Βόλτα στην πόλη [παλιά]

Τα φώτα της πόλης σαν φαντάσματα με παρακολουθούν
όταν η πόλη είναι εχθρική
μέσα από τα γυάλινα μάτια τους με κοιτούν οι βαθμοφόροι
και είναι τόσο κυνικοί
οι άνθρωποι από δίπλα μου σαν ξένοι περνούν
αφιλόξενοι περαστικοί

Νιώθω ότι η πόλη δε με χωρά
όταν μόνος πια περπατώ χωρίς εσένα
ανυπόφορα ασφυκτικοί
είναι οι δρόμοι που περπατούσαμε μονάχοι μαζί
υπάρχεις παντού κι όμως τώρα είσαι τόσο μακριά μου
είναι η σκέψη μου που σε βγάζει πάντα μπροστά μου

Μόνο το φεγγάρι με κοιτάει και σωπαίνει
μέσα στο ματωμένο φόντο
ξέρει άραγε τι με περιμένει;
μου χαμογελά θλιμμένα
με λούζει με μελαγχολικό φως
και μου υπόσχεται
μου υπόσχεται…

Δίνοντας μάχες...

Στον πόλεμο που όλοι είμαστε εμπλεκόμενοι ένας βασικός εχθρός είναι ο κακός μας εαυτός.

Rudyard Kipling - If

If you can keep your head when all about you
are losing theirs and blaming it on you,
If you can trust yourself when all men doubt you,
but make allowance for their doubting too;

If you can wait and not be tired by waiting,
or being lied about, don't deal in lies,
or being hated, don't give way to hating,
and yet don't look too good, nor talk too wise;

If you can dream-and not make dreams your master;
If you can think-and make thoughts your aim;
If you can meet with triumph and disaster,
and treat those two impostors just the same;

If you can bear to hear the truth you've spoken
twisted by knaves to make a trap for fools,
or watch the things you gave your life to, broken,
and stoop and build 'em up with worn-out-tools;

If you can make one heap of all your winnings,
and risk it on one turn of pitch-and-toss,
and lose, and start again at your beginnings
and never breathe a word about your loss;

If you can force your heart and nerve and sinew
to serve your turn long after they are gone,
and so hold on when there is nothing in you
except the will which says to them: «Hold on!»

If you can talk with crowds and keep your virtue,
or walk with Kings-nor lose the common touch,
if neither foes nor loving friends can hurt you,
If old men count with you, but none too much;

If you can feel the unforgiving minute
with sixty seconds' worth of distance run,
yours is the Earth and everything that's in it,
and which is more- you'll be a Man, my son!

Για μεταφράσεις στα ελληνικά πατήστε ΕΔΩ.

Το τρελοβάπορο

Τι καλοκαίρι και τούτο! Πάλι ήμουν τυχερός και ταξίδεψα σ’ ένα σωρό μέρη και τώρα θα προσπαθήσω να διηγηθώ την ιστορία αυτή.

