Η τρίλια του διαβόλου, μέρος 2ο

Η τρίλια του διαβόλου, μέρος 1ο

...

2.50 π.μ.

17 του Νοέμβρη ήταν αδελφέ μου και έκλεισες τα μάτια χωρίς να συλλογίζεσαι τα 22 σου χρόνια.
Δεν άντεχες λέει να σου ματώσουν πιο πολύ τα ιδανικά.
Μια παρέα, ήσαστε όλοι καθισμένοι στα σκαλιά του Πολυτεχνείου.
Οι ψυχές σας γενναίες, αποφασισμένες να πολεμήσουν για την ελευθερία, για την αποκατάσταση της ανθρωπιάς, για τη μεταποίηση του ανθρώπινου ξεπεσμού σε περηφάνια.

Σε πιστεύω αδελφέ μου, ήσουν διψασμένος και ‘συ μα... βιάστηκες. Βιάστηκες να στηριχτείς πάνω στην πόρτα του Πολυτεχνείου.
Έπρεπε να σκεφτείς...
Ένας σιδερένιος δράκοντας πλησίαζε και ένα παιδί – στα χρόνια σου θα ήταν – δεν τόλμησε, όπως εσύ να τον στρέψει προς ΕΚΕΙΝΟΥΣ!
Μα τους υπάκουσε και ήρθε προς εσένα! Λάθος! Mην του κρατάς κακία...
Σκότωσε το κορμί σου μα δε σε νίκησε, γιατί εσύ άκουσες τη φλόγα της ψυχής σου και όχι πολιτικές διαταγές.
Τι κι αν η άσπρη σου φανέλα έγινε πορφυρή;
Τι κι αν ο ήλιος καλημέρισε το νεκρό σου σώμα;
Τι κι αν συντρίμμια στόλισαν τα μαλλιά σου;
ΕΣΥ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕΣ!
Εσύ τους δίδαξες πως η ελληνίδα τούτη γη δε σκεπάζεται από νεκρά νιάτα. Σκεπάζεται από νεκρές δικτατορίες και αφήνει πάνω της να φυτρώνουν κλαριά ελπίδας, κλαριά δημοκρατίας και ανθρωπιάς.
Μη στεναχωριέσαι αδελφέ μου! Ο χάρος γελά γιατί δεν ξέρει πως στη χούφτα σου είχες ένα κυκλάμινο για όπλο, ενάντια σε τουφέκια και τανκ. Ποιος να τον διδάξει άλλωστε;

Η μάνα σε περίμενε τ’ απόγευμα εκείνο. Ζέσταινε το τσουκάλι, σιγοτραγουδούσε. Όμως εσύ δε γύρισες! Ένα παράπονο της έμεινε στα χείλη και μια τρεμάμενη φωνή να ψελλίζει: ‘‘Ήταν παιδιά και όμως τους νίκησαν’’ γιατί ΕΚΕΙΝΗ ξέρει πως μια φορά σου χτυπά την πόρτα ο θάνατος, κι αν είναι να του ανοίξεις καν’ το γιατί έτσι θέλεις. Γιατί έτσι πρέπει, γιατί αυτό σε διέταξε η ψυχή σου!

Κι αν οι άλλοι νομίζουν ότι κάπου κείτεσαι αδελφέ μου, εγώ ξέρω: Είσαι ένα λευκό περιστέρι που πετά ψηλά στον ουρανό και αντικρίζει πρώτο κάθε μέρα την αυγή...
Κι αυτό γιατί ΕΣΥ δεν πέθανες! Πέρασες στις καρδιές μας. Ήσουν από τους λίγους που ήξεραν να ακούν τι τους έλεγε η ψυχή τους!
Ζεις αθάνατε αδελφέ μου.
Ζεις με αναμνήσεις, με έργα, με ιδέες.
Ζεις γιατί μπόρεσες με τα λόγια σου να γράψεις τραγούδια...
Ζεις γιατί μπόρεσες με το αίμα σου να γράψεις ιστορία...

Νοέμβρης 1973, 36 χρόνια μετά

Πόσο να κάτσει και να αναλύσει κανείς... τι ήταν το Πολυτεχνείο, τι έγινε στο Πολυτεχνείο, τι έπρεπε να γίνει μετά και δεν έγινε... Αναλύσεις πολλές. Θες αριστεριστών, αναρχικών, αστοδημοκρατών, κομμουνιστικής νεολαίας... Ας διαβάσει ο καθένας ό,τι νομίζει και σίγουρα μπορεί να σχηματίσει μία άποψη. Η ιστορική ανάλυση πάντως είναι αρκετά παρακινδυνευμένη, καθώς είναι μία περίοδος με πολύ έντονα πολιτικά και κομματικά χαρακτηριστικά.


