήριο θέσπισμα τον εμφανίζει να συμμετέχει σε επεισόδια σε βάρος αστυνομικών, παρότι το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου 2006 και μετά το τέλος του εορτασμού της επετείου του Πολυτεχνείου στη Θεσσαλονίκη δεν είχε συμβεί σχεδόν τίποτε. Άλλωστε από την πρώτη στιγμή ο νεαρός είχε πει πως δεν βρέθηκε ποτέ στους πανεπιστημιακούς χώρους, προσκομίζοντας μάλιστα και σχετικές αποδείξεις από εστιατόριο, αλλά και από μηχάνημα αυτόματων τραπεζικών συναλλαγών που βρίσκεται στην Πυλαία.
Συγκεκριμένα, με το δισέλιδο κατηγορητήριο που υπογράφει η εισαγγελέας πρωτοδικών Θεσσαλονίκης Αγορίτσα Καράτζιου, ο Αυγουστίνος Δημητρίου κατηγορείται για απόπειρα πρόκλησης επικίνδυνης σωματικής βλάβης, στάση, διατάραξη κοινής ειρήνης, πρόκληση διακεκριμένων φθορών και αντίσταση κατά της αρχής. Ειδικότερα, οι εισαγγελικές αρχές τον κατηγορούν πως ήταν στην πλατεία Χημείου του ΑΠΘ, “έσπαζε και πετούσε μάρμαρα σε αστυνομικούς και συμμετείχε σε ομάδα που πετούσε βόμβες μολότοφ”!

“Απώθησε και κτύπησε αστυνομικούς”
Η πέμπτη κατηγορία, της αντίστασης, είναι αυτή που έχει προκαλέσει εντύπωση για τα γεγονότα εκείνης της νύχτας με θύμα τον κύπριο σπουδαστή. “Μεταχειρίστηκε βία για να εξαναγκάσει υπάλληλο να παραλείψει νόμιμη πράξη”, αναφέρεται στο κατηγορητήριο. “Όταν έγινε αντιληπτός από αστυνομικούς και αυτοί επιχείρησαν να τον συλλάβουν, τους απώθησε με τα χέρια του και τους κτύπησε με γρονθοκοπήματα και με τα πόδια του, προκειμένου να μην πραγματοποιήσουν τη σύλληψή του”, καταλήγει.
Χαρακτηριστικό είναι πως αυτή η σκηνή που περιγράφεται δεν έχει καταγραφεί από τις τηλεοπτικές κάμερες, που αποτέλεσαν στοιχείο της ανάκρισης για την υπόθεση της “ζαρντινιέρας”. Αντίθετα, καταγράφηκε ότι ο νεαρός πλησίασε τους αστυνομικούς, αυτοί πέταξαν τον σκούφο που φορούσε και χωρίς να προλάβει να αντιδράσει άρχισαν αμέσως να τον χτυπούν, με συνέπεια να τραυματιστεί σοβαρά και να καταλήξει στο νοσοκομείο, όπου νοσηλεύτηκε επί ημέρες.

Το κείμενο νομίζω ότι τα λέει όλα... τι να συμπληρώσει κανείς...

Το μόνο που μπορώ να κάνω αυτή τη στιγμή από τη θέση μου είναι να ευχηθώ κουράγιο στο παιδί... Αυγουστίνο, κράτα γερά.

Ωδή εις τον πτωχόν έλληνα...

2010-02-13T12:11:00.005+02:00

...που παρακολουθεί με αγωνία τις εξελίξεις.

Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

Τρώες

Είν’ η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων·
είν’ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Κομμάτι κατορθώνουμε· κομμάτι
παίρνουμ’ επάνω μας· κι αρχίζουμε
νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.
Ο Aχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας
βγαίνει και με φωνές μεγάλες μάς τρομάζει.—

Είν’ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη
θ’ αλλάξουμε της τύχης την καταφορά,
κ’ έξω στεκόμεθα ν’ αγωνισθούμε.

Aλλ’ όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,
η τόλμη κι η απόφασίς μας χάνονται·
ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει·
κι ολόγυρα απ’ τα τείχη τρέχουμε
ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.

Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία. Επάνω,
στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος.
Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ’ αισθήματα.
Πικρά για μας ο Πρίαμος κ’ η Εκάβη κλαίνε.

(Αυτο)κριτική

2010-02-13T11:35:00.009+02:00

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

Νέοι της Σιδώνος, 1970

Κανονικά δεν πρέπει να 'χουμε παράπονο

Καλή κι εγκάρδια η συντροφιά σας, όλο νιάτα,

Κορίτσια δροσερά - αρτιμελή αγόρια

γεμάτα πάθος κι έρωτα για τη ζωή και για τη δράση.

Καλά, με νόημα και ζουμί και τα τραγούδια σας

Τόσο, μα τόσο ανθρώπινα, συγκινημένα,

Για τα παιδάκια που πεθαίνουν σ' άλλην ήπειρο

για ήρωες που σκοτώθηκαν σ' άλλα χρόνια,

Για επαναστάτες Μαύρους, Πράσινους, Κιτρινωπούς,

Για τον καημό του εν γένει πάσχοντος Ανθρώπου.

Ιδιαιτέρως σας τιμά τούτη η συμμετοχή

Στην προβληματική και στους αγώνες του καιρού μας

Δίνετε ένα άμεσο παρών και δραστικό - κατόπιν τούτου

Νομίζω δικαιούσθε με το παραπάνω

Δυο δυο, τρεις τρεις, να παίξετε, να ερωτευθείτε,

Και να ξεσκάσετε, αδελφέ, μετά από τόση κούραση.

(Μας γέρασαν προώρως, Γιώργο, το κατάλαβες;)

[...]

2010-02-12T17:49:00.013+02:00

Αναρωτιέμαι μερικές φορές αν το blog μου έχει λόγο ύπαρξης ή αν είναι άλλη μια παπαριά μέσα στις εκατοντάδες του Internet. Αυτή η υπαρξιακή αμφιβολία προέκυψε τελευταία διαβάζοντας μερικά απίστευτα blogs τύπου πορτατίφ αλλά και άλλα και λέω πού πάω ο άμοιρος. Λέω αυτή τη φορά να ξεχάσω ότι γράφοντας εδώ απευθύνομαι σε κάποιον -έστω και λιγοστό αλλά δεν με απασχολεί- κόσμο που το διαβάζει και θα γράψω ό,τι να ΄ναι και όπως το σκέφτομαι, χωρίς να ανησυχώ για το αν οι σκέψεις μου έχουν μια σειρά ή βγάζουν κάποιο νόημα ή συμπέρασμα. Έτσι κι αλλιώς το blog αυτό δεν εξυπηρετεί κάποιον μεγαλόπνοο σκοπό: καταγράφω τις απόψεις μου αφενός για να τις βλέπω μπροστά μου (!) και αφετέρου για να τις μοιράζομαι. Δεν επιδίωξα ποτέ ούτε βαθυστόχαστη κριτική να κάνω ούτε ιδεολογική/ πολιτική καθοδήγηση (ακόμα και να 'χα τα προσόντα πάλι δεν παίζει να το έκανα αυτό το τελευταίο ειδικά!). Βέβαια, δεν κρύβω ότι θα ένιωθα μια γλυκιά ικανοποίηση αν αυτά που διαβάζει κάποιος εδώ συνιστούν ερέθισμα και τροφή για σκέψη. Και σίγουρα είναι πολύ όμορφο όταν δυο-τρεις με συναντούν και μου λένε πολύ ωραίο blog. Τιμή μου!

Η αλήθεια είναι πάντως ότι το blog αυτό ξεκίνησε κυρίως λόγω μιας αναγκαιότητας: για διοχέτευση σκέψεων και συναισθημάτων σε μια προσωπικά δύσκολη περίοδο. Την τρέχουσα περίοδο όμως για να είμαι ειλικρινής, ούτε πολύ ελεύθερο χρόνο έχω να αφιερώσω μπροστά στο λάπτοπ (και χαίρομαι γι' αυτό, γιατί η πραγματική ζωή δεν είναι στα pixels) ούτε τόσο την αναγκαιότητα νιώθω να εκφραστώ μέσω του πληκτρολογίου (μπορεί να διαψευστώ στη συνέχεια παρ' όλα αυτά).

Πόσο θα ήθελα όμως να αφιερώσω ένα ποστ στον Κροπότκιν! Τον μεγάλο αναρχικό δάσκαλο, τον Πρίγκηπα της Αναρχίας (πέθανε στις 8 Φεβρουαρίου 1921), του οποίου τα διδάγματα φώτισαν μία σχετικά θολή εικόνα που είχα για τα κίνητρα των ανθρώπινων πράξεων και την ηθική (αναφέρομαι στο βιβλίο του "Αναρχική Ηθική"- μόνο αυτό έχω καταφέρει να διαβάσω μέχρι τώρα ολόκληρο και κάποια ξώφαλτσα αποσπάσματα από δω κι από κει). Αλλά ελπίζω να βρω τον χρόνο και την όρεξη να διαβάσω περισσότερο Κροπότκιν και να κάνω στο μέλλον μία αρκετά πλήρη δημοσίευση σχετικά με το έργο του. Ορίστε, πάλι υπόσχομαι αναλύσεις για το μέλλον όπως είχα υποσχεθεί πιο παλιά για τους Ζαπατίστας!

Πολλή κουβέντα έγινε αυτή την περίοδο σχετικά με το έθνος. Οι σκέψεις μου αυτή τη στιγμή είναι ότι το έθνος δεν είναι κάτι αυθύπαρκτο αλλά μία φαντασιακή θέσμιση, που ρόλος της είναι να αποτελέσει μία συνιστώσα κοινωνικής συνοχής. Είναι η συνειδητοποίηση της ετερότητας (και όχι ανωτερότητας) ενός λαού ως προς έναν άλλο λαό. Ετερότητα όχι με κριτήρια αίματος ή φυλής αλλά με κριτήρια πολιτισμικά, γεωμορφολογικών και κλιματολογικών συνθηκών, κοινής πορείας μέσα στο χρόνο ενδεχομένως και κυρίως: με κριτήριο την αίσθηση κοινής μοίρας. Η άποψη μου είναι ότι στην εποχή μας δεν έχει νόημα να είναι κάποιος αντι-εθνικός αλλά πατριώτης και διεθνιστής ταυτόχρονα (όπως είπε και ο Μπακούνιν...). Υπέρ της αλληλεγγύης των εθνών και των λαών αλλά πάντα με συνειδητοποίηση των ιδιαίτερων αναγκών του τόπου στον οποίο ζει, δρα και παράγει. Πάντως, όταν ανοίγουμε τέτοια ζητήματα πρέπει να προσέχουμε τις ισορροπίες -που είναι πολύ λεπτές, γιατί το σύνθημα "κοιμάσαι πατριώτης και ξυπνάς εθνικιστής" δεν είναι πάντα παράλογο...

Κράτος... σκέφτομαι ώρες ώρες πόσο αφελείς είναι ορισμένοι αναρχικοί (που δεν αμφιβάλλω ότι μπορεί να είναι και γαμώ τα παιδιά) όταν έχουν ως πρόταγμα την κατάργηση του Κράτους. Δεν διαφωνώ ότι η έννοια του Κράτους συνδέεται εγγενώς με τη βία αλλά ας δούμε την παρούσα συγκυρία. Ποιοί άλλοι είναι κατά του Κράτους; Οι νεοφιλελεύθεροι "φίλοι μας" που επιδιώκουν ελεύθερη αγορά και παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Σκέφτηκε ποτέ κανένας αναρχικός ότι αν πραγματοποιηθεί αποδόμηση του Κράτους στη φάση που βρισκόμαστε, αυτή θα γίνει με τους όρους και τους κανόνες της Αγοράς και του Κεφαλαίου και όχι με τους αντικαπιταλιστικούς-αντιεξουσιαστικούς-σοσιαλιστικούς όρους που φαντασιώνεται ένας αναρχικός;

Μετανάστες... Ναι, οι μετανάστες είναι αδέρφια μας. Μακάρι η αγκαλιά μας να τους χωρούσε όλους. Δυστυχώς όμως αυτό το τελευταίο είναι αδύνατο και υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Και με στεναχωρεί που γίνεται λόγος για ιθαγένεια μόνο και όχι για μεταναστευτικό ζήτημα. Γιατί υπάρχουν μετανάστες; Υπάρχουν πόλεμοι, φτώχεια, καταπίεση. Που τα προκαλούν καταρχήν οι Δυνατοί της Γης και η ανάγκη και η δίψα του Κεφαλαίου για έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών... (Γι' αυτό ας προσέχουν λίγο τα αμερικανόδουλα νεοφιλελεύθερα τσιράκια που στα γκρουπάκια τους χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τους μετανάστες και τα δικαιώματά τους. Ίσα που κάποιοι απ' αυτούς έχουν ή ονειρεύονται και Ινδούς υπηρέτες για τις βίλες τους). Πώς θα δοθούν λύσεις διεθνώς αλλά και σε τοπικό επίπεδο; Στην Ελλάδα πάντως βλέπουμε ότι το πρόβλημα διογκώνεται και πρέπει να γίνει κάτι, να βρεθεί μία λύση, μία διέξοδος. Και εδώ είναι η τεράστια βλακεία της Αριστεράς, που μπουρδολογεί αρειμανίως για το ζήτημα. Γιατί είναι φανερό ότι η παρούσα κατάσταση είναι μη βιώσιμη για όλους μας, ντόπιους και μετανάστες... Αν είναι όμως να βάλουμε ελεύθερους σκοπευτές στα σύνορα, προτιμώ το ελληνικό κρατίδιο να καταρρεύσει.

Πωπώ, τελικά είχα αρκετά να πώ! Κλείνω με ένα αγαπημένο τραγουδάκι από τον Bob Marley.

Ένας διάλογος ποιητικός

2010-01-27T13:43:00.011+02:00

Διαβάζω το παρακάτω ποίημα στον Darkly Noon την περασμένη εβδομάδα και χαμογελάω -με μια ελαφρά ανακούφιση, ομολογώ...

Πάμπλο Νερούδα, Αργοπεθαίνει.

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο " " αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

Και απαντώ, μέσα από τον αγαπημένο μου Καβάφη, ένα από τα πράγματα που μου ήρθε αμέσως στο μυαλό...

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης, Ένας γέρος.

Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος
σκυμένος στο τραπέζι κάθετ' ένας γέρος·
με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.

Και μες στων άθλιων γηρατειών την καταφρόνεια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια
που είχε και δύναμι, και λόγο, κ' εμορφιά.

Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.
Κ' εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει
σαν χθές. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η Φρόνησις πώς τον εγέλα·
και πώς την εμπιστεύονταν πάντα - τι τρέλλα! -
την ψεύτρα που έλεγε· «Αύριο. Εχεις πολύν καιρό.»

Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση
χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι
κάθ' ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.

... Μα απ' το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται
ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται
στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.

Η Φάρμα των Ζώων

2010-01-21T13:25:00.007+02:00

Μια πολιτική σάτιρα με τρομακτικές διαστάσεις που μας φέρνει αντιμέτωπους με τη φρικτή αλήθεια και ξεσκεπάζει το αληθινό πρόσωπο των Δυνατών της Γης, που ξέχασαν ότι είναι άνθρωποι, τόσο που να μην αναγνωρίζεις πια -ποιός είναι ποιός-.