Από τον Αστακό της Αιτωλοακαρνανίας, στην όμορφη τοποθεσία με το απάνεμο λιμάνι και κάποιες μολυσμένες από τις ιχθυοκαλλιέργειες θάλασσες, όπου το πολλά υποσχόμενο eco κάμπινγκ απέτυχε σε διοργάνωση και συμμετοχή, βρεθήκαμε για ελεύθερο κάμπινγκ κάπου απέναντι, στο ημι-παρθένο νησάκι Κάλαμος. Ναυαγοί! Ανεβήκαμε σε μονοπάτια και περπατήσαμε μέχρι τον οικισμό για να προμηθευτούμε νερό και αναψυκτικά, φάγαμε τον άμπακο από κονσέρβες, μας πολιόρκησαν νυχτερίδες και τελικά μείναμε μέχρι αργά να παρατηρούμε τον έναστρο ουρανό και να σχολιάζουμε τις ανησυχίες μας για το σύμπαν και τον άνθρωπο (όπως είθισται φυσικά σε τέτοιες περιπτώσεις). Επιστροφή στον πολιτισμό (πφφ) το επόμενο βράδυ με μοχίτο (χεχε) στον Άγιο Νικήτα της Λευκάδας. Από τις θαλάσσιες σπηλιές στο Κάθισμα, ένα στραμπουληγμένο πόδι μας έστειλε στο νοσοκομείο Λευκάδας για να σπάσουμε πλάκα με τις νοσοκόμες και… τον άτυχο φίλο μας. Οι μέρες όμως έφτασαν για να αναχωρήσουμε για Πήλιο. Παίρνοντας λάθος δρόμο -ευτυχώς- από το Αγρίνιο, διασχίσαμε τα ψηλά βουνά της Ευρυτανίας, βγήκαμε φωτογραφίες με το εντυπωσιακό καμπαναριό του Προυσσού και από το πίσω κάθισμα ακούσαμε ιστορίες από την Αντίσταση, για τον Άρη, τον καπετάνιο του Ελάς. Στο Μεγάλο Χωριό φάγαμε κουνέλι και κατσικάκι μαγειρευτά και στο ιστορικό Μικρό Χωριό αποδώσαμε φόρο τιμής στους γενναίους ανθρώπους που αντιστάθηκαν. Αργά τη νύχτα φτάσαμε στην Άνω Γατζέα και με πρώτη ταχύτητα και αρκετό σασπένς ανεβήκαμε στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό. Στο αυτοοργανωμένο εναλλακτικό κάμπινγκ που στήθηκε εκεί τις επόμενες μέρες, συναντηθήκαμε παλιοί και νέοι φίλοι, βοηθήσαμε, συζητήσαμε, γνωρίσαμε ενδιαφέροντες ανθρώπους, μαγειρέψαμε, τραγουδήσαμε, κάναμε μπάνιο με κουβά στο παγωμένο ρυάκι και ακολουθήσαμε σιδηροδρομικές ράγες με το φακό για να βρούμε τις σκηνές μας. Βιώσαμε στην πράξη την αλληλεγγύη και τη συνεργασία, έννοιες ξεχασμένες ή στρεβλωμένες και δώσαμε ραντεβού για το επόμενο εναλλακτικό κάμπινγκ με την υπόσχεση ότι θα περάσουμε ακόμα καλύτερα. Ένα αυτοκίνητο γεμάτο καλούς φίλους, μερικές μεστές συζητήσεις και ένα γλυκό ηλιοβασίλεμα ήταν ο καλύτερος επίλογος για την επιστροφή στη Θεσσαλονίκη.
Από τον Παλιό Άγιο Παντελεήμονα (Πιερίας), όπου φάγαμε νόστιμα φαγητά (μπιφτέκι αγριογούρουνου!) και απολαύσαμε την καταπληκτική θέα, εκεί που η καφεπράσινη κακοτραχαλιά του βουνού συναντά τη λεία γαλάζια θάλασσα, και το κάστρο του Πλαταμώνα, βρέθηκα στη Θάσο, με το επιβλητικό Ψαριό και στους πρόποδές του την πρωτεύουσα, τον Λιμένα. Αποικία των αρχαίων Αθηναίων στο ιδανικότερο ίσως σημείο του νησιού, με το αρχαίο θέατρο να δεσπόζει σε ένα μοναδικό σημείο, από το οποίο οι θεατές έχουν θέα προς τη θάλασσα και τον κόλπο. Φίνα μάρμαρα στοιβαγμένα σε λατομεία που έχουν καταπληγώσει το βουνό, κατάρες για την άναρχη δόμηση, τη λεηλασία της φύσης και τον παρασιτικό τουρισμό και όνειρα για ένα μοντέλο Άλλης ανάπτυξης στους παραθεριστικούς προορισμούς.
Στη Μαρώνεια, τη γη των αρχαίων Κικόνων, στην αγαπημένη μου Θράκη με τους ζεστούς και φιλόξενους ανθρώπους, περιηγηθήκαμε με αρκετή δόση περιπέτειας έξω από το -λανθασμένα- υποτιθέμενο σπήλαιο του Κύκλωπα Πολύφημου, φάγαμε πεντανόστιμο φρέσκο ψάρι και μία χειροποίητη, αρκετά… «πρόστυχη» μελιτζανοσαλάτα, από τις χαμογελαστές αδερφές Ρούλα και Γιάννα, οι οποίες μάλιστα μας έστρωσαν κάτασπρο φρεσκοπλυμένο τραπεζομάντηλο και εμείς βέβαια υποσχεθήκαμε ότι θα τις ξανατιμήσουμε. Όχι μακριά από την Ξάνθη, λίγο μετά από τα συμπαθητικά χωριά Τοξότες και Γαλάνη, ακολουθώντας τη σιδηροδρομική γραμμή που πρώτος κατασκεύασε ένας Οθωμανός σουλτάνος το 19ο αιώνα για να ενώσει την Πόλη με τη Δύση, οδηγηθήκαμε στα περίφημα Στενά του Νέστου και βουτήξαμε στα κρύα νερά του ποταμού που διασχίζει μεγαλοπρεπής και αγέρωχος ψηλές απόκρημνες όχθες και καλοστρωμένες απαλές αμμουδιές.
Σχέδια για Σαμοθράκη. Μαζευόμαστε, ξεκινάμε. Ασυνήθιστο νησί, μοιάζει με κομμάτι από βουνό πεταμένο στη θάλασσα, πλούσιο σε νερά και βλάστηση και μυστηριακό ήδη από την αρχαιότητα. Γυμνιστές, νεοχίπηδες και χύμα-εναλλακτικοί «επαναστάτες» τζίβα-ρίζλα συνθέτουν μία Γούντστοκ κατάσταση με μπόλικο λαϊφστάιλ παρά περιεχόμενο. Ποιος νοιάζεται; Όλοι κάμπινγκ «ανοργάνωτο» και το βράδυ μάζεμα και παρεΐστικο άραγμα στα Θέρμα. Το οτοστόπ είναι τελικά γαμάτο και είναι στάνταρ κατάσταση στο νησί, εξάλλου «όποιος έχει αυτοκίνητο στη Σαμοθράκη το μοιράζεται». Αργά τη νύχτα οριζοντιωθήκαμε στην παραλία κάτω από τον αστροκατάστικτο ουρανό, όπου και εμπνευστήκαμε και θεμελιώσαμε το… κίνημα του «αστρογυμνισμού» [σημ. θρησκειολογικά: γυμνοαστρισμός κατά το ζωροαστρισμός], που προϋποθέτει την παρατήρηση αστεριών και πεφταστεριών και την ανάπτυξη θεωριών για τη ζωή και το θάνατο όντας τσίτσιδος. Στις βάθρες του Φονιά, περπατήσαμε και ανεβήκαμε μονοπάτια, βουτήξαμε στα δροσερά νερά και ήπιαμε πικρό και κρυστάλλινο νερό από τα αφρισμένα καταρρακτάκια. Στη Χώρα, κάτσαμε για καφέ στο Κάστρο αλλά για το περιβόητο γλυκό πίσσα-πούπουλα μάθαμε κατόπιν εορτής (ένας φίλος πάντως εξέφρασε αρκετά αυθόρμητα την ιδέα να αποχωρήσει από το νησί με πίσσα και ροζ πούπουλα). Το επόμενο μεσημέρι, αντί για τη βάθρα Γριά Βάθρα προτιμήσαμε την ταβέρνα Γριά Βάθρα με τις φανταστικές σπεσιαλιτέ (μιάμ!). Κάναμε συντροφιά με μία όμορφη παρέα και την τελευταία μέρα αφού σκαρφαλώσαμε στις βάθρες στον Γρηγοράκη (!) καταλήξαμε όλοι μαζί στη Γριά Βάθρα –που δεν την αλλάζουμε με τίποτα!- όπου συμποσιασθήκαμε επί πέντε ώρες κουβεντιάζοντας και γελώντας και αποχωρήσαμε πανευτυχείς και με μερικά έξτρα κιλά (κυρίως μπύρας). Επίλογος: ένα κρύο ντους με φόντο τη χαραυγή! Τι καλύτερο;

κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα

Λευτεριά στην Παλαιστίνη!

Με αφορμή την πρόσφατη επίθεση των Ισραηλινών κομάντο-πειρατών στο Στόλο της Ελευθερίας που επιδίωξε να σπάσει την πολιορκία της Λωρίδας της Γάζας και να μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια στον ταλαιπωρημένο παλαιστινιακό λαό, δημοσιεύω το παρακάτω κείμενο, που επιχειρεί να εμβαθύνει λίγο περισσότερο πάνω στις διάφορες πτυχές του Παλαιστινιακού Ζητήματος. Να σημειωθεί ότι το αρχικό κείμενο είναι των Α.Φοι.Νο. της Νομικής και πάνω σε αυτό έκανα διάφορες αλλαγές και προσθαφαιρέσεις πέρσι, προκειμένου να μοιραστεί στη σχολή μετά τα γεγονότα, τον βομβαρδισμό και την εισβολή των Ισραηλινού στρατού δηλαδή, στη Γάζα. Υπάρχουν αρκετές ελλείψεις και πρέπει να τονιστεί πολύ περισσότερο ο ρόλος των εξωτερικών Δυνάμεων (κυρίως των ΗΠΑ) και συμφερόντων στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Παλαιστίνης, ειδικότερα τώρα που νέες Δυνάμεις και μάλιστα γειτονικές, έχουν βγει στο προσκήνιο (Ιράν, Τουρκία...). Οπότε κάθε παρατήρηση ή προσθήκη είναι καλοδεχούμενη.