Για τους εορτασμούς στο Πανεπιστήμιο

Πολλοί θεωρούν ότι η αυριανή μέρα είναι άλλη μια επέτειος που πρέπει να "γιορτάσουν" αναλόγως. Για παράδειγμα, κάποιοι κλείνουν την είσοδο του πολυτεχνείου και γεμίζουν τον τόπο με τα κομματικά πανώ τους. Άραγε, από πότε τα δημόσια κτίρια είναι τσιφλίκια και αποκλειστικοί χώροι της ΚΝΕ; Ή μήπως θεωρούν ότι είναι μία μέρα τιμής που δικαιωματικά τους ανήκει και ότι έχουν οριστεί από μία ανώτερη μεταφυσική δύναμη οι εορτο-φύλακες της; Στο κάτω-κάτω, και τότε και σήμερα, όποιος αγωνίζεται και δεν είναι του Κόμματος είναι προβοκάτορας και πράκτορας των Αμερικανών, σωστά; Για του λόγου το αληθές, βλέπε Πανσπουδαστική Νο8 ΕΔΩ. Άλλοι πάλι, μαμούχαλοι απόγονοι χωροφυλάκων και ΕΣΑτζήδων, αξιωματούχων της Χούντας ή μικροαστών υποστηρικτών της, νομίζουν ότι φορώντας το (νεο)δημοκρατικό τους προσωπείο και καταθέτοντας ένα στεφάνι, καρπώνονται λίγη από τη δόξα και την τιμή των νεκρών. Και εμφανίζονται βέβαια φορώντας τα "καλά τους": κράνη, ρόπαλα κτλ. για να συγκρουστούν με τους έτερους εορτο-φύλακες (αριστεριστές). Όσο για την νεολαία της σημερινής κυβέρνησης, χαρίζουν απλόχερα γέλιο με τους ψευτο-συναισθηματισμούς στις αφίσες τους: "Είμαστε με αυτούς που επαναστατούν- Με αυτούς που ονειρεύονται". Έλεος! Τι είστε δηλαδή; Επαναστατική κυβέρνηση; Ή μήπως τον... αντι-αμερικανισμό σας τον ζηλεύει και ο Τσάβες; Ας μην ξεχνάμε και ότι πολλοί δικοί σας που ήταν στο Πολυτεχνείο το '73, έγιναν μεγάλοι και τρανοί βουλευτάδες που καβάτζωσαν κυβερνητικές θέσεις και ήταν αυτοί που άνοιξαν το δρόμο για να οδηγηθεί η χώρα στη σημερινή κατάρρευση! Και φυσικά, πρώτοι αυτοί -οι κουρασμένοι επαναστάτες του χθες- καθιέρωσαν τη σημερινή μέρα ως ξύλινη επέτειο. Αντί να αποτελεί λαμπρό φάρο για δράση και αγώνα στο ΣΗΜΕΡΑ.

Γιατί και το ΨΩΜΙ θα αρχίσει να εκλείπει σε λίγο, όταν δε θα βρίσκουμε δουλειά, ΠΑΙΔΕΙΑ ποτέ δεν είχαμε, παρά μόνο μία εντατικοποιημένη εξεταστικοκεντρική εκπαίδευση, την οποία σε λίγο θα πληρώνουμε κιόλας αλλά και η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ αποτελεί ανέγγιχτο αγαθό στη σημερινή κοινωνία της ελεγχόμενης σκέψης, της παρακολούθησης και της βίαιης καταστολής.


Μια κοινωνία που μένει στα ίδια

Δυστυχώς όλοι οι προηγούμενοι κομματικοί νεολαίοι και οι τακτικές τους, το μόνο που δημιουργούν είναι μία τρομακτική βεβαιότητα ότι θα γίνουν... "άξιοι" συνεχιστές του Μεταπολιτευτικού συστήματος/ σχήματος διακυβέρνησης, που ΑΠΕΤΥΧΕ. Δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας, χωρίς ιδεολογία, χωρίς μακροπρόθεσμες πολιτικές, με παραπλήσιες τυχοδιωκτικές πολιτικές βολέματος και πρόχειρης διαχείρησης ενός ήδη σαθρού συστήματος. Μία Αριστερά βολεμένη σε μια γωνιά με λίγες βουλευτικές καρεκλίτσες, όταν πρόκειται για κοινοβουλευτική, με παρωχημένες αντιλήψεις και παλαιοκομματικές αγκυλώσεις από τη μία και κοσμοπολιτισμό και αριστερο-κουλτούρα, απευθυνόμενη κυρίως στον νεανικό ρομαντικό επαναστατισμό από την άλλη. Μία Αριστερά (εξωκοινοβουλευτική) αυτιστική και έξω από τα μέτρα της εποχής, γενικά και αόριστα εξεγερτική και επί της ουσίας τίποτα. Και όλοι αυτοί δίνουν πάτημα σε συντηρητικές, ρατσιστικές, εθνικιστικές και ακροδεξιές ιδέες και οργανώσεις να αποκτούν ρεύμα και ισχύ.