Γράφει στο οπισθόφυλλο μιας παλιάς έκδοσης του έργου του Τζωρτζ Όργουελ, το οποίο διάβασα πρόσφατα ξεθάβοντάς το από τις βιβλιοθήκες του πατρικού μου σπιτιού. Ενδιαφέρον βιβλίο και διαβάζεται ευχάριστα. Περιγράφει με υπερ-απλοϊκό τρόπο την εξέλιξη του κομμουνιστικού καθεστώτος σε μία... φάρμα. Οι προλετάριοι-ζώα εκπαραθυρώνουν τον άνθρωπο-κεφαλαιοκράτη (ιδιοκτήτη της φάρμας) και αναλαμβάνουν την διαχείρησή της, με γενικές συνελεύσεις και σκληρή δουλειά. Μια αυταρχικότερη μορφή εξουσίας όμως δεν αργεί να ξεπηδήσει... Γίνεται γρήγορα φανερό στον υποψιασμένο αναγνώστη ότι οι καταστάσεις και τα πρόσωπα έχουν παρθεί από τη Ρωσική Επανάσταση. Προσωπικά, το συστήνω μόνο σε κάποιον που είναι εξοικειωμένος έστω και ελάχιστα με τις βασικές αρχές του κομμουνισμού αλλά και τα χαρακτηριστικά του καθεστώτος της Σοβιετικής Ένωσης (επί Λένιν-Στάλιν). Αν έχει ζυμωθεί πολιτικά σε οργανώσεις ή σχήματα ακόμα καλύτερα! Η οπτική γωνία του συγγραφέα είναι αδύνατον να κρυφτεί, όπως συμβαίνει εξάλλου με κείμενα πολιτικού περιεχομένου.

Για την ιστορία, ο Τζωρτζ Όργουελ (Έρικ Μπλερ) γεννήθηκε το 1903 στις Ινδίες και υπηρέτησε στην Ινδική Αυτοκρατορική Αστυνομία. Δεν άργησε να παραιτηθεί γιατί, όπως αποκάλυψε, μισούσε πάνω από το ο,τιδήποτε άλλο, το γεγονός ότι οι άνθρωποι γίνονται σκλάβοι της φυσικής δύναμης και η εμπειρία του αυτή τον έκανε να μην ξεχνά ποτέ την ανάγκη του ανθρώπου για ατομική ελευθερία. Το 1936, ο Όργουελ ταξίδεψε στην Ισπανία και ένωσε τις δυνάμεις του με το P.O.U.M., ως σοσιαλιστής, για να πάρει μέρος στον Εμφύλιο Πόλεμο ενάντια στις φασιστικές δυνάμεις του στρατηγού Φράνκο. Εκεί ανακάλυψε τις δολοπλοκίες και τις μηχανορραφίες των Κομμουνιστών -που δεν σταματούσαν σε τίποτα, από ψέμματα μέχρι φόνο, για να πάρουν ό,τι ήθελαν απ' τους ίδιους τους φίλους τους- και κατάλαβε πώς μπορούσε να εξαφανιστεί τελείως η αλήθεια. Χρησιμοποίησε την ιδέα αυτή στη "Φάρμα των Ζώων", στην οποία η αλήθεια διαστρεβλώνεται διαδοχικά και στο "1984", όπου καταστρέφεται συστηματικά.

Ο Τζωρτζ Όργουελ πέθανε το 1950 στο Λονδίνο.

Για την ελληνική Ακροδεξιά

2010-01-08T18:58:00.004+02:00

Ξέρω, ξέρω, το ΄χω παρακάνει με τις αναδημοσιεύσεις! Αυτό το κείμενο όμως πραγματικά θέλω να υπάρχει στο blog μου. Το ενστερνίζομαι απόλυτα. Είναι μία εξαιρετικά ψύχραιμη και καθόλου επιπόλαιη προσέγγιση στο φαινόμενο της Ακροδεξιάς και του επακόλουθου ρατσισμού με αφορμή τον ντόρο που γίνεται για το ζήτημα της παροχής ιθαγένειας σε μετανάστες. Αναδημοσιεύω λοιπόν από το ελληνάκι.

Το αυγό του φιδιού εκκολάπτεται από κότες

«Ο λαός ξεχνάει εύκολα». Ένα κλισέ που θα μπορούσε να συνοδεύεται και με το «ο λαός αποβλακώνεται εύκολα».

Τα σημάδια των καιρών δεν ξεπετιούνται από το πουθενά, γι’ αυτό ίσως και η ακριβέστερη διατύπωση θα ήταν «καμπύλες των καιρών». Στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, αλλά και καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80, οι έννοιες «φασισμός», «ακροδεξιά», «ρατσισμός» και άλλα τέτοια παρεμφερή, σπανίως χρησιμοποιούνταν στην καθημερινότητα της ελληνικής κοινωνίας. Όχι ότι δεν υπήρχαν, αλλά η εικόνα ενός ακροδεξιού, συνήθως φάνταζε σαν έναν κακιασμένο παππού, ψηφοφόρο της ΕΠΕΝ με γυαλιά ηλίου που έχει το πορτρέτο του βασιλιά πάνω από το κρεβάτι του, που γκρινιάζει όλη την ώρα και κανείς δεν του δίνει σημασία.

Με το πέρασμα του χρόνου όμως, αυτή η γραφική φιγούρα, άρχισε να μεταλλάσσεται. Σιγά σιγά, άρχισε να μειώνει την μέση ηλικία της, επεκτάθηκε στα ΜΜΕ, τη μικρομεσαία τάξη, στην νεολαία και τα σχολεία, και σύντομα έμελε να κατακλύσει όλο το εύρος της ελληνικής κοινωνίας, διεισδύοντας μάλιστα και μέσα στον ίδιο τον κρατικό μηχανισμό.

Το πρώτο μεταπολεμικό μεταναστευτικό ρεύμα αλλοδαπών προς την Ελλάδα, κυρίως Αλβανών υπηκόων και Βορειο-ηπειρωτών ξεκινάει στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και απορροφάται άμεσα από τις ανάγκες της οικονομίας για φτηνό εργατικό δυναμικό, κυρίως στον κατασκευαστικό κλάδο. Αν και αρχικά αδιάφορη, η ελληνική κοινωνία είχε ξεκινήσει ήδη την άνοδο της καχυποψίας της. Την ίδια περίοδο, ιδρύεται και το Κράτος το Σκοπίων, το οποίο φυσικά ως νέο κράτος και αναζητώντας μία ιστορική συνέχεια και εθνική ενότητα, καταφεύγει στην ιστορική κληρονομιά της Μακεδονίας. Οι επίσημες ελληνικές αντιδράσεις, τροφοδοτούν μία σειρά από υπερπατριωτικά και εθνικιστικά αισθήματα τα οποία εκμεταλλεύονται δεόντως τα ακροδεξιά στοιχεία της εποχής, προκειμένου να διεισδύσουν κυρίως στο μεσαίο χώρο.

Τα χρόνια περνάνε, η οικονομία και το βιοτικό επίπεδο βελτιώνονται συνεχώς, και ήδη οι πρώτες γενιές μεταναστών έχουν ενσωματωθεί στην κοινωνία, κυρίως ως η κοινωνική τάξη του χαϊμαλιού. Η συνύπαρξη αυτή, δίνει ακόμα περισσότερα ερεθίσματα και πατήματα σε ακροδεξιά στοιχεία να ξεκινήσουν την προπαγάνδα και την λαϊκίστικη προσέγγισή τους στο θέμα των μεταναστών, με αποτέλεσμα οι ιδέες τους να διεισδύουν ακόμα βαθύτερα στην ελληνική κοινωνία. Εκμεταλλευόμενοι τα μεγέθη της ανεργίας, που αν και πτωτικά συνέχιζαν να απασχολούν τον μέσο Έλληνα, καθώς και την άνοδο της δεξιάς στην υπόλοιπη Ευρώπη, η ελληνική ακροδεξιά προπαγάνδα αναμασούσε το γνωστό κλισέ «ένας ξένος εργάτης = ένας Έλληνας άνεργος».

Και επειδή, όπου υπάρχει αναμπουμπούλα, τρέχουν και οι κάμερες από πίσω, τα ΜΜΕ, κυρίως τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια, ξεκινάνε σιγά σιγά να προβάλλουν θέματα που «φοβίζουν» τον μέσο νοικοκυραίο. Σύντομα, η λέξη «αλλοδαπός» θα αναφέρεται όλο και πιο συχνά, κυρίως σε αστυνομικά ρεπορτάζ ή εγκληματικές πράξεις. Την ίδια περίοδο, ξεκινάνε και τα πρώτα κρούσματα όπου φρενιασμένοι γονείς αντιδρούν στα παιδιά μεταναστών που παίρνουν καλύτερους βαθμούς από τα δικά τους βλαστάρια, και δημιουργούν θέμα όσον αφορά τους σημαιοφόρους στις παρελάσεις.

Στο τέλος της δεκαετίας, και μετά από αλλεπάλληλα κρούσματα εθνικισμού και ρατσισμού, φαίνεται πως ο ακροδεξιός χώρος ήταν πλέον και πάλι στο παιχνίδι. Το μόνο που έλειπε, ήταν κάποια επίσημη εκπροσώπηση. Τη «λύση» ήρθε και έδωσε ο Γιώργος Καρατζαφέρης όπου το Σεπτέμβριο του 2000, ιδρύει τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό, προκειμένου να συσπειρώσει όλα αυτά τα ακραία μεμονωμένα στοιχεία.

Φυσικά, η ίδρυση του ΛΑΟΣ δεν είναι το εναρκτήριο ερέθισμα για την επάνοδο της ακροδεξιάς στην Ελλάδα. Σίγουρα όμως αποτέλεσε μία κοινή βάση συσπείρωσης πολλών ακροδεξιών στοιχείων τα οποία σύντομα έμελλαν να ξεχυθούν και στην υπόλοιπη κοινωνία φορώντας «δημοκρατικές» μάσκες. Διότι, ο χρυσαυγίτης που θεωρείται ακραίο στοιχείο, είναι εύκολο να υποτιμηθεί στα μάτια του μέσου Έλληνα. Όμως ένας κουστουμαρισμένος βουλευτής, ακόμα και αν ασπάζεται τις ιδέες της Χρυσής Αυγής, βγάζει άλλη εικόνα… πιο «πολιτισμένη».

Την τελευταία δεκαετία, οι «κουστουμαρισμένοι» ακροδεξιοί κατάφεραν να πάρουν πολλούς πόντους. Με εισαγόμενες θεωρίες συνομωσίας, συνεχή φτηνό λαϊκισμό και ακατάπαυστη μπουρδολογία, έγιναν ιδιαίτερα αρεστοί στα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα και σε αγράμματους ανθρώπους. Η συνεχιζόμενη απλούστευση καταστάσεων και η παραχάραξη της ιστορίας, καθιερώθηκε ως μία πάγια τακτική, προκειμένου να πλησιάσουν ανθρώπους που ήταν έτοιμοι να δεχτούν οποιαδήποτε μασημένη τροφή. Μία τακτική που ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο, λόγω της πολιτικής κατρακύλας του τόπου τα τελευταία χρόνια.

Μέσα στην τελευταία δεκαετία, μαρτυρήσαμε τους «αγανακτισμένους» γονείς των παρελάσεων, τους χρυσαυγίτες ανάμεσα στις διμοιρίες των ΜΑΤ, την συνεχή άνοδο του ΛΑΟΣ, βιαιοπραγίες εναντίον μεταναστών, το διεθνές ρεζίλι του αποκλεισμού της παιδικής χαράς του Αγ. Παντελεήμονα, τους αγανακτισμένους «πολίτες» της Πάτρας να ζητούν «καθαρισμό» των δρόμων, επιθέσεις σε στέκια μεταναστών με χειροβομβίδες, συνεχιζόμενες κακοποιήσεις μεταναστών από όργανα της τάξης, τραμπουκισμούς και διακοπές σε παρουσιάσεις βιβλίων και διαλέξεις, ακραίες αντιδράσεις στην αλλαγή σχολικών βιβλίων Ιστορίας, την παραποίηση και συκοφάντηση της μελέτης της κ. Δραγώνα με ανόητους και λαϊκίστικους ισχυρισμούς, και το πιο πρόσφατο, την απαίτηση δημοψηφίσματος για τα δικαιώματα των μεταναστών 2ης γενιάς.

Η άνοδος της ακροδεξιάς, δεν είναι απαραίτητο να συνοδεύεται από ποσοστιαία άνοδο κάποιου ακροδεξιού κόμματος, όπως το ΛΑΟΣ. Αν μία κοινωνία έχει τάση προς ακροδεξιές αντιλήψεις, τότε αυτό φαίνεται από τις ανοχές που δείχνει απέναντι σε ακραίες θέσεις και άτομα. Και λέγοντας «κοινωνία» δεν εννοώ μόνο τους πολίτες. Αναφέρομαι και στο ίδιο το Κράτος. Δεν είναι δυνατόν, για παράδειγμα, μετά από τη συκοφάντηση και τις ψευδοκατηγορίες που δέχτηκε η κ. Δραγώνα, η Πολιτεία να μένει αμέτοχη. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για στέλεχος της ίδιας κυβέρνησης.

Δεν είναι δυνατόν σε ένα τηλεοπτικό πάνελ να φιλοξενούνται σπουδαίοι ακαδημαϊκοί ή επιστήμονες μαζί με αγράμματα στελέχη ή βουλευτές του ΛΑΟΣ και η συζήτηση να γίνεται επί ίσοις όροις. Διότι, ναι μεν όλοι έχουν δικαίωμα και ελευθερία στο λόγο, αλλά το αν μία συζήτηση μπορεί να τηρηθεί σε σοβαρά επίπεδα ή όχι, εξαρτάται από τη νοημοσύνη ολόκληρου του πάνελ. Θα μπορούσε κανείς, για παράδειγμα, να διανοηθεί μία συζήτηση μεταξύ του κ. Λιακόπουλου και του Δρ. Νανόπουλου σχετικά με το σύμπαν; Και ακόμα και αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, ποιο θα ήταν το τελικό αποτέλεσμα;

Έχουμε συνηθίσει (καλώς κατά μία άποψη) να δείχνουμε ανοχή στα πάντα, ακόμα και τους εχθρούς της ανοχής μας. Όμως ο τρόπος που εφαρμόζεται η συγκεκριμένη ανοχή, είναι ένα πολύ σημαντικό αλλά και λεπτό στοιχείο. Διότι η διατήρηση της πραγματικής δημοκρατίας είναι μία λεπτή ισορροπία μεταξύ της ελευθερίας και της κατάχρησης της ελευθερίας από τον καθένα μας. Όσο δίνεται βήμα λόγου σε ανθρώπους που καταπολεμούν τους θεσμούς της δημοκρατίας, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη γνώση και τις επιστήμες και αυτό το βήμα αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα και προσοχή, τότε αργά ή γρήγορα, η αμάθεια, και οι αντιδημοκρατικές ιδέες που πρεσβεύονται από αυτούς τους ανθρώπους, θα αποκτήσουν μεγαλύτερη ισχύ και επιρροή.

Δεν μπορείς να κοιτάς απαξιωτικά και να σνομπάρεις τον αγράμματο ακροδεξιό. Διότι μόλις αποκτήσει λίγη περισσότερη δύναμη, αυτός θα σου πάρει το κεφάλι με συνοπτικές διαδικασίες. Και όποιος βλέπει μία δόση υπερβολής σε αυτό, αρκεί να διαβάσει λίγη ιστορία για την Ευρώπη της περιόδου 1930 – 1939˙ τότε που η απαξίωση και η υποτίμηση του φασισμού γινόταν σε διακρατικό επίπεδο.

Οφείλουμε ως κοινωνία, ως δημοκρατικό Κράτος και ως ελεύθερα σκεπτόμενοι άνθρωποι να αντιδρούμε δυναμικά σε φαινόμενα που διακυβεύουν τόσο το δημοκρατικό πολίτευμα όσο και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Δύο στοιχεία που έχουν κερδηθεί με πολύ κόπο και αγώνα. Οφείλουμε να είμαστε πιο σκληροί και πιο ανένδοτοι στην ακατάπαυστη συνομωσιολογία, κινδυνολογία, μπουρδολογία και αμορφωσιά που με τη σειρά τους οδηγούν στον ρατσισμό και το φασισμό. Όχι μόνο εμείς, αλλά και το Κράτος επισήμως. Οφείλουμε να μην καθόμαστε σαν κότες στα αυγά μας και απλά να γελάμε μεταξύ μας για τα ακροδεξιά παραληρήματα που συνεχώς πληθαίνουν τριγύρω μας. Πρέπει να υποβαθμίσουμε συλλογικά και θεσμικά ιδέες και ανθρώπους που όχι μόνο αντιτίθενται στα δημοκρατικά κεκτημένα, αλλά χρησιμοποιούν και μεσαιωνικά σκεπτικά.