Ιστορικό
Το Παλαιστινιακό ζήτημα γεννήθηκε το 1948, όταν μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου υπό την υπαγόρευση των σιωνιστικών πολιτικών απόψεων και το αντίκτυπο του Ολοκαυτώματος ξεκίνησε η μαζική μετανάστευση Εβραίων από την Ευρώπη στην υπό Βρετανική κατοχή Παλαιστίνη όπου κατοικούσαν κυρίως αραβικοί πληθυσμοί, οι οποίοι περίμεναν την ανεξαρτησία τους. Τα Ηνωμένα Έθνη ωστόσο αποφάσισαν τη διχοτόμηση των Παλαιστινιακών εδαφών σε δύο ίσα περίπου κομμάτια, έτσι ώστε το ένα να αποτελέσει το ανεξάρτητο (εβραϊκό) κράτος του Ισραήλ και το άλλο των Παλαιστινίων (αραβικό).
Αυτή απόφαση απηχεί έντονα τα αντικρουόμενα συμφέροντα των Υπερδυνάμεων, Σοβιετικής Ένωσης, Δυτικο-ευρωπαϊκών κρατών και αργότερα ΗΠΑ, στη Μέση Ανατολή.
Από κει και έπειτα η περιοχή μετατράπηκε σε ένα πεδίο συνεχών αραβο-ισραηλινών συγκρούσεων οι οποίες έπαιρναν συχνά διαστάσεις πολέμου. Κυριότερο γεγονός αποτελεί ο περίφημος Πόλεμος των Έξι Ημερών το 1967 που εξαπέλυσε το Ισραήλ ενάντια στον αραβικό συνασπισμό των γειτονικών χωρών και απέσπασε νέα εδάφη, που ανήκαν στους Παλαιστίνιους, εξωθώντας τους στη Λωρίδα της Γάζας, στη Δυτική Όχθη και στα υψώματα του Γκολάν.




Τα μεγάλα συμφέροντα στην περιοχή
Βασική συνιστώσα του Μεσανατολικού ζητήματος (το Παλαιστινιακό είναι κομμάτι αυτού) αποτελούν τα συμφέροντα των Υπερδυνάμεων στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Η περιοχή αποτελεί πεδίο παγκόσμιων γεωπολιτικών συγκρούσεων λόγω των σημαντικών πλουτοπαραγωγικών πηγών που διαθέτει και συνάμα του στρατηγικού της ρόλου.
Συγκεκριμένα, η ταύτιση και η χωρίς όρους στήριξη της αμερικανικής πολιτικής στο Ισραήλ -υπό την πίεση και των πολύ ισχυρών εβραϊκών λόμπυ στους κόλπους των αμερικανικών κυβερνήσεων- καταδεικνύει την πάγια και οργανωμένη (οικονομική, πολιτική και στρατιωτική) ανάμειξη των Η.Π.Α. στην περιοχή με σκοπό τον έλεγχό της.
Αυτή η τακτική δεν είναι καινούρια αλλά μέρος μιας διαχρονικής προσπάθειας των εκάστοτε Υπερδυνάμεων για επιβολή και κυριαρχία σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη ώστε να εμπεδωθούν τα οικονομικά και πολιτικά τους συμφέροντα.