Στο σημερινό σύστημα -είτε αυτοί οι οποίοι είναι στα πράγματα λέγονται δεξιά, είτε αριστερά- υπάρχει ένα εγκατεστημένο συμφέρον και, ακόμα βαθύτερα, μια λογική που αντιστρατεύεται κάθε εκδημοκρατισμό και οδηγεί προς μεγαλύτερη πολιτική αποξένωση και αλλοτροίωση των ανθρώπων.

Η εποχή που θα θυμόμαστε ως Μεταπολίτευση σβήνει και ΠΡΕΠΕΙ να πεθάνει και να ξεπηδήσει επιτέλους ένα καινούριο πολιτικό και ιδεολογικό τοπίο. Ποιό θα είναι αυτό; Δεν ξέρω. Μέχρι τότε, ο Νοέμβρης του '73 και κάθε επαναστατική παράδοση αυτού του τόπου ας εμπνέει και ας φωτίζει τις συλλογικές διεργασίες και τους αγώνες του σήμερα για πιο δίκαιη κοινωνία.

Αφιερωμένο στους τιμημένους (και τίμιους) αγωνιστές του '73

Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ' τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζεις την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται στην νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω απ΄τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν' αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ' απαρνηθείς την λάμπα σου και το ψωμί σου
θ' απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις και ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν' ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ, να κοιτάς εν' άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμμένος πάνω απ΄ το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
να την ακούς να λεει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ' αποχαιρετήσεις όλ' αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου, για όλα τ' άστρα, για όλες τις λάμπες και για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη, τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ' το τετραγωνικό μέτρο του κελιού σου
θα συνεχίζεις το δρόμο σου πάνω στη γη.
Κι όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελιού σου με το δάχτυλο
απ' τ' άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν' ασπρίζουν τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
αφού όλο και νέοι αγώνες θ' αρχίζουμε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό γράμμα στη μάνα σου
θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ' αρχικά του ονόματός σου και μια λέξη: Ειρήνη
σα νάγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ' ολάκερο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ' την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν' ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Μουσική για έναν μεγάλο επαναστάτη, πριν από 90 χρόνια...

Πίσω στον καιρό της Μεξικάνικης Επανάστασης, ένας επαναστάτης εκτελείται. Είναι ο Fortino Samano, μάγκας και αγέρωχος μπροστά στο θάνατο. Νάτος. Καπνίζει ήρεμα το πούρο του και το τελευταίο πράγμα που υποθέτει κάποιος παρατηρώντας τον είναι ότι το μόνο που περιμένει τα επόμενα δευτερόλεπτα είναι οι σφαίρες να του τρυπήσουν το κορμί. Τον ζηλεύω. Έζησε και πέθανε για μια πίστη σ' έναν αγώνα και σε μια άλλη κοινωνία. Τι κρίμα, που σήμερα αυτή η πίστη είναι ντεμοντέ... Αλήθεια, αναρωτιέμαι πόσοι άνθρωποι σήμερα θα είχαν την τόλμη να αντικρύσουν έτσι την κάννη; Πόσοι νεοελληναράδες "μάγκες", καλοπερασάκηδες, πόσοι εθνικιστές και στρατόκαυλοι αλλά και από την άλλη πόσοι... επαναστάτες;

Για τη Μεξικάνικη Επανάσταση, τον Εμιλιάνο Ζαπάτα αλλά και τους σημερινούς "επαναστατικούς απογόνους" του, τους Ζαπατίστας, ευελπιστώ να γράψω εκτενέστερα κάποια άλλη στιγμή σε κάποιο άλλο ποστ... ;)

Αυτούς που το κράτος αποκαλεί τρομοκράτες...