Στην τελική, είναι καιρός οι προοδευτικοί και διανοούμενοι άνθρωποι αυτού του τόπου να προστατέψουν την πατρίδα που βάλλεται από τους δήθεν «πατριώτες». Εάν η σημερινή κυβέρνηση θέλει να επιδείξει την πραγματική της αποφασιστικότητα για κοινωνική ευημερία και ανάπτυξη, οφείλει να αντιπαρατεθεί σφοδρά με τα οπισθοδρομικά και αντι-δημοκρατικά στοιχεία που πλέον διαβάλλουν σημαντικές θετικές προσπάθειες. Όσο αδιαφορεί ή ζυγιάζει το «λαϊκό» πολιτικό κόστος, τόσο το αυγό εκκολάπτεται.

Bye Bye Dubai!

2010-01-03T15:00:00.006+02:00

Το παρακάτω κείμενο είναι αναδημοσιευμένο από τα e-σωθικά μου.

Στα πάρκινγκ του αεροδρομίου, ήδη εδώ και αρκετό καιρό μαζεύουν σκόνη πολλά αυτοκίνητα εξαιρετικής πολυτέλειας. Η άμμος, που έχει καλύψει τα παρμπρίζ , είναι κολλημένη και δημιουργεί μια ξερή λάσπη που δύσκολα θα φύγει.

Του Γιώργου Πήττα.

Σε αρκετά αυτοκίνητα, τα ελαστικά έχουν αρχίζει να ρυτιδιάζουν και να σκάνε καθώς ο συνδυασμός των υψηλών ημερήσιων θερμοκρασιών με των ψυχρών νυχτερινών και τις απίστευτες υγρασίες, δίνουν στη φθορά μεγάλη ταχύτητα.

Οι λεηλασίες δειλές ακόμα, αλλά έχουν ξεκινήσει. Βλέπεις αυτοκίνητα με σπασμένα τζάμια και μέσα τους, τις θέσεις των στερεοφωνικών και των τηλεοράσεων ξεκοιλιασμένες.

Κάποια, έχουν μεταβληθεί σε πρόχειρα καταλύματα απολυμένων εργατών που απλήρωτοι εδώ και μήνες διώχθηκαν κακήν κακώς χωρίς καν το εισιτήριο της επιστροφής στην Ινδία και το Πακιστάν.

Πλάνητες, ανέστιοι, πένητες. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της βάναυσα σκληρής δουλειάς για χρόνια στο ερμαφρόδιτο οικοδόμημα της Ανατολής, στον βωμό της έπαρσης χιλιάδων ατσαλάκωτων με τα χαμόγελα τύπου Colgate.

Τα αυτοκίνητα πάντως δεν ήταν άδεια. Βρήκαν, εκτός από πρόχειρο κατάλυμα, και πολλά ρούχα, τσάντες, φωτογραφικές μηχανές.
Μόνο που πια, δεν υπάρχει σχεδόν κανείς να αγοράσει έστω σε τιμή ευκαιρίας.

Πάντως, τα παρατημένα πολυτελή αυτοκίνητα, αποδείχθηκαν πολύ καλύτερος χώρος διαμονής από τους τρισάθλιους χώρους φιλοξενίας που το Εμιράτο είχε προβλέψει για τους εργάτες.

Ήταν πριν από ένα δυο χρόνια, καθώς είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι με την μούρλα που έπαθαν διάφοροι για το Dubai, και, δεν ξέρω πως, αλλά μπήκα στο Google γράφοντας στην Αναζήτηση τη φράση «Dubai Labour» .

Ήθελα να δω ποιοι είναι αυτοί που οικοδομούν το «θαύμα της ανατολής». Είχε τόσο πολύ πήξει το κεφάλι μου από τους ενθουσιασμένους που έβλεπαν στην περιοχή το «μέλλον», που αναρωτήθηκα κάποια στιγμή αν πράγματι, το «θαύμα» αγγίζει αναλογικά όλους.

Παρακολουθούσα για καιρό ανθρώπους που μιλούσαν για τη Νέα Υόρκη της Ανατολής, για το αριστούργημα του μέλλοντος, για τον τόπο που όλα είναι «τέλεια» κλπ.

Είχα αρχίσει να γεμίζω με τεράστιες επιφυλάξεις καθώς έβλεπα στην τηλεόραση τα τερατώδη κτίρια, τις απίστευτες παρεμβάσεις στη φύση με τη δημιουργία τεχνητών νησιών, είχα αρχίσει να νιώθω κάπου μέσα μου. πως δεν μπορεί, όλο αυτό το «πράγμα» κάποια στιγμή θα στομώσει, θα φτάσει σε αδιέξοδο, θα καταρρεύσει γιατί, είναι αν μη τι άλλο βιασμός παρά φύση. Και μάλιστα, κατ’ εξακολούθηση.

Η χυδαιότερη έκφραση θαρρώ του Καπιταλισμού βρήκε την ιδανική της έκφραση στο «θαύμα του Dubai». Και είναι η χυδαιότερη, γιατί από πολλούς αντιμετωπίστηκε ως «νέα πρόταση για την ανάπτυξη του 21ου αιώνα».

Ανεξέλεγκτη μεσαιωνική εκμετάλλευση ανθρώπων, ανεξέλεγκτες παρεμβάσεις στη φύση, αρχιτεκτονικά τερατουργήματα που εισβάλλουν με θράσος στον ουρανό για να επιδείξουν την μηχανική επικυριαρχία, τεχνητά νησιά, τεχνητά ποτάμια, τεχνητές πίστες χιονιού για σκι, τεχνητές παραλίες, και εν τέλει τεχνητοί άνθρωποι που είδαν όλα αυτά σαν πρόταση και μοντέλο για το μέλλον του κόσμου.

Dubai, ο ορισμός του υπερθετικού:
Το πολυτελέστερο ξενοδοχείο του πλανήτη ( Burj Al Arab)
Το ψηλότερο κτίριο του πλανήτη ( Burj Dubai)

Και, κάπου 250.000 εργάτες που δούλευαν στις κατασκευές για λιγότερο από 10 δολάρια την ημέρα.

Ο επισκέπτης βέβαια, ποτέ δεν έρχονταν σε επαφή με τους εργάτες.
Καλά κρυμμένοι, σε φρουρούμενα και περιφραγμένα παραπήγματα που φέρνουν στο νου στρατόπεδα συγκέντρωσης, στοιβαγμένοι κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλον χωρίς στοιχειώδεις χώρους υγιεινής και εστίασης, μεταφερόντουσαν στις οικοδομές με ειδικά λεωφορεία και με αυτά επέστρεφαν.

Οποιαδήποτε επαφή με τουρίστες, ήταν απαγορευμένη δια ροπάλου.

Είναι εξαιρετικά χαρακτηριστική η απέραντη μυστικότητα με την οποία για χρόνια τυλίχθηκε αυτή η πλευρά του οικονομικού «θαύματος». Και είναι ακόμα πιο χαρακτηριστική η ευκολία με την οποία οι δυτικοί επισκέπτες ή και μόνιμα εγκατεστημένοι εκεί ως στελέχη μεγάλων επιχειρήσεων, έθαβαν στα τρίσβαθα του μυαλού τους μια πραγματικότητα που τους χαλούσε την εικόνα του ιδανικού κόσμου.

Δεκάδες διαφημιστικά φυλλάδια και σποτάκια που προβάλλονταν αποκλειστικά σε χώρες όπως το Πακιστάν καλούσαν τις πανστρατιές των έτσι και αλλιώς εξαθλιωμένων του 3ου κόσμου να έρθουν στη γη της επαγγελίας και να πάρουν γερά μεροκάματα. Χιλιάδες ήταν αυτοί που ανταποκρίθηκαν.

Κάτω από τη μύτη μας, μπροστά στο αλλήθωρο βλέμμα μας, περνούσαν ολάκερα καραβάνια σκλάβων που έφθαναν εκεί και έβλεπαν σε λίγες ώρες τις υποσχέσεις των ατζέντηδων φτηνής εργασίας να γίνονται σκόνη.

Η εικόνα, είναι πια σουρεαλιστική.
Οι βίλες των πραγματικά πλουσίων και διάσημων παραμένουν.
Μόνο που μοιάζουν πια σαν φωτάκια που αναβοσβήνουν σε ένα καμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Τεράστια ημιτελή οικοδομήματα παρατημένα, πάμπολλα κλειστά μαγαζιά, άδεια εμπορικά κέντρα και οι μηχανές του τεχνητού χιονιού άνεργες, κινδυνεύουν να σκουριάσουν.

Οι παρατημένες Ferrari στο αεροδρόμιο, τα άδεια καζίνο, αρκετά μεσαία στελέχη που εγκατέλειψαν τις ευρωπαϊκές πατρίδες τους ελπίζοντας σε γρήγορη ανέλιξη και πλουτισμό και που τώρα βρέθηκαν χωρίς δουλειά, είναι τα φαντάσματα, ο αντίλαλος του πιο προκλητικού πάρτι που στήθηκε εδώ και δεκαετίες.

Ένα πάρτι που τέλειωσε όπως του έπρεπε.
Προσθέτοντας όμως ακόμα μεγαλύτερη απόγνωση σε αυτούς που τώρα ψάχνουν να βρουν πως θα επιστρέψουν σε κάποιο Μπανγκλαντές σε κάποιο Πακιστάν…

Και καθώς αυτοί προσπαθούν πρόσκαιρα να βολευτούν σε κάποιο Cayenne, ο Εμίρης του Dubai (που πάντως δεν πρόκειται να γίνει κακομοίρης) ψάχνει να δει πως θα καλύψει την μαύρη τρύπα των 90 περίπου δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Είτε τα καταφέρει πάντως είτε όχι, τα πολυώροφα φαντάσματα των μισοτελειωμένων σύγχρονων πύργων δεν έχουν καμία ελπίδα να ολοκληρωθούν, και κάποια στιγμή είτε θα διαλυθούν στα εξ ων συνετέθησαν είτε θα γίνουν «πάσης φύσεως υλικά προς πώληση».

Δεν θα κρύψω τα αισθήματά μου. Κάθε φορά που βλέπω την αλαζονεία να συντρίβεται, χαίρομαι. Μόνο που πάντα αυτή η χαρά είναι φορτωμένη και φιλτραρισμένη με μια πικρή γεύση. Γιατί, οι αλαζόνες κατά το μάλλον ή το ήττον θα βρουν τρόπο να συνεχίσουν. Ενώ αυτοί που θα έχουν συντριβεί από το οικοδόμημα της αλαζονείας τους χάνονται στο πιο πυκνό σκοτάδι.

Δεν ξέρω, από χτες στο μυαλό τριγυρνά εκείνο το παλιό τραγουδάκι: «είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια, ο βοριάς θα στα κάνει συντρίμμια κομμάτια»

Και το Dubai, έχει πολύ άμμο. Μα πάρα πολύ άμμο.
Και ζούμε σε εποχές ισχυρών ανέμων.

Update #2

2009-12-26T21:40:00.004+02:00

Ας μου επιτρέψει ο αγαπητός Διονύσης να αναδημοσιεύσω ένα απόσπασμα από μία παλαιότερη ανάρτησή του, επειδή εκφράζει κι εμένα, απόλυτα...

Τα Χριστούγεννα είναι προδοτικά. Δε κρύβουν τίποτα, αφήνουν τους μόνους πιο μόνους και τους ψεύτικους πιο ψεύτικους από ποτέ.

Διακοπές στη γενέτειρα, λίγοι φίλοι μείναν, μαζί με τις πολλές αναμνήσεις. [Για] το βράδυ της πρωτοχρονιάς δεν κανόνισα τίποτα συγκεκριμένο. Άλλοι αρνούνται να βγουν, ροκάδες γαρ, άλλοι δεν ακούγονται. Αρνούμαι να πάρω τηλέφωνο. Διστάζω... ξεχαστήκαμε, και αν δε με θυμούνται, δεν έχω λόγο να τους θυμηθώ. [...]

Συναντώ γνωστούς απ’ το σχολείο, και όσοι με αναγνωρίζουν, ή δεν κάνουν πως δε με γνωρίζουν ανταλλάσσουμε ευχές, βιαστικά, άψυχα. Κι ας έχουμε τόσα χρόνια να ιδωθούμε, ίσως ακριβώς γι’ αυτό.

Update #1

2009-12-24T08:54:00.008+02:00

Οι σκέψεις μου, ακριβώς... Αναδημοσιεύω από τους Ιθαγενείς.

Καλά Χριστούγεννα

Ας ελπίσουμε ότι η κρίση θα φέρει άθελά της κι ένα καλό αποτέλεσμα: Ότι θα κατακάτσει ο κουρνιαχτός του καταναλωτισμού και των ιλουστρασιόν εορτασμών, κι ότι αυτή τη χρονιά, αλλά και τις επόμενες θα περάσουμε τις γιορτές με τα ‘κουρέλια’ μας, όπερ, με τους ανθρώπους που αγαπάμε και τους φίλους μας, σε χωρούς κυκλωτικούς.

Κλείστε, λοιπόν, τις τηλεοράσεις, πετάξτε τις πιστωτικές σας κάρτες, και ψάξτε στο πατάρι, ‘κείνο το παλιό σεντούκι με τις αναμνήσεις –πώς ήτανε τα χριστούγεννα πριν μας πλακώσουνε οι διαφημίσεις.

Αντί προσευχής

2009-12-23T21:03:00.012+02:00

ή Ένας πιστά άπιστος στο Πνεύμα των Χριστουγέννων αφηγείται.

Αφιερωμένο στον Β. Β.

Να που επιστρέφω ξανά στον μπλογκο-κόσμο... Αφού περάσαμε θύελλες, τουτέστιν συλλήψεις φίλων, πρόσληψη δακρυγόνων εντός πανεπιστημιακού χώρου (!), συνελεύσεις, καταλήψεις, έντονο προβληματισμό πάνω στο θέμα του ασύλου, ακόμα και εξοντωτικές εργασίες (:P). Ας σταθώ λίγο στα γεγονότα του φετινού Δεκέμβρη. Από τη μεριά μου θέλω να καταδείξω την εγκληματική σε πάρα πολλές περιπτώσεις στάση της αστυνομίας και των δυνάμεων καταστολής με φόντο μάλιστα τις παραληρηματικές δηλώσεις του αρμόδιου υπουργού. Δυστυχώς όμως δεν είναι ζήτημα Μπατσόκ ή Δεξιάς ή του κακού Χρυσοχοΐδη που στέλνει τις ορδές των "βαρβάρων" του να καταστείλουν βίαια τις διαδηλώσεις. Το ζήτημα είναι ότι όσο το σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας είναι ένα Κράτος που αντιλαμβάνεται τους πολίτες ως εχθρούς του (εξάλλου κράτος=κρατώ=βία), παρόμοια πράγματα πάντα θα γίνονται. Είτε από δεξιά είτε από αριστερά, και τα παραδείγματα στην Ιστορία είναι άφθονα. Από την άλλη όμως απογοητεύομαι οικτρά από μία Αριστερά, που όχι τυχαία διάλεξε τη συγκεκριμένη μέρα για να διαμαρτυρηθεί ενάντια στην σκληρή καταστολή. Τη μέρα που ήταν γνωστό ότι ο κάθε "πικραμένος" θα κατέβαινε στο δρόμο να κάνει μπάχαλα. Για μένα, η Αριστερά έγινε συνένοχη -δυστυχώς όχι άθελά της- σε μια θλιβερή αναπαράσταση των περσινών επεισοδίων. Και το αποτέλεσμα; Πορεία (στη Θεσσαλονίκη) ποτέ δεν έγινε, αθώοι διαδηλωτές κατάπιαν τόνους χημικών, κυνηγήθηκαν, έφαγαν ξύλο και τελικά κάποιοι προσήχθησαν στην Ασφάλεια. Έγιναν δηλαδή ανθρώπινες ασπίδες για αυτούς που επιλέγουν το δρόμο της βίας ως μεμονωμένα άτομα ή μικρές ομάδες. Αυτοί οι τελευταίοι αλήθεια, τι κόσμο... "οραματίζονται"; Για να πω την αλήθεια, μου είναι το ίδιο αποκρουστικοί όσο ο φασίστας που δέρνει τον μετανάστη. [...]