Εβραϊκή θρησκεία
Οι Εβραίοι ήταν λαός νομαδικός, διασκορπισμένοι σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. Η θρησκεία τους, με τη διαδασκαλία της περί «εκλεκτού λαού» του Θεού και της συνακόλουθης ανώτερότητάς τους σε σχέση με τους άλλους «κατώτερους» λαούς, αποτέλεσε το συνεκτικό στοιχείο εκείνο που υπαγορεύοντας την κοινωνική ζωή σε απόλυτο βαθμό (βλ. Ταλμούδ) και επιτάσσοντας αυστηρά τη διατήρηση της καθαρότητας της φυλής, τους επέτρεψε να διατηρήσουν μια εθνολογική ταυτότητα. Διαμόρφωσαν ασφυκτικά κλειστές κοινότητες και εμποδίστηκε η αφομοίωσή τους από τους ντόπιους πληθυσμούς αλλά και η ουσιαστική ένταξή τους στις κοινωνίες που ζούσαν.
Η κλειστή και ελιτίστικη οργάνωση ζωής αλλά και η ανάδειξη πολύ πλούσιων οικογενειών και λόμπυ μέσα στους κόλπους της εβραϊκής κοινότητας οδήγησε τους γηγενείς πληθυσμούς να αναπτύξουν πολλές φορές αντισημιτικά αισθήματα.
Ο Σιωνισμός, πολιτικό κίνημα που ξεκίνησε τον 19ο αιώνα χαρακτηρίζεται από εβραϊκό εθνικισμό, ο οποίος εκφράζεται με τον σκοπό της δημιουργίας ενός εβραϊκού κράτους που θα συγκεντρώσει όλους τους Εβραίους της διασποράς. Το πέτυχε τελικά το 1948, με την Διακήρυξη της Ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ στην περιοχή της Παλαιστίνης.
Έκτοτε, η απροθυμία μιας κοινωνίας αποπροσανατολισμένης από τα διδάγματα του Εβραϊσμού και του Σιωνισμού για αρμονική συνύπαρξη με τους ντόπιους αραβικούς πληθυσμούς έχει πνίξει την περιοχή στο αίμα.


Φατάχ και Χαμάς
Το 1987 ήταν η χρονιά της πρώτης Ιντιφάντα, δηλαδή της ένοπλης Παλαιστινιακής αντίστασης, κατά τη διάρκεια της οποίας δημιουργήθηκε η Χαμάς. Η Ιντιφάντα έληξε το 1993, οπότε με μυστικές συνομιλίες, η Φατάχ (το πρώτο κύριο οργανωμένο μέτωπο αντίστασης των Παλαιστινίων ήδη από το 1964 και εκπρόσωπος του αγώνα τους προς τα έξω) κατέληξε στις συμφωνίες του Όσλο με το Ισραήλ, δηλαδή στην αναγνώριση του Ισραηλινού κράτους με αντάλλαγμα την αυτονομία της Γάζας και της Δυτικής Όχθης και την ίδρυση της Παλαιστινιακής Εθνικής Αρχής. Οι συμφωνίες αυτές θεωρήθηκαν από πολλούς προδοσία του σκοπού του αγώνα και η Χαμάς αρνήθηκε να τις αναγνωρίσει και να συμμετάσχει στις ακόλουθες εκλογές.
Η επίσιμη Παλαιστινιακή Αρχή συνδέθηκε με αναποτελεσματικότητα που σε συνδυασμό με τη διαφθορά οδήγησε σταδιακά στην πτώση του κύρους της Φατάχ και στην ανάδειξη της Χαμάς.
Στις εκλογές του 2006 η Χαμάς κέρδισε αποτυπώνοντας έτσι τη νομιμοποίησή της. Τότε ξέσπασαν ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ Φατάχ και Χαμάς, που τελείωσαν το 2007 με τη Χαμάς να αναλαμβάνει την κυριαρχία της Λωρίδας της Γάζας διώχνοντας τη Φατάχ και τη Φατάχ να κάνει το αντίθετο στη Δυτική Όχθη και να διαλύει με προεδρικό διάταγμα την κυβέρνηση αναλαμβάνοντας μονομερώς τη διακυβέρνηση.
Παράλληλα ξεκίνησε η οικοδόμηση του Τείχους (Τείχος της Ντροπής), ενός οικοδομήματος που χωρίζει τα εδάφη όπου διαμένουν οι Παλαιστίνιοι. Εντάθηκε με αυτόν τον τρόπο σε απόλυτο βαθμό ο αποκλεισμός που επέβαλαν οι Ισραηλινοί στους Παλαιστίνιους φέρνοντάς τους σε δεινή θέση.
Η μόνη εναλλακτική που απέμενε στον απεγνωσμένο Παλαιστινιακό λαό που έβλεπε τις ελπίδες του για ίδρυση δικού του ανεξάρτητου κράτους και έναν ευνοϊκό καθορισμό συνόρων να καταρρέουν, ήταν να συνεχίσει την ένοπλη αντίσταση στους κόλπους της Χαμάς και να βάλει τον τρόμο στη ζωή των Ισραηλινών γειτόνων του με ανταρτοπόλεμο και επιθέσεις αυτοκτονίας. Εξού και η Χαμάς θεωρείται από πολλές χώρες τρομοκρατική οργάνωση. Το ισχυρό κοινωνικό έργο της Χαμάς (σχολεία, νοσοκομεία, ορφανοτροφεία, κ.α.) καθώς και η αφοσίωσή της στον αγώνα για τη δικαίωση των Παλαιστινίων εξηγούν την υποστήριξη που απολαμβάνει από την πλειοψηφία των Παλαιστινίων.