...εγώ θα αποκαλέσω κακομαθημένους εγωίσταρους, που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τον νεοελληνικό σταρχιδισμό. Και μάλιστα, όπως αναφέρει ο Κλ. Γρίβας, οι τεχνικοί της εξουσίας τούς διαχειρίζονται για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους και η κοινωνία καταβάλλει το κόστος της συντήρησής τους. Περί αυτών λοιπόν, παραθέτω την παρακάτω άποψη και συμφωνώ απόλυτα:

Γράμμα σε έναν κακομαθημένο δολοφόνο

Αναδημοσίευση από το Art of Pessimism

Συντάκτης: Κώστας Βαξεβάνης

Τώρα που γκρεμίσατε το σύστημα μπορείτε να είσαστε ήσυχοι. Δεν θα παράγει άλλους δειλούς όπως εσείς. Δεν ξέρω πού πάτε; Πού θέλετε να πάτε. Ξέρω όμως από πού έρχεστε. Ξέρω τι έθρεψε τη βία σας. Δεν είναι κανένα σύστημα. Δεν είναι οι μπάτσοι. Δεν είναι οι ρουφιάνοι. Είναι ο εαυτός σας. Βολεμένος στην άνεση της χαζοεπαναστατικής ρητορείας, που ζητά απλώς μια περιπέτεια για να δικαιώνεται. Αρνούμαι να σας κρίνω με όρους ιδεολογίας. Και σίγουρα επανάστασης. Μόνο με ψυχολογικούς. Και μπορώ να κατανοήσω μόνο, εκείνο το σκοτεινό έρεβος που υπάρχει μέσα σας. Γιατί δεν γίνατε αυτό που ήθελε η μαμά, και πρέπει να πληρώσει η κοινωνία.

Τι σχέση έχετε με ιδεολογία; Μόνο μία. Είναι η κουβέρτα, ο μπερντές για να κρύβετε πόσο κακομαθημένοι είσαστε. Κομπλεξικοί, εκδικητικοί, δειλοί ξεκομμένοι από ό,τι παράγει η κοινωνία και ό,τι έχει ανάγκη για να αλλάξει. Αμφιβάλω αν έχετε κάνει ένα μεροκάματο στη ζωή σας. Αν πονέσατε ποτέ με τον πόνο της ανάγκης, και όχι του εγωισμού σας. Αν πεινάσατε. Αν καταλάβατε πως η ζωή γύρω, δεν είναι το reality της βεντέτας με τους μπάτσους. Αμφιβάλω αν σηκωθήκατε ποτέ 7 η ώρα το πρωί για να πάτε στη δουλειά σας.

Αμφιβάλω αν ξέρετε τι θέλετε. Αν είχατε στόχο, όραμα, αγάπη για κάτι. Δεν μισείτε τους μπάτσους. Δεν μισείτε τον 20χρονο που πυροβολήσατε. Μισείτε τους πάντες γιατί όχι μόνο δεν σας μοιάζουν, αλλά είναι εκεί για να σας θυμίζουν πως αποτύχατε σε όλα. Πως είσαστε κοινοί ληστές, ποινικοί, εραστές της επανάστασης του αντιβιοτικού. Τρεις ημερησίως μετά το φαγητό. Όταν η γκόμενά σας έχει βγει με τις φίλες σας και εσείς πλήξετε. Επαναστάτες του play station. Μισείτε τον ίδιο σας τον εαυτό. Μισείτε και αγαπάτε με σφαίρες. Είσαστε τραγικοί…


Ο Κώστας Βαξεβάνης είναι δημοσιογράφος, από αυτούς που αποτελούν φωτεινή εξαίρεση στον κανόνα "Αλήτες-ρουφιάνοι-δημοσιογράφοι". Εκτός από το "Κουτί της Πανδώρας", αρκούν μερικά λεπτά ζωντανής συνομιλίας του και μερικές στιγμές -όσο διαρκεί ένα γύρισμα- για να το επιβεβαιώσει κανείς.

Remember, remember the 5th of November...

Remember, remember the fifth of November,

The gunpowder treason and plot,

I know of no reason

Why the gunpowder treason

Should ever be forgot.

Ο κύριος που απεικονίζεται στη γκραβούρα ονομάζεται Guy Fawkes και το παραπάνω ποιηματάκι είναι γραμμένο για αυτόν (αν και όχι προς τιμήν του). Το 1605 λοιπόν, όντας μέλος μιας συνομωσίας Ρωμαιοκαθολικών που ήθελε να ανατρέψει τον Προτεσταντικό νόμο, επιχείρησε να ανατινάξει (!) το Αγγλικό Κοινοβούλιο με 800 κιλά πυρίτιδας. Στόχος ήταν ο θάνατος του βασιλιά και των αριστοκρατών/ ευγενών Προτεσταντών αλλά και Καθολικών. Συνελήφθη όμως από τις Αρχές ελάχιστες ώρες πριν από την προγραμματισμένη έκρηξη (ξημερώματα 5ης Νοεμβρίου), μιας και περιφερόταν ύποπτα στα υπόγεια του Κοινοβουλίου.