Μέρες γιορτινές λένε πως είναι αυτές που διανύουμε αλλά και πάλι, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έχουν βαλθεί όλοι να επαναλαμβάνουν ευχές για παγκόσμια ειρήνη, όχι πόλεμο, όχι φτώχεια, ίσες ευκαιρίες για όλους κτλ. κτλ. Τι κενότητα στις λέξεις, τι υποκρισία! Αφού αυτό είναι το Σύστημα που κληρονομήσαμε: του κέρδους, του πολέμου, του ρατσισμού. Και από πότε ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ ΜΕ (ΠΡΟΣ)ΕΥΧΕΣ; Αλλά αυτό θέλουν. Να πούμε τις ευχές μας, να κάνουμε και καμιά αγαθοεργία/φιλανθρωπία και έχοντας συμπληρώσει το συγχωροχάρτι που ονομάζουν ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ να πάμε ήσυχοι για ένα ξέφρενο πρωτοχρονιάτικο ξεσάλωμα στα μπουζούκια. Αν αυτό είναι το "Πνεύμα των Χριστουγέννων", μαζί με το ξαμόλημα για καταναλωτικά όργια γιατί "επιβάλλεται", ευχαριστώ, δε θα πάρω...

Εύχομαι σε όλους καλές γιορτές, ζεστές και ανθρώπινες.

In memoriam

2009-12-06T10:52:00.006+02:00

Ας μου επιτραπεί τη σημερινή μέρα να (ανα)δημοσιεύσω μία από τις σοβαρότερες απόψεις που έχουν ακουστεί τον τελευταίο καιρό.

Ο ΝΕΚΡΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ

...ΜΑ ΚΑΝΕΝΑΝ,ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥ
"ΔΙΚΟΙ ΤΟΥ" ΕΙΝΑΙ Ο ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΟΠΟΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ,ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΑΖΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ

> Η θυμησή σου ποτίζει επιτέλους τά ξερά μας χείλη καί τά καθαρίζει από τήν αλμύρα, σάν "τό αγαπάτε τό πράσινο" στό δημοτικό πάρκο πού τό φύτεψαν καί τό εγκατέλειψαν εκεί γιά νά πεθάνει από ξηρασία καί τώρα δέχεται μέ λύτρωση τήν μπόρα πού τού δίνει "παράταση ζωής".
> Καλπάζει ο νοτιάς μέ 15χρονών ταχύτητα ρίχνεται πάνω από τά βράχια καί τήν προβλήτα καί σέ ξαναφέρνει κοντά μας πάνω σέ σπασμένη σανίδα,ότι απέμεινε από τήν βάρκα τού μετανάστη πού τό ταξίδι του σταμάτησε από μιά σφαίρα στήν ταραγμένη βρώμικη καί σάπια θάλασσα, πού έλεγε κι ο Σαββόπουλος...
> Τής θάλασσας πού μάς επιστρέφει εκτός από τίς κονσέρβες,τά χαρτιά,τά μπουκάλια καί τό πετρέλαιο πού τής άδειασε η "παραγωγική" βουβή ζωή μας,καί τόν κάλυκα από τήν σφαίρα πού σταμάτησε πάνω σου στίς 6 Δεκέμβρη, Αλέξανδρε.
> Αδεια γιά σένα πιά,γεμάτη όμως καί έτοιμη ξανά,αυτή τήν φορά γιά όλους,όλες εμάς...
> Υπάρχουν πολλών ειδών σφαίρες Αλέξανδρε...
> Ακούγεσαι από μακριά,σάν τό βουητό πρίν τόν μεγάλο σεισμό πού θέλει νά ανοίξει μέ τά στήθια του τήν Γή,νά ζητήσει νά χορέψουμε μαζί του τά πρωτοτράγουδα τής μάνας,τόν ήχο από τά πρώτα άτσαλα βήματα στήν στράτα γιά τόν "όμορφο κόσμο,αγγελικά πλασμένο"...καί μετά στήν αγκαλιά τού πατέρα στήν μέση τού ουρανού νά τρέχει πότε μέ τόν ήλιο καί πότε μέ τό φεγγάρι,νά μήν κουράζεται ποτέ νά ανοίγει καινούργια κάθε φορά μονοπάτια μέσα από τά σύννεφα...
> Τί περίεργο μέσα σέ 15χρόνια, η ίδια αγκαλιά νά σηκώνει τό γέλιο σου μέχρι τ΄άστρα καί η ίδια νά σκεπάζει μέ χώμα τό ξαφνικό σου "άχ" στόν δρόμο...
> Κάπως έτσι αρχίσανε όλα γιά τούς περισσότερους από εμάς,μόνο πού εμείς σταθήκαμε πιό τυχεροί από σένα, ζούμε,έτσι λέμε ακόμη καί "κλαίμε" καί "τιμάμε" τούς πεθαμένους γιά τίς "ανάγκες",τούς "σκοπούς" καί τίς "φλόγες" τής "εξέγερσης".
> Τό κύμα φέρνει τήν φωνή σου απ΄τά ανοιχτά, σάν τήν στάχτη από τήν Πάρνηθα,τόν Υμηττό ή τήν Πεντέλη πού μπαίνει κάθε καλοκαίρι στήν Αθήνα τήν "διαμαντόπετρα" τής εξάτμισης καί τής πύρινης ασφάλτου τό "δαχτυλίδι".
> Απόψε η νύχτα δέν έχει φεγγάρι γιά ερωτευμένους καί Σαββατοκύριακο στό σφαγείο τής παραλιακής ,όλη η εικόνα παγώνει στό άκουσμα απ΄ τό ουρλιαχτό πού πρόλαβε νά βγεί από τό στόμα τού τελευταίου σου Δεκέμβρη.
> Μπορώ νά τό δώ Αλέξανδρε,τό σημάδι πού μού δείχνεις πού άφησε η σφαίρα ,μιά τόσο δά μικρή σφαίρα αλήθεια πώς χώρεσε καί μπήκε σέ μιά τόσο μεγάλη καί δυνατή καρδιά?

> Ξέρεις Αλέξανδρε,δέν θέλω νά σού πώ ψέμματα...
> Θέλω η θανάσιμη πληγή σου νά κλείσει,νά μήν τήν κρατήσουμε ανοιχτή γιά νά ξεπλένουμε τά χέρια μας από εκδίκηση καί μίσος,θέλω νά σέ αφήσουμε ήσυχο νά θρηνήσεις εσύ καί οι δικοί σου τόν τελευταίο σου Δεκέμβρη...
> Εμείς πού είμαστε ακόμη ζωντανοί καί έχουμε γίνει "επαγγελματίες" στό νά σκυλεύουμε,νά ασελγούμε καί νά φτύνουμε πάνω στήν σωρό καί στούς τάφους τών δολοφονημένων,χρόνια τώρα...ΑΣ ΣΩΠΑΣΟΥΜΕ,ΚΑΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΔΙΑΔΡΟΜΗ,ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΟΥΜΕ ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΑΣ,ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ!
> Κηδέψαμε τήν επανάσταση ,πέρυσι,λίγες ώρες πρίν τήν κηδεία σου,σέ σημαδέψαμε καί εμείς "συμβολικά" μέ όλες τίς "καλές προθέσεις" γιά τήν εκτόνωση καί πραγμάτωση τού αυτοσκοπού μας, είμαστε ικανοί στήν καπηλεία γιατί "ο σκοπός αγιάζει τά μέσα",μάθε το δέν έχουμε λογαριασθεί ποτέ μέ "τόν μπάτσο πού έχουμε μέσα μας κι άς μήν έχει στολή",θά σέ σκοτώνουμε καί εμείς μέ τήν σειρά μας κάθε φορά πού μέ βιά θά χρησιμοποιούμε γιά τό μνημείο τής τυφλής βίας καί τού κοινωνικού πολέμου ,τ΄ονομά σου...
> Αλέξανδρε Γρηγορόπουλε,
> Μήν μάς έχεις εμπιστοσύνη...
> Μήν γυρίσεις πίσω νά κοιτάξεις,συνέχισε μπροστά καί ζήσε τούς επόμενους Δεκέμβρηδες,υπερασπίσου τούς δικούς σου γιατί εμείς θά σέ διαψεύσουμε...
> Κι άν είμαστε κάποτε άξιοι νά συναντηθούν οι δικοί μας μέ τούς δικούς σου, τότε έχουμε μιά ελπίδα νά σέ τιμήσουμε καί νά σέ σεβασθούμε πραγματικά!
> Δέν τό κάναμε αυτό μέχρι τώρα,αλλά δώσε μας μιά δεύτερη ευκαιρία γιατί τό αξίζεις νά σέ δικαιώσουμε στά μάτια όλων τών ανθρώπων πού στίς φλέβες τους έχουν τό δικό σου αίμα καί πάνω από τά κεφάλια τους τριγυρίζει κάθε μέρα καί νύχτα απειλητικά η ίδια σφαίρα από τό Κτήνος τής Εξουσίας καί τής Βαρβαρότητας πού μέ τό περίστροφο πάντα θά ψάχνει γιά νέους στόχους καί θύματα ...
> Γιατί είμαστε τά θύματα,σήμερα ή αύριο,τής ίδιας σφαίρας,τού ίδιου μιλιταρισμού,τής ίδιας βιομηχανίας τών δήμιων τών όπλων πού έχει γραμμένη τήν ζωή όλων τών ανθρώπων,μέ ή χωρίς "στολή",στήν παλιά της τήν σκανδάλη...

> Σού υπόσχομαι πώς θά σέ τιμήσω απέχοντας από όλο αυτό τό θέαμα,τό "μεγάλο μας τσίρκο" καί τό επετειακό πανηγύρι πού έχει οργανώσει ,ο καθένας από τόν σεχταρισμό του,τήν μυθοπλασία του ή τό κανάλι του,νά "μιλήσει" στό όνομα τής μνήμης σου,

Παπαδόπουλος Παναγιώτης(Κάϊν)
μεμονωμένο άτομο από τό αναρχικό/ελευθεριακό κίνημα

"στά ίδια μέρη,αλλά καί σέ άλλα μέχρι τώρα ξένα κι άγνωστα θά ξαναβρεθούμε..."

Πηγή: Άνθρωποι από καλαμπόκι

Έχω να προσθέσω ότι η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από "εξεγερμένους" κάθε Δεκέμβρη αλλά από συνειδητοποιημένους ανθρώπους και συλλογικότητες που δρουν, προσφέρουν, αγωνίζονται και διεκδικούν ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ.

Μικρές σκέψεις...

2009-12-05T11:14:00.010+02:00

...για τις μέρες που έρχονται.

Όχι στην επετειακή αναβίωση των επεισοδίων. Όχι άλλη ανούσια βία και πλιάτσικα και φέτος. Δεν λέω ότι αυτή η βία είναι αναίτια. Αλλά η σύγκρουση με την εκμετάλλευση και την καταπίεση δεν πρέπει να συγχέεται με τον συμβολισμό της σύγκρουσης, που είναι η βία. Και, επιτέλους, όχι άλλο "μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι". Εκτός από την κενότητα στα προτάγματά μας που φανερώνει αυτό το σύνθημα, δείχνει και ένα βαθύτατο ρατσισμό. Η στοχοποίηση συγκεκριμένων ομάδων του πληθυσμού είναι Ναζισμός (ως προς την ρατσιστική του διάσταση). Και δε λέω να τους δώσουμε λουλούδια, όπως είδα κάποιους ανοήτως να κάνουν πέρσι. Απλώς, ο στόχος ας σταματήσει να είναι τα εκτελεστικά όργανα. Έστω κι αν είναι ο κατασταλτικός μηχανισμός αυτού του εκτρώματος της δημοκρατίας. Γιατί, όταν η σύγκρουση καταλήγει να είναι μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας, τότε χάνεται η πολιτική διάσταση και ο κυρίως ένοχος μένει στο απυρόβλητο. Πράγμα που συμφέρει το σύστημα και απονομιμοποιεί σε μεγάλο βαθμό τους αγώνες στα μάτια της κοινωνίας. Και φέρνει περισσότερο κόσμο στο στρατόπεδο της Ακροδεξιάς.

Καλό μήνα, Χριστουγεννιάτικο!

2009-12-01T17:40:00.001+02:00

Οι Εξουσιομανείς και οι Άλλοι

2009-11-28T10:28:00.013+02:00

Το βράδυ της Τετάρτης, μια ομάδα "αντιεξουσιαστών", αυτοαποκαλούμενων φυσικά, μπαχάλεψε μία συζήτηση με θέμα «η αντικουλτούρα της πολιτικής βίας» που διεξαγόταν στη Νομική Σχολή Αθήνας (σε χώρο ασύλου δηλαδή, έχει σημασία αυτό). Τα εν λόγω άτομα αποδείχτηκαν μεγαλύτεροι Εξουσιαστές από τις θεσμοθετημένες μορφές Εξουσίας που λένε ότι πολεμούν. Γιατί από την εγκαθίδρυση του ασύλου και μετά δεν έχω υπ' όψην μου μπάτσος να έχει "σπάσει" εκδήλωση εντός πανεπιστημιακού χώρου. Δυστυχώς, οι φοιτητές, ΕΜΕΙΣ, και κάποιοι δημοκράτες ακαδημαϊκοί, είμαστε ανήμποροι να προστατέψουμε ένα από τα τελευταία μεγάλα κεκτημένα δημοκρατικών αγώνων. Είμαστε έρμαιο της κάθε δυναμικής μειοψηφίας που σπάει διαδικασίες επειδή δεν "τις γουστάρει". Είναι φανερό ότι δεν έχουμε αναλάβει την ευθύνη της ελευθερίας που μας έχει δοθεί.

Τέτοιες ενέργειες, μόνο προβοκατόρικο χαρακτήρα έχουν και το μόνο αποτέλεσμά τους είναι η επίσπευση του περιορισμού ή της κατάργησης του ασύλου.

Επιλέγω να αναδημοσιεύσω το παρακάτω κείμενο από το medium.gr όχι επειδή απαραίτητα θα σκεφτόμουν και γω με τον ίδιο τρόπο σε ανάλογη περίπτωση. Πιστεύω πως όχι. Κατανοώ όμως απόλυτα και διακαιολογώ τους φόβους και τις αγωνίες που εκφράζει. Εϊναι ο πλουραλισμός των απόψεων που επιζητάται σε μια δημοκρατική και ελεύθερη κοινωνία. Είναι μία αυθεντική κατάθεση ψυχής και πραγματικά είναι το κείμενο που κατάφερε να με αγγίξει περισσότερο από κάθε άλλο ανάγνωσμα τον τελευταίο καιρό.

Πολιτική βία, φόβος, ελπίδες και απελπισίες

Οι νόμοι είναι για να προστατεύουν κυρίως ανθρώπους σαν εμένα, αδύναμους, δειλούς, αγύμναστους, που δεν θέλουν να παίζουν ξύλο, παιδιά, γριές και γέρους. Θέλουμε νόμους, σύνταγμα, δημοκρατία, ισότητα, τέτοια πράγματα για να συνεννοηθούμε. Όχι επαναστάσεις, όχι πολυτεχνεία. Όχι άλλα πολυτεχνεία. Δεν υπάρχει λόγος για τόση απελπισία.