Επί του πολιτικού
Η Χαμάς δίκαια μπορεί να χαρακτηριστεί ως ακραία ισλαμική οργάνωση, μιας και διαπνέεται από θρησκευτικά και εθνικιστικά χαρακτηριστικά που συχνά μας φέρνουν σε αμηχανία. Για εμάς όμως η Χαμάς αποτελεί τη μοναδική διέξοδο αγώνα των Παλαιστινίων αυτή τη στιγμή για την υλοποίηση των διεκδικήσεών τους για γη και ελευθερία. Τα ακραία χαρακτηριστικά της πρέπει να ερμηνευτούν μέσα από την ιστορική παράδοση χρόνων του λαού αυτού και από τις υλικές και συνακόλουθα τις ιδεολογικές ανάγκες και ιδιαιτερότητές του.
Κάθε κοινωνία έχει δικαίωμα να αναπτύσσεται αυτόφωτα χτίζοντας η ίδια σταδιακά τα χαρακτηριστικά της. Γι’ αυτό ο Παλαιστινιακός λαός διεκδικεί και πρέπει να έχει δικαίωμα ύπαρξης, δικαίωμα σχηματισμού κράτους, ώστε αυτόνομα να μορφοποιείται δυναμικά στο χρόνο με τα χαρακτηριστικά που αυτός επιλέγει. «Η πατρίδα αντιπροσωπεύει το αδιαφιλονίκητο και ιερό δικαίωμα κάθε ανθρώπου, ομάδας ανθρώπων, ενώσεων, κοινοτήτων, περιοχών, να ζουν, να σκέφτονται, να θέλουν και να δρούν κατά τον τρόπο τους, που γεννήθηκε σαν αποτέλεσμα της μακροχρόνιας ιστορικής εξέλιξης» -Μιχαήλ Μπακούνιν.
Παρόλα αυτά πρέπει να εξεταστεί κατά πόσο είναι βιώσιμη η λύση των δύο ξεχωριστών κρατών, ενός παλαιστινιακού και ενός εβραϊκού, καθ’ ότι τα εδάφη είναι φτωχά και οι πλουτοπαραγωγικές πηγές περιορισμένες. Σε καμία περίπτωση δεν είναι αποδεκτή η δημιουργία δύο κρατών–προτεκτοράτων γιατί τότε θα είναι ξεκάθαρος ο ρόλος του εντολοδόχου συμφερόντων που θα διαδραματίσουν στην περιοχή.
Το Παλαιστινιακό είναι ένα ζήτημα που δεν μπορεί να ιδωθεί ξεκομμένο από τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή. Η δίψα τους για έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών της Μέσης Ανατολής αντικατοπτρίζεται με την επιμονή τους για επιβολή της κυριαρχίας τους στην περιοχή. Η συμμαχία με το Ισραήλ παίζει καταλυτικό ρόλο στην προσπάθεια αυτή. Γι’ αυτό και κάθε καθεστωτικός φορέας (ΜΜΕ, κυβερνητικά κόμματα κτλ.) της «πολιτισμένης» Δύσης κάνει τα στραβά μάτια στα εγκλήματα πολέμου που διαπράττουν οι Ισραηλινοί σε βάρος ενός ολόκληρου λαού.

[μέσα και έξω από τον λαβύρινθο]

Τα δαιδαλώδη μονοπάτια της ζωής
είναι ο λαβύρινθος που περιπλανιέσαι
νεαρέ πρίγκηπα Θησέα
φαίνεται να μην έχει ούτε αρχή ούτε τέλος
στα ίδια σταυροδρόμια
έχεις να αντιμετωπίσεις διαφορετικά διλήμματα
ο μίτος είναι μια απάτη
η Αριάδνη όμως μπορεί και να 'ναι αληθινή
αλλά παραμένει το έπαθλο του εγκλωβισμένου στο λαβύρινθο
και σκέψου να στην κλέψει ένας Διόνυσος
τζάμπα έφαγες τα νιάτα σου στο λαβύρινθο
οι Μινώταυροι που καραδοκούν είναι ο κακός σου εαυτός
πριν ακόμα βγεις ζωντανός
σκέφτεσαι ότι άσπρα πανιά δεν πήρες μαζί σου
ελπίζεις να μη σε δει ο πατέρας σου να γυρνάς

και αυτοκτονήσει.