Αν και οι σκοπιμότητες της συνομωσίας με αφήνουν αδιάφορο, εντούτοις ομολογώ ότι με συναρπάζει το αποτέλεσμα που θα είχε μία τέτοια απόπειρα... ;) Και δεν μπορώ παρά να γοητεύομαι από το θάρρος αυτού του Guy Fawkes.

Δυστυχώς όμως για αυτόν δεν είχε και ο βασιλιάς της Αγγλίας την ίδια άποψη με μένα. Βασάνισε άγρια τον Fawkes μέχρι να ομολογήσει τους συνεργούς του και τελικά όταν αυτοί είχαν ήδη παραδοθεί ή πεθάνει, αυτός ομολόγησε και καταδικάστηκαν όλοι μαζί σε θάνατο. Δε θέλετε να ξέρετε σε τι θάνατο... Καλά θα πω: Αφού θα τους έσερναν στον τόπο της εκτέλεσης, θα τους κρεμούσαν για λίγο και μετά θα τους αφαιρούσαν τα ζωτικά και τα γεννητικά όργανα και θα τα καίγαν μπροστά στα μάτια τους. Και επειδή αυτό δεν είναι αρκετά φρικτό, στο τέλος θα τους διαμέλιζαν κιόλας. Ο Fawkes όμως τελικά τα γλίτωσε όλα αυτά, αφού πήδηξε από μια σκάλα λίγο πριν εκτελεστεί, έσπασε το λαιμό του και πέθανε μια ώρα αρχύτερα.

Αν σας φάνηκε ενδιαφέρουσα η ιστορία (όχι η εκτέλεση προφανώς...) σίγουρα θα λατρέψετε την ταινία V for Vendetta, όπως και γω. Η ταινία είναι εμπνευσμένη από το ομώνυμο κόμικ του Άλαν Μουρ, πηγή έμπνευσης του οποίου όμως αποτέλεσε σε μεγάλο βαθμό το πάθος και η τόλμη του Guy Fawkes.

"Προεκλογική" αναρχική αφίσα (μέσα του περασμένου αιώνα)

Nothing lasts forever...

...even cold November rain.

Στίχοι απόλυτα εκφραστικοί. Τίποτα δε διαρκεί για πάντα, ακόμα και η ψυχρή νοεμβριάτικη βροχή. Γιατί είναι φορές που ο καθένας χρειάζεται λίγο χρόνο για τον εαυτό του... Υπάρχει πιο κατάλληλη εποχή; Γιατί είναι δύσκολο να κρατήσεις ένα κερί έξω, στην ψυχρή βροχή. Ορίστε και η κομματάρα από τους Guns 'n' Roses.

Guns 'n' Roses - November Rain

Songwriters: Hudson, Saul; Mckagan, Duff; Reed, Darren A; Rose, Axl; Sorum, Matt; Stradlin, Izzy

When I look into your eyes
I can see a love restrained
But darlin' when I hold you
Don't you know I feel the same
'Cause nothin' lasts forever
And we both know hearts can change
And it's hard to hold a candle
In the cold November rain
We've been through this
Such a long long time
Just tryin' to kill the pain
Yeahh...
But lovers always come
And lovers always go
And no one's really sure
Who's lettin' go today
Walking away
If we could take the time
To lay it on the line
I could rest my head
Just knowin' that you were mine
All mine
So if you want to love me
Then darlin' don't refrain
Or I'll just end up walkin'
In the cold November rain

Do you need some time
On your own
Do you need some time
All alone
Everybody needs some time
On their own
Don't you know you need some time
All alone

I know it's hard to keep an open heart
When even friends seem out to harm you
But if you could heal a broken heart
Wouldn't time be out to charm you

Sometimes I need some time
On my own
Sometimes I need some time
All alone
Everybody needs some time
On their own
Don't you know you need some time
All alone

And when your fears subside
And shadows still remain
I know that you can love me
When there's no one left to blame
So never mind the darkness
We still can find a way
'Cause nothin' lasts forever
Even cold November rain

Don't ya think that you
Need somebody
Don't ya think that you
Need someone
Everybody needs somebody
You're not the only one
You're not the only one

Don't ya think that you
Need somebody
Don't ya think that you
Need someone
Everybody needs somebody
You're not the only one
You're not the only one

Έχω την αίσθηση ότι το βιντεοκλίπ δεν κολλάει και πολύ με το τραγούδι... :)