Της Άννας Δαμιανίδη

Τετάρτη βράδυ πήγα να ακούσω τις ομιλίες των Μανδραβέλη, Ψυχογιού και Δαφέρμου στη Νομική Σχολή. Πρώτη φορά πήγαινα στο καινούργιο κτίριο, από τον πεζόδρομο της Μασσαλίας, αλλά και στο παλιό είχα πολλά χρόνια να πάω Μόλις μπήκα στο αμφιθέατρο, μετάνιωσα. Έχω γκρίζα μαλλιά, κι εκεί μέσα είχε μόνο φοιτητές και φοιτήτριες, μέσος όρος ηλικία τα 20. Ντρεπόμουν όμως και να φύγω, ήμουνα στην πρώτη σειρά. Έμεινα.

Το θέμα ήταν η πολιτική βία. Οι τρεις ομιλητές είχαν τις απόψεις τους ο καθένας, ο Μανδραβέλης μίλησε για τη γλωσσική σύγχυση που ξεχειλώνει την έννοια της βίας και κατά κάποιον τρόπο νομιμοποιεί κάθε είδους αναίτια βία σαν απάντηση σε αυτά που ονομάζονται βία. Ο Ψυχογιός είπε ότι καλλιεργούμε υπερβολικά το θαυμασμό στη βία στην παιδεία και στις παραδόσεις μας. Και ο Δαφέρμος είπε ότι η βία είναι διάχυτη, υπάρχει ψυχολογική βία, εργατική βία, οικογενειακή βία κλπ, δηλαδή κατά κάποιο τρόπο έκανε περίπου αυτό που είχε υποστηρίξει ο Μανδραβέλης, ότι τα βαφτίζουμε όλα βία.

Ύστερα κουβέντιασαν με τα παιδιά, τα οποία βεβαίως ήταν ρομαντικά και αναφέρονταν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου με πολύ ενθουσιασμό. Ο Δαφέρμος είπε ότι το Πολυτεχνείο ήταν μια εντελώς ειρηνική εξέγερση σε βίαιες συνθήκες. Ο Ψυχογιός προσπάθησε, όπως κάνει συχνά, να τους εξηγήσει ότι δεν πρέπει να το ζηλεύουν το Πολυτεχνείο και την έξαρσή του γιατί έγινε μετά από μια περίοδο μεγάλης καταπίεσης. Περνούσαμε άσχημα στη χούντα, είπε. Ναι, αλλά είχαμε ελπίδες, είπε ο Δαφέρμος πολύ χαμογελαστός, και τα παιδιά χειροκρότησαν.

Κι αυτό με πίκρανε, ίσως επειδή ήταν και ο γιος μου στο ακροατήριο. Αυτή η φράση και αυτή η αντίδραση πιστεύω ότι είναι στη βάση μιας παρεξήγησης που ερμηνεύει και όσα συνέβησαν σε λίγο.

Γιατί χειροκροτήσανε τα παιδιά; Δεν έχουν αυτά ελπίδες; Είχαμε εμείς περισσότερες; Σκέφτηκα να σηκωθώ να πω ότι δεν είχαμε όλοι ελπίδες, ότι τώρα περνάνε καλύτερα, ότι εμείς πλήτταμε θανάσιμα, ότι δεν θέλαμε ψωμί κι ας φωνάζαμε Ψωμί Παιδεία Ελευθερία -ψωμί υπήρχε- τους Ρολινγκ Στόουνς θέλαμε, τα ενδιαφέροντα πράγματα που συνέβαιναν στον κόσμο. Κι ότι δεν ήταν και τόσο μη βίαιο το Πολυτεχνείο, γιατί είχαμε σπάσει ένα σωρό αντικείμενα, δεν είχαμε αφήσει πόδι σε καρέκλα ή τραπέζι. Τα σκεφτόμουνα, αλλά δεν μιλούσα, θυμόμουνα πόσο γκρίζα είναι τα μαλλιά μου και πόσο σαν τη μύγα μες στο γάλα ήμουνα εκεί μέσα.

Τότε περίπου μπήκανε μέσα οι τραμπούκοι, κάτι τύποι με μαύρα ρούχα και κράνη στο χέρι, κι άρχισαν να βρίζουν. Θέλουμε να διαβάσουμε ένα κείμενο, είπαν, έπιασαν το μικρόφωνο κι έλεγαν κάτι για εικοσάχρονα παιδιά που μπήκαν φυλακή, κι ότι έφταιγε ο Πάσχος. Ξεφτίλες, λέγανε στα παιδιά, καλέσατε εδώ τον υπονομευτή του ασύλου! Δηλαδή κατηγορούσαν όλους εκεί μέσα για αυτό που έκαναν οι ίδιοι, γιατί αυτοί και καταργούσαν και υπονόμευαν το άσυλο.

Μερικοί νεαροί τους είπαν να περιμένουν τη σειρά τους να μιλήσουν. Κι ένα παιδί τυφλό άρχισε να ουρλιάζει: Γιατί το κάνετε αυτό; γιατί χαλάτε αυτή τη συζήτηση; Είχε τόση ένταση που με πήρανε τα κλάματα. Ντρεπόμουνα να κλαίω έτσι στην πρώτη σειρά με τα γκρίζα μαλλιά μου, αλλά καλύτερα που έκλαιγα παρά να κατουριέμαι από φόβο.

Φοβήθηκα. Αυτό το φριχτό αίσθημα που σου σφίγγει χαμηλά την κοιλιά, κατουριέσαι πάνω σου, αυτό με είχε πιάσει στην αρχή. Αυτό ήθελαν κι εκείνοι. Να φοβηθούμε. Εντάξει λοιπόν, εγώ τουλάχιστον ανταποκρίθηκα. Ίσως επειδή δεν ήμουνα και στα νερά μου.

Τον αναγνώρισα το φόβο. Τον είχα ξανανιώσει πολλά χρόνια πριν, εκεί στη Νομική, Αθήνας και Θεσσαλονίκης, γιατί έμενα στην Αθήνα αλλά σπούδαζα στη Νομική Θεσσαλονίκης, και στα Πολυτεχνεία αμφοτέρων. Τότε που μας κυνηγούσαν οι μπάτσοι, επί χούντας.. Φοβόμουν πολύ. Μια μέρα είχα κοντέψει να κατουρηθώ από φόβο. Είχαμε πάρει ταξί για να το σκάσουμε από κάποιους που μας πλησίαζαν απειλητικά, και πόση αγωνία είχα μη μυρίσει ο ταξιτζής κάτι...

Αυτός ο φόβος λοιπόν. Τόσα χρόνια μετά, στο ίδιο μέρος κατά κάποιο τρόπο, με το ίδιο θέμα. Οι τύποι απείλησαν λοιπόν καμπόσο, μέχρι που πέταξαν αυγά στον Πάσχο, κι έφυγαν. Κι όταν είδα τα αυγά να πέφτουν, μαζί με το ξάφνιασμα και το σοκ, ένιωσα και ανακούφιση, αυτό ήταν λοιπόν, τέλος, γλιτώσαμε τα χειρότερα.

Σκουπίσαμε τον Πάσχο και τον πιάσανε αγκαζέ, ο Αλιβιζατος που ήταν σαν οικοδεσπότης συντετριμμένος, να τον πάνε όλοι μαζί σε μέρος ασφαλές. Δηλαδή, συγγνώμη, ποιο είναι το ασφαλές; Πού δεν έχει κράτος και εξουσία κάποια φασιστική ομάδα; Μπουλούκι ανεβήκαμε τη Μασσαλίας, μπουλούκι πήγαμε στη Σόλωνος και μπήκαμε σε ένα μπαρ, και πίναμε και πίναμε, και δεν συνερχόμασταν. Ήπια τρία πορτό, κι έμεινα και κουβεντιάσαμε ώρες, αλλά παρόλ' αυτά τη νύχτα έμεινα ξύπνια, δεν μπορούσε να μου περάσει η ταραχή. Στριφογύριζα στο κρεβάτι και εκρήγνυνταν στο μυαλό μου φράσεις αγανάκτησης, και κυρίως η αίσθηση της αδικίας που επιφυλάσσει αυτή η χώρα σε ανθρώπους οι οποίοι κάνουν το έγκλημα να δημοσιεύουν κείμενα. Να πασχίζουν για τη σκέψη, να βάζουν την τέχνη τους, τα δυνατά τους, και η ανταμοιβή, αυγά στα μούτρα. Να πρέπει να φοβούνται να μιλήσουν. Να πρέπει να είναι ήρωες για να μπορούν να γράφουν. Κι έχουμε Δημοκρατία υποτίθεται. Πρέπει να είμαστε ευτυχείς που δεν είναι οι τύποι καθεστώς επίσημο.

Ξαγρυπνούσα και μου έρχονταν στο μυαλό εικόνες από τις γιορτές της Πολεμικής Αρετής των Ελλήνων. Αυτά μας έβαζαν να κάνουμε στη χούντα. Τέτοια θεάματα τραγάνιζαν τα νιάτα μας. Ακούγαμε τραγούδια και μαθαίναμε για κινήματα στην Ευρώπη, την αμφισβήτηση των πάντων, ιδέες καινούργιες, ανατρεπτικές, συγκλονιστικές, κι εδώ είχαμε τον Πατακό. Πώς να πείσουμε τα σημερινά παιδιά να μη νοσταλγούν τις εξεγέρσεις μας; Οι γονείς μας τα κατάφεραν καλύτερα. Τον πόλεμο που έζησαν κανείς δεν τον ζήλεψε, κι ας είχε πολλούς ηρωισμούς. Αλλά βλέπεις άλλη η γοητεία της επανάστασης. Τρομάρα μας. Πώς να εξηγήσουμε ότι χάσαμε τόσα πράγματα που δεν αναπληρώθηκαν με το Πολυτεχνείο.

Εγώ θα ήθελα να είμαι τώρα νέα. Να κάνω χορό, να μπορώ να διαβάζω και να ακούω ό,τι θέλω, να ντύνομαι όπως θέλω, να πηγαίνω σε μικτό σχολείο, να ξέρω ανθρώπους από την Αφρική και την Ασία. Να ταξιδεύω, να πηγαίνω Εράσμους, να μαθαίνω ξένες γλώσσες, να ψάχνομαι, να γνωρίζω παρέες από το Ίντερνετ, να μη φοβάμαι μήπως πέσω σε χαφιέδες που θα με προδώσουν και θα με καλέσει ο ασφαλίτης να με χτυπήσει και να με βιάσει. Να μην ασχολούμαι όπως τότε με την πολιτική, από απελπισία. Απελπισία είχαμε, όχι ελπίδα, γιατί δεν τα λες όλα κύριε Δαφέρμο;

Αλλά ίσως εσύ να έλπιζες περισσότερο, δεν ξέρω. Ήσουν στέλεχος, στην Επιτροπή κατάληψης, μπορεί να ένοιωθες πολλές ελπίδες. Κι εγώ κείνη τη μέρα είχα ελπίδες, αλλά την επόμενη, για θυμήσου; Δεν είχες ενοχές ποτέ; Δεν σκέφτηκες ποτέ τους επόμενους μήνες ότι είχαμε κάνει λάθος με το Πολυτεχνείο; Εγώ το σκεφτόμουνα συνέχεια...

Βέβαια εσείς στην Αθήνα ήσασταν αλλιώς. Πιο ηρωικοί και περήφανοι. Εγώ θα μπορούσα να είμαι εδώ, Τετάρτη έφυγα για μια ηλίθια άσκηση στο Ποινικό, και μου είπε ο Ντένης καθώς έμπαινα στα ΚΤΕΛ, μην πας, έλα στο Πολυτεχνείο, έγινε κατάληψη. Ε, καλά άσε να φύγω τώρα, θα γυρίσω το Σάββατο...

Έμεινα στη Θεσσαλονίκη και κάναμε κι εμείς κατάληψη το πρωί της Παρασκευής στο Πολυτεχνείο. Λέγαμε να πάμε στην Οδοντιατρική που ήταν κεντρικά, τελικά προτιμήθηκε η μίμηση. Είχε από τότε την επικοινωνιακή του σημασία και το μύθο του, το Πολυτεχνείο.

Μείναμε μέχρι τα χαράματα του Σαββάτου. Η μεγαλύτερη ευτυχία ήταν η ώρα της πορείας ως εκεί, της τρεχάλας. Αυτή η ζηλευτή έξαρση,εντάξει, υπήρξε για καποιες ώρες. Αυτό είναι που θέλουν όλοι να ξαναζήσουν. Και το παιχνίδι με το φόβο τους αρέσει άραγε; Δεν έχουν τίποτε καλύτερο στη ζωή τους; Ύστερα περιφερόμουν στις αίθουσες και τις συνελεύσεις και ομολογώ ότι συχνά δεν καταλάβαινα την υπερβολικά επαναστατική γλώσσα, και δεν συμφωνούσα με το σπάσιμο των καρεκλών. Κυκλοφορούσαν όλοι με ένα κομμάτι ξύλο, από πόδια τραπεζιών. Εσύ γιατί δεν έχεις, με ρώτησαν. Εγώ δεν μπορώ να παίξω ξύλο, είχα πει. Και με στεναχωρούσε αυτή η καταστροφή. Είναι κάτι που το σκέφτομαι συχνά. Δεν κατάφερα να πείσω κανέναν εκείνη τη νύχτα ότι δεν χρειαζόταν να σπάμε τις καρέκλες. Το προσπάθησα, αλλά μάταια.

Ωστόσο έκαναν κάτι πολύ σωστό, η επιτροπή που είχαμε εκλέξει. Όταν έμαθαν τι είχε γίνει στο Πολυτεχνείο της Αθήνας, αποφάσισαν να παραδοθούμε. Εν ολίγοις. Αυτό. Να μη χυθεί αίμα. Δεν γίναμε ήρωες. Ας είναι καλά τα παιδιά. Το λέω και το ξαναλέω, αν και έτσι όπως συνταχθήκαμε να βγούμε ήταν πολύ ταπεινωτικό. Στριμωγμένοι, στη σειρά, κι έλεγα μέσα μου, ηττηθήκαμε, ας έχω τουλάχιστον ψηλά το κεφάλι.

Μπροστά είχε ένα τανκς με αναμμένους προβολείς, στρατιώτες με το όπλο προτεταμένο, και μόλις βγαίναμε μας σκόρπιζαν αστυνομικοί με σπρωξιές. Το κεφάλι ψηλά εσύ, έλεγα μέσα μου, και βγήκα κρατώντας αγκαζέ σφιχτά την Κατερίνα και προχωρούσαμε σαν αυτόματα. Κι όπως προχωρούσαμε αποφεύγαμε όσο μπορούσαμε τους αστυνομικούς που ήταν σκόρπιοι σε όλο το δρόμο, κι ένας είχε πιάσει ένα παιδί, που έφτασε σε μας, γαντζώθηκε πάνω μου, και μαζί γαντζωμένος πάνω του ο μπάτσος το κρατούσε και πήγαμε λίγα λεπτά έτσι, τραβώντας ο ένας τον άλλον, αλλά δεν άπλωσα το χέρι να βοηθήσω, να σπρώξω το μπάτσο, να κρατήσω το αγόρι κοντά μου, που εκλιπαρούσε με μια κλαψιάρικη φωνή, καθόλου ηρωικό κι αυτό, συνέχισα να προχωράω σα μηχανή με κύριο στόχο να ξεφύγω.

Αυτή ήταν η ηρωική έξοδος... Αλλά εγώ τουλάχιστον το ήξερα, και δεν είχα οπλιστεί με κανένα ξύλο. Είμαι δειλή, ήθελα να ζήσω, και μάλιστα αρτιμελής, κι ας είχαμε ιδιαιτέρως και αστόχαστα κινδυνεύσει επί ώρες. Κατουριόμασταν από το φόβο μας, και ουρλιάζαμε όταν μας χτυπούσαν, και τρέχαμε να γλιτώσουμε. Δεν θα σας άρεσε, πιστέψτε με. Σε κάνει να νιώθεις πολύ άσχημα, ο φόβος σε αποβλακώνει, σου φτωχαίνει τη ζωή, σου μαραίνει τα νιάτα. Δεν θέλω να χρειάζεται ηρωισμό τίποτα. Θέλω να ζω ασφαλής σε ελεύθερη χώρα, όπως τώρα. Σύμφωνα με τους νόμους. Οι νόμοι είναι για να προστατεύουν κυρίως ανθρώπους σαν εμένα, αδύναμους, δειλούς, αγύμναστους, που δεν θέλουν να παίζουν ξύλο, παιδιά, γριές και γέρους. Θέλουμε νόμους, σύνταγμα, δημοκρατία, ισότητα, τέτοια πράγματα για να συνεννοηθούμε. Όχι επαναστάσεις, όχι πολυτεχνεία. Όχι άλλα πολυτεχνεία. Δεν υπάρχει λόγος για τόση απελπισία.