Σημεία των καιρών

-Είναι γεγονός ότι η χώρα διανύει μία από τις πιο κρίσιμες φάσεις της νεότερης ιστορίας της. Η κατάρρευση είναι γεγονός και η κηδεμονία από αφεντικά που δεν έχουνε πατρίδα επίσημη.

-Ήρθε η ώρα ο καθένας μας, μέχρι και το τελευταίο πρόσωπο, συλλογικότητα ή φορέα, να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν.

-Η χθεσινή μέρα ήταν ένα μεγάλο στοίχημα. Οι χιλιάδες λαού που διαδήλωσαν αποτελούν θεμέλιο για μια διαφορετική προοπτική σε αυτόν τον τόπο.

-Το γεγονός αυτό δεν μπορεί να αμαυρωθεί σε καμία περίπτωση από τον τραγικό θάνατο των τριών αθώων ανθρώπων, οι οποίοι είναι τα πρώτα θύματα της χούντας των ΔΝΤ-Ε.Ε. και των ντόπιων υποχείριών τους υπό το οπλισμένο χέρι ανεγκέφαλων και μισάνθρωπων μπάχαλων που παραδοσιακά με τις πρακτικές τους εξυπηρετούν μόνο το συμφέρον των αφεντικών και υπονομεύουν τα γνήσια κοινωνικά κινήματα.

-Φορείς τύπου ΚΚΕ και ΠΑΜΕ αλλά και διαφόρων γκρουπούσκουλων δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν στην παρούσα συγκυρία εφόσον αρνούνται πεισματικά να αρθρώσουν ρεαλιστικό λόγο που να ανταποκρίνεται στα ελληνικά δεδομένα. Ας ελπίσουμε ότι οι ώρες τους είναι μετρημένες και ότι νέες και φρέσκιες δυνάμεις, με θετικά μηνύματα, θα ξεπροβάλλουν από τους καπνούς των ερειπίων και των δακρυγόνων.

-Η χώρα χρειάζεται μία Άλλη Ανάπτυξη, σύμφωνη με τις δημογραφικές και γεωμορφολογικές ιδιαιτερότητές της, που να βασίζεται σε επιτυχημένες συνταγές της παράδοσης του τόπου αλλά και άλλων χωρών (Λατινική Αμερική;). Μέτρα και μεταρρυθμίσεις προερχόμενες από τις νεοφιλελεύθερες Μεγάλες Δυνάμεις της Δύσης, που βασίζονται στο ίδιο, καταστροφικό μοντέλο ανάπτυξης που εφαρμόζεται τόσα χρόνια, είναι αυτονόητο ότι δεν μπορούν να δώσουν μακροχρόνιες λύσεις. Εκτός αυτού, ο ελληνικός λαός δεν είναι ραγιάς κανενός παγκοσμιοποιημένου αφεντικού.

-Υπάρχουν λογής και λογής υπεύθυνοι για την κατάρρευση. Ανίκανοι και καρεκλοκένταυροι πολιτικοί αλλά και άπληστοι και βολεψάκηδες πολίτες. Ξένα συμφέροντα που με μαζί με τις ντόπιες ελίτ λεηλάτησαν τον πλούτο της χώρας.

-Καλώ κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο, ιδιαίτερα τους συνομηλίκους μου, να παραμερίσει όσο μπορεί τις ατομικές επιδιώξεις του και να συμμετέχει ενεργά σε συλλογικές διεργασίες. Είναι χρέος μας να δώσουμε μια νέα προοπτική στον τόπο που μας ανέθρεψε. Γιατί αν αύριο δεν υπάρχει χώρα, δεν θα έχουμε τίποτα, παρά μόνο την λύση της μετανάστευσης.

-Υπάρχει μία ικμάδα αισιοδοξίας μέσα στη στάχτη που άφησε η λαίλαπα των καταστροφέων. Ότι ο λαός μας θα επιβιώσει και θα ζήσει το μέλλον του όχι με πολυτέλεια αλλά με ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.