Τα γράφω αυτά όλα μετά από τόσα χρόνια, γιατί διαρκώς καταλαβαίνω ότι έχει γίνει παρεξήγηση. Ακούστε πάλι τη φωνή του σταθμού. Ακούστε την αγωνία των εκφωνητών. Δεν ήθελαν να πεθάνουν και να γίνουν ήρωες. Δεν ζούσαμε σε εποχές μαύρες, δεν θέλαμε να θυσιαστούμε. Θέλαμε να ζήσουμε, να χαρούμε τα νιάτα μας, τις ευρωπαϊκές κατακτήσεις. Να ζούμε όπως εσείς οι νέοι τώρα. Να βρίσκουμε τον εαυτό μας, όχι να ασχολούμαστε με τους καραβανάδες και να μας βασανίζουν. Τρελαίνομαι όταν ακούω νέους να μου λένε πως είχαμε το προνόμιο της εξέγερσης: Που είχαμε κάθε μέρα να κάνουμε με τα κατακάθια της κοινωνίας, και τα κατακάθια της δικής μας ψυχής, το φόβο μας. φρίκη, και πλήξη, και απόγνωση, και αδιέξοδα! Τώρα έχετε το προνόμιο της εξέγερσης. Πρέπει να είναι οπωσδήποτε με καδρόνια; Τώρα μπορείτε να κάνετε τόσα πράγματα για να αλλάξετε τον κόσμο. Υπάρχουν εθελοντικές οργανώσεις, γιατροί χωρίς σύνορα, ομάδες για τους μετανάστες, δενδροφυτεύσεις, πράγματα που δεν τα φανταζόμασταν. Ελάτε στην ομάδα μας, να κάνουμε μαθήματα ελληνικών στους μετανάστες. Μάθετε το ελληνικό αλφάβητο σε έναν αφρικανό που δεν πήγε σχολείο ποτέ του, και θα δείτε ότι θα αλλάξει ο κόσμος. Πηγαίνετε στην Ουρουγουάη με τους Ινδιάνους, στο Γκάζι με τα τσιγκανάκια, στη Σιέρα Λεόνε με τα παιδιά πολεμιστές, στον Κολωνό με το Κυριακάτικο σχολείο, ελάτε σε μας, στην Αγορά της Κυψέλης, ο κόσμος σας περιμένει να τον αλλάξετε. Και το μυαλό σας μπορεί να δουλέψει ελεύθερα. Να ακούει ελεύθερα, να διατυπώνει ελεύθερα, να ζει τη συγκλονιστική εμπειρία της ελεύθερης σκέψης. Είναι πιο συνταρακτικό από κάθε άλλη συγκίνηση, δεν αναπληρώνεται με τίποτα.

Αυτό το προνόμιο έχουμε τώρα. Εκτός κι αν επιτρέψουμε στους τραμπούκους να μας το αφαιρέσουν.

...

2009-11-26T16:03:00.002+02:00

2.50 π.μ.

2009-11-16T19:46:00.005+02:00

17 του Νοέμβρη ήταν αδελφέ μου και έκλεισες τα μάτια χωρίς να συλλογίζεσαι τα 22 σου χρόνια.
Δεν άντεχες λέει να σου ματώσουν πιο πολύ τα ιδανικά.
Μια παρέα, ήσαστε όλοι καθισμένοι στα σκαλιά του Πολυτεχνείου.
Οι ψυχές σας γενναίες, αποφασισμένες να πολεμήσουν για την ελευθερία, για την αποκατάσταση της ανθρωπιάς, για τη μεταποίηση του ανθρώπινου ξεπεσμού σε περηφάνια.

Σε πιστεύω αδελφέ μου, ήσουν διψασμένος και ‘συ μα... βιάστηκες. Βιάστηκες να στηριχτείς πάνω στην πόρτα του Πολυτεχνείου.
Έπρεπε να σκεφτείς...
Ένας σιδερένιος δράκοντας πλησίαζε και ένα παιδί – στα χρόνια σου θα ήταν – δεν τόλμησε, όπως εσύ να τον στρέψει προς ΕΚΕΙΝΟΥΣ!
Μα τους υπάκουσε και ήρθε προς εσένα! Λάθος! Mην του κρατάς κακία...
Σκότωσε το κορμί σου μα δε σε νίκησε, γιατί εσύ άκουσες τη φλόγα της ψυχής σου και όχι πολιτικές διαταγές.
Τι κι αν η άσπρη σου φανέλα έγινε πορφυρή;
Τι κι αν ο ήλιος καλημέρισε το νεκρό σου σώμα;
Τι κι αν συντρίμμια στόλισαν τα μαλλιά σου;
ΕΣΥ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕΣ!
Εσύ τους δίδαξες πως η ελληνίδα τούτη γη δε σκεπάζεται από νεκρά νιάτα. Σκεπάζεται από νεκρές δικτατορίες και αφήνει πάνω της να φυτρώνουν κλαριά ελπίδας, κλαριά δημοκρατίας και ανθρωπιάς.
Μη στεναχωριέσαι αδελφέ μου! Ο χάρος γελά γιατί δεν ξέρει πως στη χούφτα σου είχες ένα κυκλάμινο για όπλο, ενάντια σε τουφέκια και τανκ. Ποιος να τον διδάξει άλλωστε;

Η μάνα σε περίμενε τ’ απόγευμα εκείνο. Ζέσταινε το τσουκάλι, σιγοτραγουδούσε. Όμως εσύ δε γύρισες! Ένα παράπονο της έμεινε στα χείλη και μια τρεμάμενη φωνή να ψελλίζει: ‘‘Ήταν παιδιά και όμως τους νίκησαν’’ γιατί ΕΚΕΙΝΗ ξέρει πως μια φορά σου χτυπά την πόρτα ο θάνατος, κι αν είναι να του ανοίξεις καν’ το γιατί έτσι θέλεις. Γιατί έτσι πρέπει, γιατί αυτό σε διέταξε η ψυχή σου!

Κι αν οι άλλοι νομίζουν ότι κάπου κείτεσαι αδελφέ μου, εγώ ξέρω: Είσαι ένα λευκό περιστέρι που πετά ψηλά στον ουρανό και αντικρίζει πρώτο κάθε μέρα την αυγή...
Κι αυτό γιατί ΕΣΥ δεν πέθανες! Πέρασες στις καρδιές μας. Ήσουν από τους λίγους που ήξεραν να ακούν τι τους έλεγε η ψυχή τους!
Ζεις αθάνατε αδελφέ μου.
Ζεις με αναμνήσεις, με έργα, με ιδέες.
Ζεις γιατί μπόρεσες με τα λόγια σου να γράψεις τραγούδια...
Ζεις γιατί μπόρεσες με το αίμα σου να γράψεις ιστορία...

Νοέμβρης 1973, 36 χρόνια μετά

2009-11-16T12:25:00.012+02:00

Πόσο να κάτσει και να αναλύσει κανείς... τι ήταν το Πολυτεχνείο, τι έγινε στο Πολυτεχνείο, τι έπρεπε να γίνει μετά και δεν έγινε... Αναλύσεις πολλές. Θες αριστεριστών, αναρχικών, αστοδημοκρατών, κομμουνιστικής νεολαίας... Ας διαβάσει ο καθένας ό,τι νομίζει και σίγουρα μπορεί να σχηματίσει μία άποψη. Η ιστορική ανάλυση πάντως είναι αρκετά παρακινδυνευμένη, καθώς είναι μία περίοδος με πολύ έντονα πολιτικά και κομματικά χαρακτηριστικά.

Για τους εορτασμούς στο Πανεπιστήμιο

Πολλοί θεωρούν ότι η αυριανή μέρα είναι άλλη μια επέτειος που πρέπει να "γιορτάσουν" αναλόγως. Για παράδειγμα, κάποιοι κλείνουν την είσοδο του πολυτεχνείου και γεμίζουν τον τόπο με τα κομματικά πανώ τους. Άραγε, από πότε τα δημόσια κτίρια είναι τσιφλίκια και αποκλειστικοί χώροι της ΚΝΕ; Ή μήπως θεωρούν ότι είναι μία μέρα τιμής που δικαιωματικά τους ανήκει και ότι έχουν οριστεί από μία ανώτερη μεταφυσική δύναμη οι εορτο-φύλακες της; Στο κάτω-κάτω, και τότε και σήμερα, όποιος αγωνίζεται και δεν είναι του Κόμματος είναι προβοκάτορας και πράκτορας των Αμερικανών, σωστά; Για του λόγου το αληθές, βλέπε Πανσπουδαστική Νο8 ΕΔΩ. Άλλοι πάλι, μαμούχαλοι απόγονοι χωροφυλάκων και ΕΣΑτζήδων, αξιωματούχων της Χούντας ή μικροαστών υποστηρικτών της, νομίζουν ότι φορώντας το (νεο)δημοκρατικό τους προσωπείο και καταθέτοντας ένα στεφάνι, καρπώνονται λίγη από τη δόξα και την τιμή των νεκρών. Και εμφανίζονται βέβαια φορώντας τα "καλά τους": κράνη, ρόπαλα κτλ. για να συγκρουστούν με τους έτερους εορτο-φύλακες (αριστεριστές). Όσο για την νεολαία της σημερινής κυβέρνησης, χαρίζουν απλόχερα γέλιο με τους ψευτο-συναισθηματισμούς στις αφίσες τους: "Είμαστε με αυτούς που επαναστατούν- Με αυτούς που ονειρεύονται". Έλεος! Τι είστε δηλαδή; Επαναστατική κυβέρνηση; Ή μήπως τον... αντι-αμερικανισμό σας τον ζηλεύει και ο Τσάβες; Ας μην ξεχνάμε και ότι πολλοί δικοί σας που ήταν στο Πολυτεχνείο το '73, έγιναν μεγάλοι και τρανοί βουλευτάδες που καβάτζωσαν κυβερνητικές θέσεις και ήταν αυτοί που άνοιξαν το δρόμο για να οδηγηθεί η χώρα στη σημερινή κατάρρευση! Και φυσικά, πρώτοι αυτοί -οι κουρασμένοι επαναστάτες του χθες- καθιέρωσαν τη σημερινή μέρα ως ξύλινη επέτειο. Αντί να αποτελεί λαμπρό φάρο για δράση και αγώνα στο ΣΗΜΕΡΑ.

Γιατί και το ΨΩΜΙ θα αρχίσει να εκλείπει σε λίγο, όταν δε θα βρίσκουμε δουλειά, ΠΑΙΔΕΙΑ ποτέ δεν είχαμε, παρά μόνο μία εντατικοποιημένη εξεταστικοκεντρική εκπαίδευση, την οποία σε λίγο θα πληρώνουμε κιόλας αλλά και η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ αποτελεί ανέγγιχτο αγαθό στη σημερινή κοινωνία της ελεγχόμενης σκέψης, της παρακολούθησης και της βίαιης καταστολής.

Μια κοινωνία που μένει στα ίδια

Δυστυχώς όλοι οι προηγούμενοι κομματικοί νεολαίοι και οι τακτικές τους, το μόνο που δημιουργούν είναι μία τρομακτική βεβαιότητα ότι θα γίνουν... "άξιοι" συνεχιστές του Μεταπολιτευτικού συστήματος/ σχήματος διακυβέρνησης, που ΑΠΕΤΥΧΕ. Δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας, χωρίς ιδεολογία, χωρίς μακροπρόθεσμες πολιτικές, με παραπλήσιες τυχοδιωκτικές πολιτικές βολέματος και πρόχειρης διαχείρησης ενός ήδη σαθρού συστήματος. Μία Αριστερά βολεμένη σε μια γωνιά με λίγες βουλευτικές καρεκλίτσες, όταν πρόκειται για κοινοβουλευτική, με παρωχημένες αντιλήψεις και παλαιοκομματικές αγκυλώσεις από τη μία και κοσμοπολιτισμό και αριστερο-κουλτούρα, απευθυνόμενη κυρίως στον νεανικό ρομαντικό επαναστατισμό από την άλλη. Μία Αριστερά (εξωκοινοβουλευτική) αυτιστική και έξω από τα μέτρα της εποχής, γενικά και αόριστα εξεγερτική και επί της ουσίας τίποτα. Και όλοι αυτοί δίνουν πάτημα σε συντηρητικές, ρατσιστικές, εθνικιστικές και ακροδεξιές ιδέες και οργανώσεις να αποκτούν ρεύμα και ισχύ.

Στο σημερινό σύστημα -είτε αυτοί οι οποίοι είναι στα πράγματα λέγονται δεξιά, είτε αριστερά- υπάρχει ένα εγκατεστημένο συμφέρον και, ακόμα βαθύτερα, μια λογική που αντιστρατεύεται κάθε εκδημοκρατισμό και οδηγεί προς μεγαλύτερη πολιτική αποξένωση και αλλοτροίωση των ανθρώπων.

Η εποχή που θα θυμόμαστε ως Μεταπολίτευση σβήνει και ΠΡΕΠΕΙ να πεθάνει και να ξεπηδήσει επιτέλους ένα καινούριο πολιτικό και ιδεολογικό τοπίο. Ποιό θα είναι αυτό; Δεν ξέρω. Μέχρι τότε, ο Νοέμβρης του '73 και κάθε επαναστατική παράδοση αυτού του τόπου ας εμπνέει και ας φωτίζει τις συλλογικές διεργασίες και τους αγώνες του σήμερα για πιο δίκαιη κοινωνία.

Αφιερωμένο στους τιμημένους (και τίμιους) αγωνιστές του '73

2009-11-15T12:34:00.002+02:00

Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ' τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζεις την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται στην νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω απ΄τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν' αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ' απαρνηθείς την λάμπα σου και το ψωμί σου
θ' απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις και ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν' ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ, να κοιτάς εν' άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμμένος πάνω απ΄ το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
να την ακούς να λεει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ' αποχαιρετήσεις όλ' αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου, για όλα τ' άστρα, για όλες τις λάμπες και για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη, τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ' το τετραγωνικό μέτρο του κελιού σου
θα συνεχίζεις το δρόμο σου πάνω στη γη.
Κι όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελιού σου με το δάχτυλο
απ' τ' άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν' ασπρίζουν τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
αφού όλο και νέοι αγώνες θ' αρχίζουμε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό γράμμα στη μάνα σου
θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ' αρχικά του ονόματός σου και μια λέξη: Ειρήνη
σα νάγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ' ολάκερο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ' την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν' ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Μουσική για έναν μεγάλο επαναστάτη, πριν από 90 χρόνια...

2009-11-10T16:38:00.010+02:00

Πίσω στον καιρό της Μεξικάνικης Επανάστασης, ένας επαναστάτης εκτελείται. Είναι ο Fortino Samano, μάγκας και αγέρωχος μπροστά στο θάνατο. Νάτος. Καπνίζει ήρεμα το πούρο του και το τελευταίο πράγμα που υποθέτει κάποιος παρατηρώντας τον είναι ότι το μόνο που περιμένει τα επόμενα δευτερόλεπτα είναι οι σφαίρες να του τρυπήσουν το κορμί. Τον ζηλεύω. Έζησε και πέθανε για μια πίστη σ' έναν αγώνα και σε μια άλλη κοινωνία. Τι κρίμα, που σήμερα αυτή η πίστη είναι ντεμοντέ... Αλήθεια, αναρωτιέμαι πόσοι άνθρωποι σήμερα θα είχαν την τόλμη να αντικρύσουν έτσι την κάννη; Πόσοι νεοελληναράδες "μάγκες", καλοπερασάκηδες, πόσοι εθνικιστές και στρατόκαυλοι αλλά και από την άλλη πόσοι... επαναστάτες;

Για τη Μεξικάνικη Επανάσταση, τον Εμιλιάνο Ζαπάτα αλλά και τους σημερινούς "επαναστατικούς απογόνους" του, τους Ζαπατίστας, ευελπιστώ να γράψω εκτενέστερα κάποια άλλη στιγμή σε κάποιο άλλο ποστ... ;)

Αυτούς που το κράτος αποκαλεί τρομοκράτες...

2009-11-08T16:09:00.006+02:00

...εγώ θα αποκαλέσω κακομαθημένους εγωίσταρους, που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τον νεοελληνικό σταρχιδισμό. Και μάλιστα, όπως αναφέρει ο Κλ. Γρίβας, οι τεχνικοί της εξουσίας τούς διαχειρίζονται για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους και η κοινωνία καταβάλλει το κόστος της συντήρησής τους. Περί αυτών λοιπόν, παραθέτω την παρακάτω άποψη και συμφωνώ απόλυτα:

Γράμμα σε έναν κακομαθημένο δολοφόνο

Αναδημοσίευση από το Art of Pessimism

Συντάκτης: Κώστας Βαξεβάνης

Τώρα που γκρεμίσατε το σύστημα μπορείτε να είσαστε ήσυχοι. Δεν θα παράγει άλλους δειλούς όπως εσείς. Δεν ξέρω πού πάτε; Πού θέλετε να πάτε. Ξέρω όμως από πού έρχεστε. Ξέρω τι έθρεψε τη βία σας. Δεν είναι κανένα σύστημα. Δεν είναι οι μπάτσοι. Δεν είναι οι ρουφιάνοι. Είναι ο εαυτός σας. Βολεμένος στην άνεση της χαζοεπαναστατικής ρητορείας, που ζητά απλώς μια περιπέτεια για να δικαιώνεται. Αρνούμαι να σας κρίνω με όρους ιδεολογίας. Και σίγουρα επανάστασης. Μόνο με ψυχολογικούς. Και μπορώ να κατανοήσω μόνο, εκείνο το σκοτεινό έρεβος που υπάρχει μέσα σας. Γιατί δεν γίνατε αυτό που ήθελε η μαμά, και πρέπει να πληρώσει η κοινωνία.

Τι σχέση έχετε με ιδεολογία; Μόνο μία. Είναι η κουβέρτα, ο μπερντές για να κρύβετε πόσο κακομαθημένοι είσαστε. Κομπλεξικοί, εκδικητικοί, δειλοί ξεκομμένοι από ό,τι παράγει η κοινωνία και ό,τι έχει ανάγκη για να αλλάξει. Αμφιβάλω αν έχετε κάνει ένα μεροκάματο στη ζωή σας. Αν πονέσατε ποτέ με τον πόνο της ανάγκης, και όχι του εγωισμού σας. Αν πεινάσατε. Αν καταλάβατε πως η ζωή γύρω, δεν είναι το reality της βεντέτας με τους μπάτσους. Αμφιβάλω αν σηκωθήκατε ποτέ 7 η ώρα το πρωί για να πάτε στη δουλειά σας.

Αμφιβάλω αν ξέρετε τι θέλετε. Αν είχατε στόχο, όραμα, αγάπη για κάτι. Δεν μισείτε τους μπάτσους. Δεν μισείτε τον 20χρονο που πυροβολήσατε. Μισείτε τους πάντες γιατί όχι μόνο δεν σας μοιάζουν, αλλά είναι εκεί για να σας θυμίζουν πως αποτύχατε σε όλα. Πως είσαστε κοινοί ληστές, ποινικοί, εραστές της επανάστασης του αντιβιοτικού. Τρεις ημερησίως μετά το φαγητό. Όταν η γκόμενά σας έχει βγει με τις φίλες σας και εσείς πλήξετε. Επαναστάτες του play station. Μισείτε τον ίδιο σας τον εαυτό. Μισείτε και αγαπάτε με σφαίρες. Είσαστε τραγικοί…

Ο Κώστας Βαξεβάνης είναι δημοσιογράφος, από αυτούς που αποτελούν φωτεινή εξαίρεση στον κανόνα "Αλήτες-ρουφιάνοι-δημοσιογράφοι". Εκτός από το "Κουτί της Πανδώρας", αρκούν μερικά λεπτά ζωντανής συνομιλίας του και μερικές στιγμές -όσο διαρκεί ένα γύρισμα- για να το επιβεβαιώσει κανείς.

Remember, remember the 5th of November...

2009-11-05T19:41:00.007+02:00

Remember, remember the fifth of November,; The gunpowder treason and plot,; I know of no reason; Why the gunpowder treason; Should ever be forgot.

Ο κύριος που απεικονίζεται στη γκραβούρα ονομάζεται Guy Fawkes και το παραπάνω ποιηματάκι είναι γραμμένο για αυτόν (αν και όχι προς τιμήν του). Το 1605 λοιπόν, όντας μέλος μιας συνομωσίας Ρωμαιοκαθολικών που ήθελε να ανατρέψει τον Προτεσταντικό νόμο, επιχείρησε να ανατινάξει (!) το Αγγλικό Κοινοβούλιο με 800 κιλά πυρίτιδας. Στόχος ήταν ο θάνατος του βασιλιά και των αριστοκρατών/ ευγενών Προτεσταντών αλλά και Καθολικών. Συνελήφθη όμως από τις Αρχές ελάχιστες ώρες πριν από την προγραμματισμένη έκρηξη (ξημερώματα 5ης Νοεμβρίου), μιας και περιφερόταν ύποπτα στα υπόγεια του Κοινοβουλίου.

Αν και οι σκοπιμότητες της συνομωσίας με αφήνουν αδιάφορο, εντούτοις ομολογώ ότι με συναρπάζει το αποτέλεσμα που θα είχε μία τέτοια απόπειρα... ;) Και δεν μπορώ παρά να γοητεύομαι από το θάρρος αυτού του Guy Fawkes.

Δυστυχώς όμως για αυτόν δεν είχε και ο βασιλιάς της Αγγλίας την ίδια άποψη με μένα. Βασάνισε άγρια τον Fawkes μέχρι να ομολογήσει τους συνεργούς του και τελικά όταν αυτοί είχαν ήδη παραδοθεί ή πεθάνει, αυτός ομολόγησε και καταδικάστηκαν όλοι μαζί σε θάνατο. Δε θέλετε να ξέρετε σε τι θάνατο... Καλά θα πω: Αφού θα τους έσερναν στον τόπο της εκτέλεσης, θα τους κρεμούσαν για λίγο και μετά θα τους αφαιρούσαν τα ζωτικά και τα γεννητικά όργανα και θα τα καίγαν μπροστά στα μάτια τους. Και επειδή αυτό δεν είναι αρκετά φρικτό, στο τέλος θα τους διαμέλιζαν κιόλας. Ο Fawkes όμως τελικά τα γλίτωσε όλα αυτά, αφού πήδηξε από μια σκάλα λίγο πριν εκτελεστεί, έσπασε το λαιμό του και πέθανε μια ώρα αρχύτερα.

Αν σας φάνηκε ενδιαφέρουσα η ιστορία (όχι η εκτέλεση προφανώς...) σίγουρα θα λατρέψετε την ταινία V for Vendetta, όπως και γω. Η ταινία είναι εμπνευσμένη από το ομώνυμο κόμικ του Άλαν Μουρ, πηγή έμπνευσης του οποίου όμως αποτέλεσε σε μεγάλο βαθμό το πάθος και η τόλμη του Guy Fawkes.

"Προεκλογική" αναρχική αφίσα (μέσα του περασμένου αιώνα)

Nothing lasts forever...

2009-11-03T19:53:00.004+02:00

...even cold November rain.

Στίχοι απόλυτα εκφραστικοί. Τίποτα δε διαρκεί για πάντα, ακόμα και η ψυχρή νοεμβριάτικη βροχή. Γιατί είναι φορές που ο καθένας χρειάζεται λίγο χρόνο για τον εαυτό του... Υπάρχει πιο κατάλληλη εποχή; Γιατί είναι δύσκολο να κρατήσεις ένα κερί έξω, στην ψυχρή βροχή. Ορίστε και η κομματάρα από τους Guns 'n' Roses.

Guns 'n' Roses - November Rain

Songwriters: Hudson, Saul; Mckagan, Duff; Reed, Darren A; Rose, Axl; Sorum, Matt; Stradlin, Izzy

When I look into your eyes
I can see a love restrained
But darlin' when I hold you
Don't you know I feel the same
'Cause nothin' lasts forever
And we both know hearts can change
And it's hard to hold a candle
In the cold November rain
We've been through this
Such a long long time
Just tryin' to kill the pain
Yeahh...
But lovers always come
And lovers always go
And no one's really sure
Who's lettin' go today
Walking away
If we could take the time
To lay it on the line
I could rest my head
Just knowin' that you were mine
All mine
So if you want to love me
Then darlin' don't refrain
Or I'll just end up walkin'
In the cold November rain

Do you need some time
On your own
Do you need some time
All alone
Everybody needs some time
On their own
Don't you know you need some time
All alone

I know it's hard to keep an open heart
When even friends seem out to harm you
But if you could heal a broken heart
Wouldn't time be out to charm you

Sometimes I need some time
On my own
Sometimes I need some time
All alone
Everybody needs some time
On their own
Don't you know you need some time
All alone

And when your fears subside
And shadows still remain
I know that you can love me
When there's no one left to blame
So never mind the darkness
We still can find a way
'Cause nothin' lasts forever
Even cold November rain

Don't ya think that you
Need somebody
Don't ya think that you
Need someone
Everybody needs somebody
You're not the only one
You're not the only one

Don't ya think that you
Need somebody
Don't ya think that you
Need someone
Everybody needs somebody
You're not the only one
You're not the only one

Έχω την αίσθηση ότι το βιντεοκλίπ δεν κολλάει και πολύ με το τραγούδι... :)

Καλό μήνα

2009-11-01T21:30:00.000+02:00

Για τη σημερινή μέρα

2009-10-28T13:22:00.011+02:00

Μακριά από εθνικιστικές κορώνες αλλά και από μηδενιστικές τάσεις, μακριά από τον θόρυβο της παρέλασης και την "γκλαμουριά" της άρχουσας τάξης και των μεγαλόστομων λόγων της, ας θυμόμαστε τη σημερινή μέρα ως μέρα άρνησης ενός λαού στην υποταγή, τον φασισμό και τον ξενόφερτο ζυγό και ως εκ τούτου υπεράσπισης του αδιαφιλονίκητου και ιερού δικαιώματος κάθε ανθρώπου, ομάδας ανθρώπων, ενώσεων, κοινοτήτων, περιοχών, να ζουν, να σκέφτονται, να θέλουν και να δρούν κατά τον τρόπο τους, που γεννήθηκε σαν αποτέλεσμα της μακροχρόνιας ιστορικής εξέλιξης.

Τα παρακάτω κείμενα έχουν παρθεί αυτούσια από το αγαπημένο μου βιβλίο Ιστορίας.

Ο Χίτλερ παραχωρεί στην Ιταλία το δικαίωμα να δρα ελεύθερα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου

(Αναφορά του πρεσβευτή της Ελλάδας στο Λονδίνο Κ. Σιμόπουλου προς τον Ιωάννη Μεταξά)

"... Ο πρέσβυς της Ρωσίας μου ανεκοίνωσε εμπιστευτικώς ότι, κατά την τελευταίαν επίσκεψιν του υπουργού εξωτερικών της Ιταλίας εις Βερολίνον, ως σφαίρα επιρροής των δύο χωρών καθωρίσθη: της μεν Γερμανίας, η Τσεχοσλοβακία, η Αυστρία, Ουγγαρία, Βουλγαρία και Πολωνία, της Ιταλίας η Αλβανία, Γιουγκοσλαβία, Ελλάς και Βόρειος Αφρική".

Λονδίνο, 23 Δεκεμβρίου 1936

(Ο υπουργός εξωτερικών της Ιταλίας Τσιάνο γράφει τι του είπε ο Χίτλερ στη συνάντηση της 24ης Οκτωβρίου)

"Η Μεσόγειος είναι ιταλική θάλασσα. Οιαδήποτε μελλοντική αλλοίωση της μεσογειακής ισορροπίας πρέπει να γίνει προς όφελος της Ιταλίας. Ούτω καθώς η Γερμανία πρέπει να έχειν ελευθερίαν δράσεως προς ανατολάς και προς την Βαλτικήν, προσανατολίζοντες τους δύο δυναμισμούς μας προς τα αντιρρόπους αυτάς κατευθύνσεις, δεν θα είναι δυνατόν να έχωμεν ποτέ σύγκρουσιν συμφερόντων μεταξύ Γερμανίας και Ιταλίας".

Τα μυστικά αρχεία του κόμη Τσιάνο, 1936-1942

Τα άκουσε αυτά ο Μουσολίνι και χάρηκε. Σου λέει ωραία, αφού δίνει την άδεια και το αφεντικό... Ξεκινάω αύριο χαράματα, λέω ένα γεια στους Αλβανούς και το απογευματάκι θα πίνω καφέ στην Ακρόπολη. Δεν υπολόγισε όμως πώς...

...δέχτηκε ο ελληνικός λαός την είδηση του πολέμου.

"Ήταν η ώρα 6 όταν οι σειρήνες της αντιαεροπορικής άμυνας ξύπνησαν την πολιτεία... Οι άνθρωποι ξυπνούσαν ξαφνιασμένοι, ρωτούσαν τους πρώτους διαβάτες. Ένα βουητό ανέβαινε λίγο-λίγο από γύρω. Από μακριά, τα πρώτα ομαδικά βήματα πάφλασαν στην άσφαλτο. Μάτια υψώνονταν στον ουρανό, έψαχναν. Όμως σ' όλη αυτήν την κίνηση που άρχιζε και πύκνωνε σε μικρές συντροφιές, σε ομάδες που ξεκινούσαν για το κέντρο, δεν ξεχώριζες ταραχή ή αγωνία. Μια διάθεση ευφορίας, κέφι ανάλαφρο, αλλόκοτο, ξεσήκωνε τις ψυχές, πρωινό αγέρι που κολπώνει το πανί. Στα μάτια των ανθρώπων που αντικρύζονταν, έφεγγε ένα χαρούμενο ξάφνιασμα, σάμπως όλος αυτός ο κόσμος να μάθαινε ξαφνικά πως έχει μέσα του κρυμμένα νιάτα".

Άγγελου Τερζάκη, Ελληνική εποποιΐα 1940-1941

Ετσι είναι. Η απάντηση στην ωμή βία των τυράννων είναι η βία και όχι τα λουλούδια. Αρκεί αυτή να προέρχεται σύσσωμη από τους καταπιεζόμενους.

Πάντα υπέρ των δίκαιων πολέμων.

Κυκλοφορούν ανάμεσά μας...

2009-10-28T11:48:00.003+02:00

...μεταμφιεσμένοι σε ευσεβείς παππούληδες.

Ψυχή βαθιά

2009-10-27T17:27:00.009+02:00

1949, τρίτη χρονιά του Εμφυλίου Πολέμου. Δύο αδέρφια, δύο στρατόπεδα, ένας λαός, κατακερματισμένος. Η νέα ταινία του Παντελή Βούλγαρη δεν επιχειρεί να δώσει τόσο πολιτική ή ιδεολογική διάσταση στο ζήτημα, όσο ανθρωπιστική. Και αναλογικά με αυτό πρέπει να αντιμετωπίζεται. Δεν φιλοδοξεί ούτε να διεισδύσει στα άδυτα του ελληνικού εμφυλίου ούτε να εξηγήσει τα βαθύτερα αίτια και να αποδώσει ευθύνες. Είναι η ιστορία δύο αγοριών, δύο αδερφών, που βρέθηκαν στη δίνη ενός πολέμου μάλλον χωρίς να θέλουν, μάλλον χωρίς να πολυκαταλαβαίνουν.