ΟΥΤΕ ΔΝΤ ΟΥΤΕ ΓΕΡΜΑΝΙΑ
ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Οι σκέψεις αυτές αφιερώνονται στους αγωνιστές του παρελθόντος που έπεσαν για το συλλογικό συμφέρον και στους αγωνιστές του παρόντος και του μέλλοντος που θα συνεχίσουν αυτήν την κληρονομιά.

...

Μπορείς να έχεις
τα πάντα,
αν δεν ζητήσεις
τίποτε.

Οψοποιείον η Ωραία Ελλάς,
κάπου σε μία πάροδο στη Θεσσαλονίκη.

Εσύ, κύριε

-Ποιούς λες;
-Αυτούς που το Κράτος αποκαλεί τρομοκράτες,
αδερφέ μου.
Άλλον ορισμό δεν ξέρω να σου πω.
Γιατί μπορεί κρυφά να τους νιώθω και λίγο
και σε μένα σίγουρα δεν προκαλούν τρόμο.
Τους βγάζουν τώρα στην τηλεόραση και τους δικάζουν
και λεν στον κόσμο ότι αυτοί είν’ εγκληματίες.
Τρομοκρατούν.
Οι δημοσιογράφοι αυτοί έχουν μεγάλα αξιώματα στο βασίλειο του Τίποτα.
Στη ζούγκλα της αστικής δημοκρατίας
είναι οι βρομερές ύαινες που ορμάνε πάνω στα πτώματα,
τα κατακρεουργημένα από το καθεστώς.
Ρε γαμώτο, στο δρόμο να βγούμε
και θα σου δείξω ποιοι με τρομοκρατούν.
Τα καθάρματα της Σιωπής.
Εσύ, κύριε, πού πας, με τη γραβάτα και το γυαλιστερό αυτοκίνητο;
Η γραβάτα σου είναι κόκκινη σαν το αίμα που πίνεις.
Εσύ, κυρά μου; Νεαρέ; Παππού;
Καθημερινά φίλε μου βλέπω μπροστά μου τους συνένοχους στο αληθινό Έγκλημα.

Ξεκινώντας από τον μικρό καθρέφτη του μπάνιου, αν θέλεις.

Ανάσταση

Ξέρω είμαι τρελή αντικομφόρμα. Κανονικά, για την ηλικία μου, θα έπρεπε α) να χλαπακιάζω πασχαλιάτικα εδέσματα, β) να στριμώχνομαι σε κάποιο κλαμπ της περιοχής, γ) να κοιμάμαι ή να κάνω κάτι άσχετο χωρίς να έχω δώσει καθόλου σημασία στα θρησκευτικά έθιμα, ως καθωσπρέπει άθεος. Αλλά βρε παιδί να έχω πάει στην Ανάσταση και μετά να κάθομαι μπροστά στο pc και να γράφω, ε αυτό παραπάει. Πάντως αυτό το μάζεμα στην πλατεία δεν είναι κακή ιδέα. Αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι είναι λίγο fake η φάση -δηλαδή ακόμα και για έναν κάθε άλλο παρά πιστό όπως εγώ, είναι λίγο εξοργιστικό να αντιλαμβάνομαι πώς κάποια πράγματα έχουν χάσει πέρα για πέρα το νόημά τους. Όλοι ντυμένοι στην τρίχα, οι γκόμενες έτοιμες για παντρειά, οι "γαμπροί" σενιαρισμένοι κι αυτοί (στυλιστική παρατήρηση: αμάν με αυτά τα άσπρα κοστούμια ρε μάγκες πασχαλιάτικα!). Εκτός τόπου και χρόνου εγώ φυσικά... Α, για το νόημα που έλεγα πριν. Δεν μας έφταναν όλα τ' άλλα, θέλετε και φως απ΄τον πανάγιο τάφο να έρθει με charter! Όταν επικεντρώνεται κανείς στην υλική υπόσταση του συμβολισμού, χάνει τελείως την ουσία (καλά, και ποιός πιστεύει ότι εκείνο το φως είναι σταλμένο απ΄τα... Θεία;). Τι θα γινόταν αν τη λαμπάδα στην άναβα εγώ με το σπίρτο βρε χριστιανέ; Το μήνυμα δεν είναι το ίδιο; Αχ, και αντί να ζητάτε επανάσταση ζωντανών μπας και δούμε άσπρη μέρα, ανάσταση νεκρών προσδοκάτε... δεν τους αφήνετε στην ησυχία τους να δούμε τι θα κάνουμε οι "του επάνω";

http://neoisekrisi.wordpress.com/