Αυτή η ιστορία είναι και ο άξονας πάνω στον οποίο κινείται η ταινία, οπότε κάθε κριτική για το κατά πόσο δίνει όλες τις πτυχές του πολέμου είναι ανούσια. Στο κάτω κάτω όποιος ενδιαφέρεται να μάθει για τον Εμφύλιο ας πιάσει να διαβάσει κανένα ιστορικό βιβλίο ή πηγή ή ακόμα και να ρωτήσει τον παππού του! Όπως ο γράφων... Αισθητικά πάντως η ταινία είναι σχεδόν άψογη. Η φθινοπωρινή φύση της Καστοριάς, το χιονισμένο τοπίο, το καστ των ηθοποιών... Σε μεταφέρουν για λίγο στην εποχή εκείνη. Στο πεδίο των μαχών, μακριά από τα κέντρα λήψης των αποφάσεων.

Μια "εναλλακτική" άποψη...

2009-10-26T16:49:00.005+02:00

...που με βρίσκει αρκετά σύμφωνο.

Το παρακάτω κείμενο αναδημοσιεύεται από το anarkismo.net

Τέρμα στην "εξαρχειοποίηση" του αναρχισμού

Πέθανε με το μεταπολιτευτικό κράτος

Συντροφικά και αλληλέγγυα με τους κατοίκους των Εξαρχείων ενάντια σε κάθε είδους αστυνομοκρατία και φασισμό -
Το μεταπολιτευτικό κράτος πέθανε, το ίδιο και η “εξαρχειοποίηση” του αναρχισμού

Δέν γίνεται νά μήν περάσεις τελικά από τήν μυθοπλασία ή τήν ιδεοληψία, η ουσία είναι νά τήν ξεπεράσεις, μήν γίνει "μόνιμη στέγη" καί σέ διαλύσει. Αργείς, αλλά ο χρόνος, η ανάλυση τής ήττας, τίς κάνει σκόνη! Εμείς είχαμε τόν μύθο τής "πρωτεύουσας" τής αντίστασης στήν εξουσία, η κοινωνία κράτησε αθελά της εκείνον πού εισέπραξε από τό Κράτος καί τά ΜΜΕ πού κατασκεύασαν τά Εξάρχεια σάν ένα "άβατο" καί "κέντρο ανομίας καί τρομοκρατίας".

Θά έλεγα όμως πώς αντανάκλαση τών λαθών μας καί τής ανυπαρξίας οργάνωσης τού αναρχικού χώρου είναι καί η σημερινή εικόνα τής περιοχής τών Εξαρχείων. Διαφορές τού τότε μέ τό τώρα-χωρίς καί η δική μας "γενιά" νά αποφύγει νά γράψει ολέθριες πολιτικές "κληρονομιές" - είναι ποιοτικές καί αντέχουν στήν όποια κακοπροαίρετη σύγκριση καί πολεμική τού τύπου "καί εσείς τότε κάνατε τά ίδια"!

Δέν είναι απόλυτα έτσι ή άν θέλετε είναι καί έτσι αλλά...

Τό μεγαλύτερο λάθος καί αδυναμία είναι πώς αντί νά πολιτικοποιήσουμε τό φαινόμενο τής "άγριας νεολαίας" (πού τσακίζει τό "ράμφος" της στόν τοίχο τών "στόχων τής κυριαρχίας" καί από εκεί στίς φυλακές) φανήκαμε ανεπαρκείς καί ποινικοποιηθήκαμε από ομάδες μέ φασίζουσα καί τραμπούκικη δράση πού μέ τήν δράση τους στήν περιοχή αλλά καί στό κίνημα μέ τά χρόνια, όπου οι αναρχικοί μειοψήφισαν σάν ρεύμα κι αυτό φάνηκε στόν περσινό Δεκέμβρη, απαξιώσανε κάθε πιθανότητα απεύθυνσης καί προσέγγισης στόν ήδη ταλαιπωρημένο καί παραπληροφορημένο από τό Κράτος, κοινωνικό ιστό.

Αυτές οι πρακτικές (τελευταίο "κατόρθωμα" η χιτλερική επιδρομή καί ο εμπρησμός τού εντύπου "Ρεσάλτο" στήν οδό Σολωμού) πού δέν έχουν καμμία σχέση μέ τόν αναρχισμό είναι εξίσου μεγάλη ζημιά καί γιά τά Εξάρχεια προκαλώντας προβλήματα στήν λειτουργία τών επιχειρήσεων αλλά καί στήν κοινωνική διαβίωση τών κατοίκων πού δέν επιθυμούν διαφόρων χρωμάτων "μπράβους" καί "μπάτσους" στό κεφάλι τους!

Ο πολιτικός χουλιγκανισμός είναι εξίσου μεγάλη ζημιά, εμπόδιο καί καρκίνωμα γιά τό σύνολο τού κινήματος καί λειτούργησε καί σέ αυτήν τήν περίσταση σάν χρήσιμο αναλώσιμο εργαλείο γιά τήν νομιμοποίηση τού δόγματος "μηδενικής ανοχής" από τόν υπουργό δημοσίας τάξης καί τούς "αντιεξουσιαστές φίλους" του.
Η μεγαλύτερη "πληγή" όμως πού συνεχίζουμε νά τήν ανοίγουμε είναι πώς αποφεύγουμε νά μάθουμε από αδιέξοδες μεθοδεύσεις τού αγώνα μας. Μία από αυτές ήταν τό ότι αφεθήκαμε ανυποψίαστοι καί ανοργάνωτοι μπροστά στήν Εξαρχειοποίηση καί γκεττοποίηση τού αναρχισμού γύρω από μιά πλατεία πού διευκόλυνε τό Κράτος καί τήν προβοκάτσια του,τήν λάσπη του γιά τούς αναρχικούς, τήν διασπορά τής ηρωϊνης γιά νά μολύνει καί νά ταυτίσει μέ τήν πρέζα κάθε ελεύθερο άνθρωπο πού αρνείται νά "τρυπιέται" μέ τό ναρκωτικό τής εξουσίας!

Τό μεγάλο αυτό πρόβλημα στόν αναρχικό χώρο αλλά καί στά Εξάρχεια θά εξακολουθήσει νά αναπαραγάγει ένα φαύλο κύκλο από προκλητικές επιθέσεις καί σκληρότερες στό μέλλον από τίς μεραρχίες τής εξουσίας όσο συντηρείται ένα κλίμα σιωπής καί ανοχής (εκτός από τήν Αναρχική Αρχειοθήκη καί αυτό τήν τιμά), όσο οι κάθε μορφής συλλογικότητες τού κινήματος δέν παίρνουν θέση απέναντι σέ μιά μηδενιστική καί ισοπεδωτική τάση πού τά προταγματά του περιστρέφονται γύρω από τήν τυφλότητα πού κινεί τόν αυτοσκοπό τής βίας.

Μετά από χρόνια, αποστασιοποιημένα, μακριά από τά μεγάλα ή μικρά λάθη καί πάθη ενός μακροχρόνιου περάσματος καί δράσης από τά Εξάρχεια,θά μπορούσα νά πώ κάτι πολύ απλό,αυτό πού νοιώθω καί αφουγκράζομαι γύρω μου... Η κοινωνία έχει τόσα πολλά προβλήματα από τήν βαρβαρότητα τής καθημερινότητας πού τό τελευταίο πού τήν ενδιαφέρει είναι τί γίνεται στά Εξάρχεια.
Και σέ αυτό έχουμε καί εμείς ευθύνη γιατί προσδιορίσαμε γεωγραφικά,ορίσαμε μιά περιοχή,τόν μικροκοσμό μας σάν αυτοαναφορά ύπαρξης καί δράσης καί μάλιστα αρκετές φορές μέ τρόπο ελιτίστικο, αδιάλλακτο, απαξιωτικό καί εχθρικό απέναντι στήν Κοινωνία. Τά προβλήματα πού προκύπτουν σέ συνοικίες όπως τά Εξάρχεια τό ιδανικό καί τό αμεσοδημοκρατικό είναι νά επιλύονται μεταξύ τών κατοίκων της μέ τόν διάλογο καί τήν πρωτοβουλία υπεράσπισης τών σχέσεων καί τών ισορροπιών από όλους τούς κατοίκους,τούς πολιτικούς χώρους, τά καταστήματα καί τίς συλλογικότητες.

Κάθε άλλο "μέτρο" όπως αυτό τής επίδειξης δύναμης μέ όλες τίς μορφές αστυνομοκρατίας είναι παλαιά, άχρηστη καί άστοχη "συνταγή" από τό αρχείο επιχειρήσεων "αρετής" πού εξυπηρετεί όχι μόνο τό θέαμα αλλά μπορεί νά έχει τραγική κατάληξη μέ σφαίρες καί αίμα όπως έχει δείξει καί στό παρελθόν.
Οι κάτοικοι,οι ενεργοί πολίτες στά Εξάρχεια σέ συνεργασία μέ όλους τούς συντρόφους αναρχικούς καί αντιεξουσιαστές μπορούν πράγματι νά εργασθούν γιά τό συλλογικό καλό τής περιοχής τους καί νά ξεδιπλώσουν τόν μεταξύ τους πολιτισμό αφού στό κέντρο βάλουν όλα όμως τά ζητήματα πού θίγουν τήν ασφάλεια καί τήν αρμονία τής περιοχής. Τών πάνοπλων μπάτσων μέ στολή αλλά καί τών άλλων "χωρίς στολή" πού "μοχθούν" νά φέρουν τούς πρώτους!

Ελπίζω μετά από 20 χρόνια από τώρα νά έχουμε γίνει καλύτεροι σάν άνθρωποι ,νά έχουμε "τινάξει" τά μυαλά μας μέ τόν "δυναμίτη" τής αυτοκριτικής, νά μήν μιλάμε γιά Εξάρχεια,γιά διμοιρίες,κλούβες καί τάγματα εφόδου καί τραμπουκισμούς πού καίνε βιβλιοπωλεία,σπάνε μαγαζιά ή ξυλοκοπούν συντρόφους από αριστερές οργανώσεις αλλά γιά τά Εξάρχεια όπου θά ξανακαθήσουν νά εκφρασθούν όλες οι απόψεις καί οι ιδέες στήν πλατεία χωρίς τήν ανασφάλεια καί τόν φόβο πού σπέρνει ο πολιτικός μας αυτισμός, τό "επαναστατικό μας αλάθητο", τό μίσος καί η έχθρα γιά τόν διπλανό επειδή τολμά νά καταθέτει τό διαφορετικό από εμάς!

Γιά αυτόν τόν Κόσμο χωρίς κανενός είδους τρόμο άλλωστε δέν αγωνισθήκαμε,γίνει δέν γίνει αύριο η επανάσταση...;

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν)

μεμονωμένο άτομο από τό αναρχικό/ελευθεριακό κίνημα

Εξάρχεια

2009-10-26T11:27:00.010+02:00

Αναδημοσίευση από το δελτίο τύπου μιας φανταστικής εφημερίδας σε ένα παράλληλο σύμπαν:

"Μετά το νέο καθεστώς που έχει επιβληθεί από την Ελληνική Τρομολαγνεία στο αυτόνομο κρατίδιο των Εξαρχείων -της φυλής των μολοτωφόρων, των κακών αντιεξουσιαστών και των γκραφιτάδων, το οποίο συνιστά εχθρό της χώρας και των φιλήσυχων Ελλήνων πολιτών, κρίνεται απαραίτητη, διά την παραμονή μας σε αυτό, η κατοχή του κάτωθι διαβατηρίου (κλικ ΕΔΩ)."

Πώς να μην ειρωνεύομαι; Σε μια κυβέρνηση με τρέντι και φαντεζί ονόματα, το υπουργείο με το πλέον ηλίθιο όνομα, Προστασίας του Πολίτη, καθιστά τελικά όντως απαραίτητη την προστασία του πολίτη από τους επικίνδυνους για τη δημόσια υγεία, ανεγκέφαλους μπλε ένστολους και τους χουντοδεξιούς ανεκδιήγητους ανωτέρους τους. Και έναν υπουργό που πραγματικά δεν ξέρω τι παιχνίδι παίζει.

Οι κούφιοι άνθρωποι

2009-10-24T22:26:00.001+03:00

Στίχοι: Thomas Elliot
Μουσική: Ωχρά Σπειροχαίτη

Είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι,
οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι
σκύβοντας μαζί
κεφαλοκαύκι γεμισμένο άχυρο. Aλίμονο!
οι στεγνές φωνές μας όταν
ψιθυρίζουμε μαζί
είναι ήσυχες κι ανόητες
σαν άνεμος σε ξερό χορτάρι
ή πόδια ποντικών σε σπασμένο γυαλί
στο ξερό μας κελάρι

σχήμα χωρίς μορφή, σκιά χωρίς χρώμα,
παραλυμένη δύναμη, χειρονομία χωρίς κίνηση

αυτοί που πέρασαν
με ολόισια μάτια, στου θανάτου το άλλο βασίλειο
μας θυμούνται -αν καθόλου μας θυμούνται-
σαν κούφιους ανθρώπους
σα βαλσαμωμένους

μάτια δεν τολμώ να δω στα όνειρα
στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο
αυτά δεν εμφανίζονται εκεί:
τα μάτια είναι
ηλιόφως σε μια σπασμένη κολώνα
εκεί, είναι ένα δέντρο χορεύοντας
και φωνές
στου ανέμου το τραγούδισμα
πιο μακρινές και πιο τελεστικές
από ένα μαραμένο αστέρι

ας είμαι όχι πιο κοντά
στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο
ας φορέσω επίσης
τις μεταμφιέσεις
αρουραίου τρίχωμα, κοράκου δέρμα, κουρελούδες
σ' έναν αγρό
φερόμενος όπως φέρεται ο άνεμος
όχι πιο κοντά

όχι αυτή την τελική συνάντηση
στου λυκόφωτος το βασίλειο

αυτή είναι η νεκρή χώρα
αυτή είναι του κάκτου η χώρα
εδώ τα πέτρινα είδωλα
σηκώνονται, εδώ λαμβάνουν
την ικεσία ενός χεριού νεκρού ανθρώπου
κάτω απ' το σπίθισμα σβησμένου άστρου

αυτό είναι σαν αυτό
στου θανάτου το άλλο βασίλειο
ξυπνώντας μόνοι
την ώρα που είμαστε
τρέμοντας με τρυφερότητα
χείλη που θα φιλούσαν
κάνουν προσευχές σε τσακισμένες πέτρες

αόμματοι
αν δεν τα μάτια μας ξαναφανούν
όπως το αέναο άστρο
του πολύφυλλου ρόδου
στου θανάτου το λυκοφωτικό βασίλειο
η ελπίδα μόνο
των κενών ανθρώπων
των άδειων ανθρώπων

μεταξύ ιδέας και πραγματικότητας
μεταξύ κίνησης και δράσης
πέφτει η σκιά

μεταξύ αντίληψης και δημιουργίας
πέφτει η σκιά

η ζωή είναι πολύ μακριά

μεταξύ πόθου και σπασμού
μεταξύ δύναμης και ύπαρξης
μεταξύ ουσίας και πτώσης
πέφτει η σκιά
γιατί δικό σου είναι το βασίλειο

γιατί δική σου είναι η ζωή
γιατί η ζωή σου είναι δική σου
δική σου

αυτός είναι ο τρόπος που τελειώνει ο κόσμος
όχι μ' ένα πάταγο αλλά μ' ένα λυγμό

Καλώς ήρθες παράξενε

2009-10-24T17:46:00.003+03:00

Καλώς ήρθες, ξένε στο τόπο μου άραξε δίπλα να σου βάλω ένα κρασί να πιεις συγχώρεσέ με λιγάκι για τον τρόπο μου, μα με βρήκες στην αγκαλιά της ντροπής.

Καλή αρχή λοιπόν! Σε αυτό το blog θα καταγράφονται απόψεις, εντυπώσεις και προβληματισμοί και κάθε καλοπροαίρετη κριτική -θετική ή αρνητική- είναι καλοδεχούμενη.